Τελευταία ευκαιρία

Όπου κι αν πάω τούτη η μαλακία μ'ακολουθεί... κι όχι απλώς μ'ακολουθεί αλλά γιγαντώνεται και θέλει να με σκοτώσει εντελώς... δεν χρειάζεται βέβαιως γιατί μ'έχει ήδη σκοτώσει... κάθε μέρα σ'όλα τ'άλλα, προστίθεται κι ένα νέο σύμπτωμα...
Φοβερή δύσπνοια, φοβερός πόνος στο στήθος, σιγουριά λιποθυμίας, πόνοι παντού...
φόβος, φόβος, φόβος...
Θε Μου! Μια τελευταία ικεσία... Ας βγάλω τις διακοπές της εβδομάδας χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες στην Εύβοια για τον άντρα και το παιδί μου και μετά υπόσχομαι να ριχτώ στα ψυχοφάρμακα...
Ίσως... ίσως... ηρεμήσω...
Ίσως πάλι πεθάνω μια ώρα αρχύτερα...
Πάντως, δεν θα πονάω τόσο... Μπορεί να πέσω σε μια ωραία αφασία...
Δεν μπορώ να αισθάνομαι πλέον τόσο πόνο... μα τόσο πόνο...

Απελπισία...

Από το πρωί ήμουν το σούπερ ντούπερ μαύρο χάλι κι η φοβία φοβία...
Είπα να μην αφήσω τη Λερναία Ύδρα, να μην φοβηθώ, να πάω στη θάλασσα...
Γύρισα παιγμένη τελείως... Τέτοιο σφίξιμο και πόνος στο στέρνο άλλο πράγμα...
Δεν αντέχω άλλο... Δεν είναι ζωή αυτή...
 

ΧΑΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Σήμερα ίσως είναι η τελευταία φορά που γράφω εδώ πέρα...
Δεν έχω ξαναϋπάρξει πιο χάλια και δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να ξεφύγω από τούτο το κακό...
Είμαι απίστευτα, μα απίστευτα χάλια...
Δεν μπορώ ούτε λίγο να σηκωθώ... Δεν μπορώ να φτάσω στο σπίτι μου...
Το ξέρω ότι δεν θα τα καταφέρω...
Σας χαιρετώ...
Αν ο Θεός, μ'αγάπησε έστω και λίγο, τουλάχιστον θα με αφήσει να δω αύριο την κόρη μου...
κι ας πεθάνω αμέσως μετά...
Δεν υπάρχει πλέον γυρισμός από τούτο το τούνελ... Αντίο...