Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Ο φόβος μ'έχει παραλύσει!!!

Ο φόβος μ’έχει παραλύσει. Φοβάμαι τόσο μα τόσο πολύ, που δεν τολμώ να κουνηθώ. Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι τα πάντα. Είμαι πολύ μικρή κι αδύνατη και δεν μπορώ ν’ανταπεξέλθω σ’αυτή την κατάσταση. Τα ‘χω κάνει πάνω μου από το φόβο. ΦΟΒΑΜΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Είμαι σίγουρη ότι στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσω, θα πεθάνω και δεν φοβάμαι τόσο για τον εαυτό μου, όσο για τα παιδιά μου που θ’αφήσω μόνα τους, αβοήθητα, το ένα στο στρατό και το άλλο μικρούλι ακόμα.
Φοβάμαι τόσο πολύ, χρειάζομαι από το Θεό να μου δώσει θάρρος για ν’ανταπεξέλθω, ίσως όμως η πίστη μου είναι τόσο λίγη που ο Θεός δεν μου δίνει το θάρρος που χρειάζεται. Θέλω να κλάψω την κατάντια μου, θέλω να κλάψω το φόβο μου, θέλω να μπορέσω να γίνω δυνατή. Θέλω…

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011

Ο μπαμπάς μου...

Ήμουν που ήμουν χάλια, τώρα ήρθε κι έδεσε! Αυτό που φοβόμουν, που έτρεμα, έγινε.
Το ξαφνικό. Ο μπαμπάς επειγόντως στο νοσοκομείο. Και τώρα αισθάνομαι τα απίστευτα. Το σώμα μου δεν με βοηθάει καθόλου. Δεν μπορώ πλέον να είμαι άλλο η δυνατή. Χρειάζομαι ξεκούραση και τον μπαμπά μου πίσω να με νταντεύει...