Τρόμος!!!

Σήμερα, τα ‘χω παίξει… Δεν ξέρω πια… Αυτή τη στιγμή, τρέμω από το φόβο μου, είμαι σίγουρη ότι και την παραμικρή κίνηση να κάνω θα πεθάνω από την καρδιά μου κι από την άλλη είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά είναι στο μυαλό μου και νευριάζω γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Φοβάμαι… φοβάμαι πολύ και δεν αντέχεται άλλο αυτό το συναίσθημα.

Αισθάνομαι εγκλωβισμένη αυτή τη στιγμή στις υποχρεώσεις, στη δουλειά μου, στην οικογένεια μου, χωρίς ίχνος ελευθερίας… Ίσως είμαι δέσμια του ίδιου μου του εαυτού. Το ζήτημα είναι όμως ότι ο φόβος αντί να εξαφανίζεται, εμφανίζεται όλο και πιο απρόσμενα όλο και πιο καταιγιστικά. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι θα ήθελα συνεδρίες, αλλά η οικονομική στενότητα και η γκρίνια του (που ίσως απορρέει κι από αυτό το γεγονός) δεν μου επιτρέπει να τις ακολουθήσω. Αυτό με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο και μου προκαλεί ακόμα περισσότερες φοβίες.

Τώρα είμαι λίγο πιο ήρεμη, αλλά το πρωί ήμουν άστα να πάνε… Τόσο σίγουρη ότι πέθαινα… τόσο σίγουρη…

Το μαρτύριο είναι μεγάλο και δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς για να καταλάβει τι είναι αυτό που περνάς…

Χέσε μας!

Το ξέρω από πού ξεκίνησε και μου ‘ρχεται να τον αρπάξω και να του φωνάξω να σταματήσει να διαφεντεύει τη ζωή μου, ότι αυτή είμαι κι αν του αρέσει. Αν δεν του αρέσει να σηκωθεί να φύγει και να με παρατήσει ήσυχη. Ναι είμαι τεμπέλα, δεν μου αρέσει να δουλεύω, το βαριέμαι αφάνταστα, δεν μου αρέσει να σιγυρίζω, μου αρέσει να βλέπω το σπίτι άνω – κάτω, δεν μου αρέσει να του λέω τι κάνω, μου αρέσει να τα κρατάω μέσα μου. Δεν γουστάρω ρε μαλάκα ν’ασχολούμαι συνέχεια μαζί σου και ν’ανησυχώ αν θα γίνει καλά ή όχι, θέλω ν’ασχοληθώ με τον εαυτό μου, με όλα αυτά που παράτησα για να έχεις εσύ αυτά που θέλεις. Όταν σε ακούω ότι είσαι πάρα πολύ ευτυχισμένος γιατί έχεις όσα ζήτησες, εκεί τα παίρνω ακόμα πιο πολύ, ανακατεύεται το μέσα μου κι αναρωτιέμαι τι έχεις κάνει εσύ για μένα: για τα δικά μου θέλω, τις δικές μου ανασφάλειες, τις δικές μου ανάγκες.

Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, μόνο τον εαυτό σου…

Νισάφι πια! Σιχάθηκα! Κατάντησα αγοραφοβική για να μη φύγω από κοντά σου. Όμως ή θ’αλλάξεις ή θα βρω τη δύναμη και θα φύγω γιατί πρέπει επιτέλους να βρω τον αληθινό μου εαυτό.

Βαρέθηκα πια να βάζω τελευταίες τις ανάγκες μου, βαρέθηκα να κάνω κάποια που δεν είμαι…

Αγοραφοβία

Με τρομοκρατεί το γεγονός ότι είμαι αγοραφοβική. Μέχρι τώρα που δεν το είχα συνειδητοποιήσει ήταν πολύ καλύτερα, τώρα και μόνο που λέω τη λέξη τα κάνω πάνω μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να ελέγξω τούτο το θηρίο. Είμαι τόσο μα τόσο φοβική.

Φοβάμαι, λυπάμαι για την κατάντια του εαυτού μου που αυτοεγκλωβίστηκα και τώρα δεν μπορώ να το σκάσω. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τούτο το βασανιστήριο…

Αγοραφοβία… ό,τι χειρότερο το έπαθα…

Προσπαθώ ν'ανοίξω το κλουβί μου και τα 'παιζω.
HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θέλω να γκρινιάξω! !!!!!!!!!!!!!!

Θέλω να γκρινιάξω γιατί αλλιώς τα περίμενα, αλλιώς τα ήλπιζα κι αλλιώς τελικά γίνονται. Όχι ότι αλλάζει τελικά τίποτα στην κατάσταση, αλλά αισθάνομαι μέσα μου μια μικρή να την πεις, μεγάλη να την πεις, θλίψη και ήθελα κάπου να κλαφτώ και κλαίγομαι εδώ μέσα γιατί ξέρω ότι κανείς δεν θα μου φέρει αντιρρήσεις. Καλέ μου υπολογιστή, θ’ακούσεις αγόγγυστα την γκρίνια μου και κιχ δεν θα βγάλεις. Ούτε θα με κατακρίνεις για την αχαριστία μου, ούτε θα μου πεις ότι όλο αυτό σκέφτομαι και έχω κολλήσει εκεί.

Κι όμως… Δεν είχε την αποδοχή που επιθυμούσα, που ευελπιστούσα. Για να μην πω πάτωσε, τελμάτωσε… Κάτι έκανα λάθος… Δεν έχει σημασία τι αυτή τη στιγμή, σημασία έχει ότι έκανα λάθος και για μια ακόμη φορά το πληρώνω. Έκανα αυτό που ήθελα αλλά δεν εισέπραξα αυτό που ήθελα. Λάθος επιλογές να το πω, λάθος προτεραιότητες, δεν ξέρω… Πάντως η λέξη λάθος συμπεριλαμβάνεται μέσα σ’αυτό. Ήθελα ν’αποδείξω την καλλιτεχνική μου αξία, το μη καλούπωμά μου, ότι μπορούσα να πάω κι ένα βήμα, ότι μπορούσα να προχωρήσω μπροστά… Δεν ήθελα με τίποτα να τους απογοητεύσω για την ευκαιρία που μου δώσανε… Κι όμως… Μάντεψε τι έγινε. Ό,τι ακριβώς φοβόμουνα. Και τους απογοήτευσα (άλλο περιμένανε κι άλλο τους έδωσα), και φύλλο δεν κουνιέται κι εγώ πλέον αμφιβάλλω για τις επιλογές μου. Και βλέπω τους γύρω μου, να σιγομουρμουρίζουν τι κρίμα τι κρίμα κι εγώ λέω για μια ακόμη φορά τι κρίμα στον εαυτό μου για τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που είχα και με μια άστοχη κίνηση τις έδιωξα μακριά.

Απογοήτευση… Ήθελα τόσο να τα καταφέρω… Ήθελα να τους βάλω τα γυαλιά… Ήθελα να μην αμφισβητούσαν τις αποφάσεις μου… Ήθελα να πίστευαν περισσότερο σε μένα… Ήθελα…

Τώρα το μόνο που μένει η πίκρα και η θλίψη, η υποβόσκουσα κατάθλιψη κι ένα γιατί, όχι σε κανέναν άλλον, μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό.

Ήθελα να πάει… ήθελα να κάνει πωλήσεις… ήθελα να αρέσει…

Εδώ δεν το αγόρασαν οι φίλοι και οι γνωστοί, οι ξένοι θα το αγόραζαν;

Εδώ δεν το διάβασαν οι δικοί μου, οι ξένοι θα το διάβαζαν;

Μόνη… Αισθάνομαι τόσο μόνη για μια ακόμη φορά… Ότι μόνη πρέπει να τα βγάζεις πέρα, μόνη να πασχίζεις για όλα.

Ήθελα… ήθελα τόσα πολλά… αλλά ας μην είμαι αχάριστη!

Γιατί μου το 'κανες αυτό;;;;;;;;;;

Εσύ φταις για το χάλι που είμαι αυτή την εβδομάδα!!! Ήθελες να με κάνεις να αισθανθώ χάλια χωρίς εσένα κι ορίστε τα κατάφερες!!!!!!!!!!!!!!

Χάλια, πάρα πολύ χάλια, είμαι σίγουρη ότι αυτή τη στιγμή θα πεθάνω κι ότι δεν θα αντέξω τουλάχιστον μέχρι αύριο, μέχρι να με δει ο καρδιολόγος… Εσύ φταις για την εβδομαδιαία μου κρίση και για τη σημερινή μου χάλια ημέρα. Εσύ φταις, περισσότερο απ’όλους, γιατί υποτίθεται ότι είσαι και ειδική και ότι θα έπρεπε να καταλάβεις την απόγνωση της κατάστασης μου και να με βοηθήσεις. Να καταλάβεις ότι δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να σε πληρώνω και να φανείς άνθρωπος ή να μου κάνεις κάποια καλύτερη τιμή ή να με δεχθείς και τζάμπα γιατί σου αρέσει να συζητάς μαζί μου. Όμως εσένα, το χρηματικό ήταν πρωτεύον και δεν σε νοιάζει που εγώ από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσω και θα πεθάνω… Δεν σε νοιάζει γιατί πρωτίστως σε νοιάζει ο εαυτός σου και όχι ο ασθενής σου…

Ένα γράμμα απελπισίας σου έγραψα, μια κραυγή αγωνίας για να καταλάβεις ότι σε χρειάζομαι, η απάντησή σου όμως ήταν η απόλυτη σιωπή κι αυτό με καταρράκωσε… Ήθελα να μου πεις, μπράβο ρε μικρό μου, τα κατάφερες… Μου είπες όμως μόνη σου δεν μπορείς, θα ριμαχτείς… Κι είχες δίκιο, είμαι ρημαγμένη… Είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω τώρα αυτή τη στιγμή, κι αφού δεν μπορείς εσύ να μου το διαβεβαιώσεις, θα πάω στη σίγουρη λύση, τον καρδιολόγο… Να μου πει ότι η καρδούλα μου δουλεύει καλά… Κι αν δεν δουλεύει… θα πεθάνω, μπαμ και κάτω κι όχι λίγο – λίγο όπως πεθαίνω τούτη τη στιγμή…

Μια βδομάδα πέρασε και δεν πήρες να δω τι κάνω… Μια εβδομάδα, περιμένεις τώρα από μένα, σε πάρω για να μου πεις μετά «Νίκησα, είδες που είχα δίκιο». Δεν μπορώ όμως να δω το τρόπαιο της νίκης στο πρόσωπό σου…

Πονάει η ψυχή μου από την απόρριψη και την εγκατάλειψη, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μόνη μου, δεν αντέχω το βάρος των άλλων ψυχών που κρέμονται επάνω μου… Έχω συνθλιβεί, είμαι πλέον σίγουρη ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ…

Σ’αυτό τον γολγοθά των πανικών, αισθάνομαι μόνη, τόσο μόνη…

ΑΠΟΔΟΧΗ!!!

Τι σημασία έχει τι θέλω εγώ;;; Σημασία έχει τι μπορεί να γίνει… Κι ο μόνος τρόπος για να μην λυγίσεις, να μην τσαλακωθείς, να μην ισοπεδωθείς και η ψυχή σου λιώσει κάτω από τη συνεχή καταπίεση των «θέλω» σου είναι ένας. Μία λέξη. Απλή. Τόσο απλή και τόσο λυτρωτική. ΑΠΟΔΟΧΗ. Αποδέχομαι αυτό που μου έρχεται με καρτερία, ζω μαζί του και βρίσκω τα καλά κείμενα της κατάστσης. Μ’αυτό τον τρόπο, επιβιώνω, ζω αξιοπρεπώς κι ο πόνος αποκτά άλλη διάσταση. Δεν παλεύω, αποδέχομαι. Δεν κλαίω, αποδέχομαι. Δεν μοιρολατρώ, αποδέχομαι. Και τότε όλα είναι πολύ πιο εύκολα. Αποδέχομαι.

Θα αντέξω μέχρι το βράδυ;;;

Δεν ξέρω… δεν ξέρω… αν θ’αντέξω ή αν θα καταρρεύσω. Είναι τόσο μεγάλη η αγωνία και η κούραση που πιστεύω ότι δεν τη βγάζω καθαρή. Εννοείται ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, εννοείται ότι το στομάχι μου είναι σκατά.

Το κεφάλι μου έχει μουδιάσει, αισθάνομαι ότι η πίεση μου έχει χτυπήσει τριαντάρια. Είμαι ένα απίστευτα φουσκωμένο μπαλόνι. Θέλω τόσο πολύ να τη χαρώ όλη τη διαδικασία και φοβάμαι ότι δεν θα τη χαρώ γιατί τα σωματικά συμπτώματα είναι υπερβολικά έντονα. Εχθές μ’έπιασε ξαφνικά τέτοια δυσφορία που το έσκασα σαν κυνηγημένη. Θέλω να γράψω μήπως μ’αυτό τον τρόπο διώξω μακριά τις φοβικές σκέψεις, το άγχος και κατ’επέκταση όλο αυτό το άγχος των σωματικών συμπτωμάτων, αλλά ακόμα και αυτή η διαδικασία μου φαίνεται απίστευτα δύσκολη.

Ελπίζω μέχρι το βράδυ να μη λιποθυμήσω ή να μη με στείλουν στα επείγοντα. Τι άλλο να πω;;; Θα δείξει…

Πώς είμαι σίγουρη ότι θα αντέξω;;; Πώς είμαι σίγουρη;;;; Κανείς δεν είναι σίγουρος. Ό,τι πει ο Θεός!!!!

Πώς γαμώτο να το διαχειριστώ όλο αυτό το άγχος;;;; Πώς;;; Μου είναι αδύνατον!!! Η κατάρρευση έρχεται καταπάνω μου… Μήπως πεθαίνω και δεν το ξέρω;;;