Είμαι χαβούζα!!!

Είμαι χαβούζα. Ρίχνουν όλοι τα σκατά και τα ξερατά τους μέσα μου κι εγώ τα δέχομαι αδιαμαρτύρητα και κάθομαι και τα τρώω. Δεν μιλάω, μόνο τα τρώω αδιαμαρτύρητα. Διακρίνω τα μισοσφιγμένα επικριτικά χείλη, τις απειλητικές σιωπές, τις κινήσεις που κάνουν δήθεν για να με τιμωρήσουν. Το κακό είναι ότι τα καταφέρνουν μια χαρά. Ότι πετυχαίνουν τον σκοπό τους, καλύτερα από ό,τι και οι ίδιοι φαντάζονται. Χαίρονται να με βλέπουν δυστυχισμένη γιατί μ’αυτό τον τρόπο κρύβουν τη δική τους δυστυχία και τη δική τους μιζέρια. Με τη δική μου δυστυχία, παίρνει νόημα η ζωή τους! Δεν θέλουν να είμαι ευτυχισμένη… Κι εγώ τι κάνω;;; Από το φόβο μου, να μην τους χάσω, από τον φόβο μου να μην μείνω μόνη, δίχως αγάπη, δίχως ανθρώπους γύρω μου, τους κάνω το χατίρι. Και φοβάμαι, φοβάμαι συνέχεια… Η καρδιά μου, μου παίζει περίεργα παιχνίδια… Είμαι τόσο σίγουρη ότι εκείνη τη στιγμή πεθαίνω… Κάθε μέρα, χάνω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου… Φυλακίζομαι από μόνη μου… Δεν βλέπω φως στο τούνελ… Είμαι σίγουρη ότι η ζωή μου θα είναι για πάντα έτσι σκατά… Είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα καταρρεύσω από την καρδιά μου… Μια χαβούζα, που όσο δεν πετάει τα ξερατά από μέσα της, φουσκώνει, γεμίζει όλο και περισσότερα σκατά και τόσο ο θάνατος την πλησιάζει…

Από το πρωί,μια από τα ίδια!!!

Νάτο πάλι σήμερα. Αυτό το αίσθημα του φόβου, της σίγουρης καρδιακής προσβολής και το χειρότερο των σωματικών συμπτωμάτων: απίστευτος πόνος στο στήθος, κάτι σουβλιές άλλο πράγμα, δύσπνοια, ζαλούρα, αίσθημα λιποθυμίας, βεβαιότητα ότι από κάτι πάσχω και ότι ποτέ δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει τούτη η μαλακία. Δεν αντέχεται τον τελευταίο καιρό. Καθημερινά έχω δυο – τρεις κρίσεις πανικού, άλλες μικρότερες άλλες μεγαλύτερες, όμως εγώ δεν μπορώ πλέον να ζω συνέχεια με τη βεβαιότητα του θανάτου. Δεν μπορώ να χαρώ έναν καφέ, δεν μπορώ να συμμετάσχω άνετα σε μια συζήτηση, τα ‘χω παίξει τελείως...

Όπου και να μιλήσω, κανείς δεν θα με καταλάβει και μόνο η σκέψη των ευθυνών με κάνει και καταρρέω... Εδώ και καιρό φαίνεται ότι έχω φτάσει στα όρια μου, πλέον δεν υπάρχουν άλλα όρια.... Καταρρέω και δεν μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα, τίποτα. Βλέπω γυναίκες που οδηγούν και τις ζηλεύω παράφορα, βλέπω γυναίκες που γελούν με την ψυχή τους και μου ‘ρχεται να τις σκοτώσω, βλέπω ανθρώπους να περπατούν στο δρόμο φυσιολογικά και μου ‘ρχεται να κλάψω, να τσιρίξω «Μα πώς είναι δυνατόν, να μην σκέφτεστε το θάνατο; Πώς είναι δυνατόν να μη φοβάστε για την καρδιά σας; Πώς είναι δυνατόν αν και ογδόντα χρονών, να αναπνέετε φυσιολογικά, να περπάτε φυσιολογικά και να μην είστε σίγουροι ότι την επόμενη στιγμή θα πεθάνετε; Πώς είναι δυνατόν;;;

Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι...

Φοβάμαι… Σίγουρη ότι θα πεθάνω… Σίγουρη ότι θα δω τα ραδίκια ανάσκελα…

Δεν αντέχεται… Φοβάμαι ν’ανέβω έστω και μια σκάλα γιατί είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω… Φοβάμαι… αυτό τα λέει όλα… Θέλω να κρυφτώ απ΄όλους και απ’όλα… είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να γλιτώσω από το φάντασμα… Φοβάμαι… Απορώ ακόμα πως ζω και πως δεν τα ‘χω παίξει… Πώς είναι δυνατόν να με αντέχουν όλοι αυτοί; Εδώ εγώ πλέον δεν αντέχω τον εαυτό μου… φοβάμαι… και πλέον δεν βλέπω και φως στο τούνελ… το σώμα μου, μου παίζει άσχημα παιχνίδια. Το μυαλό μου επίσης… Δεν είναι δυνατόν να φοβάμαι συνέχεια… Βλέπω τους άλλους να κάνουν τ’αυτονόητα και τους θαυμάζω!!! Να οδηγείς μόνος σου! Να πηγαίνεις στο ΙΚΕΑ μόνος σου! Να πίνεις άνετα καφέ στην καφετερία! Να μην σκέφτεσαι ότι θα πεθάνεις!!! Υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι και μου είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψω…  Κι εγώ υποφέρω... Το σώμα μου, ο ίδιος μου ο εαυτός, με προδίδει...

ΗΛΙΘΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μπορείς να μου πεις γιατί δεν κάναμε τίποτα;;; Γιατί τ’αφήσαμε τα ίδια και χειρότερα;;; Μπορείς να μου πεις γιατί μου υποσχέθηκες ότι θα γίνω καλά, ότι όλα θα μου φύγουν, ότι θα είμαι περδίκι και τίποτα απ’όλα αυτά δε συνέβη; Γαμήσου ρε! Γαμήσου! Τίποτα δεν κατάφερες!!! Τα ίδια και χειρότερα!!! Τώρα κατάλαβα το παιχνίδι που παίζετε όλοι εσείς οι ψυχολόγοι. Υπόσχεστε ότι θα βοηθήσετε και στη συνέχεια, μας γεμίζετε με ακόμα περισσότερα προβλήματα, ώστε να σας έχουμε ανάγκη συνέχεια, να γινόμαστε ακόμα πιο λιώμα, να γινόμαστε σκουλήκια της γης. Με ρήμαξες μωρή γαμιόλα! Με ρήμαξες! Είμαι χάλια πλέον! Στιγμή της ζωής μου δεν μπορώ να χαρώ και κάθε φορά που μ’ενοχλεί κάτι, αρχίζω να ψάχνομαι… Μήπως είναι εκείνος, μήπως είναι εκείνη, μήπως είναι το παρ’άλλο;;; Βρε ας το διάολο!!! Πώς με κατήντησες έτσι ηλίθια!!! Ε! ηλίθια! Και τώρα σφυρίζεις κλέφτικα! Ότι δεν τρέχει τίποτα! Μ’έκανες χάλια. Ορίστε, χάρηκες τώρα;;; Κατέστρεψες μια ζωή… Μπράβο σου! Το ευχαριστήθηκες;;; Όμως ο Θεός θα σε τιμωρήσει, δεν τα’αφήνει αυτά τα πράγματα έτσι… Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω καλά… κι εσύ μ’έκανες ακόμα πιο σκατά… Ηλίθια, βρώμα, βρωμόσκατο!!!

Τά 'χω παίξει!!!

Τά ‘χω παίξει αυτές τις μέρες… Η μία κρίση διαδέχεται την άλλη, ψάχνω συνέχεια για αιτίες και για αφορμές όμως εγώ για μια ακόμη φορά έχω γίνει χώμα και δεν ξέρω από πού μ’έρχεται… Σκέφτομαι συνέχεια… από το πιο απλό μέχρι το πιο σοβαρό… Να φταίει που συμπλήρωσα μήνα χωρίς εκείνη και το σώμα μου λέει δεν είσαι καλά για να την πάρω τηλέφωνο; Παίζει κι αυτό… Έτσι λειτουργούσα τον τελευταίο καιρό… Να φταίει η αναγνώριση που δεν είχα από το βιβλίο μου;;; Να φταίει η υπερκόπωση;;; Να φταίει απλώς η κλιμακτήριος;;; ή όλα και τίποτα;;;

Δεν ξέρω τι φταίει, σημασία έχει ότι ο εφιάλτης επέστρεψε. Δριμύτερος παρά ποτέ. Κάθε μέρα και μια κρίση. Να φταίει που μπήκε το καλοκαίρι κι εγώ δεν θέλω να πατήσω στη δουλειά; Να φταίει εκείνος που συνεχώς τον αισθάνομαι να ελέγχει κάθε μου κίνηση; Να φταίει το ηλίθιο νευρικό μου σύστημα; Κάτι πάντως φταίει κι εγώ δεν θέλω πλέον να αισθάνομαι τόσο χάλια…

Από τη μια θέλω να την πάρω τηλέφωνο κι από την άλλη αρνούμαι πεισματικά γιατί αν πραγματικά θέλω να μεγαλώσω κι αν θέλω να δείξω ανεξάρτητη κι ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου, πρέπει να το αποδεχθώ, να δεχθώ τις εξάρσεις αυτές και να τις υπομείνω… Και να περνάω υπέροχα εκείνες τις ώρες που αισθάνομαι καλά… Αν είναι ορμόνες, καλά θα κάνουν να ηρεμήσουν γιατί δεν αντέχεται άλλο… Αν είναι κάτι άλλο, καλά είναι να το καταλάβω επιτέλους και να δω τι θα κάνω… Δεν είναι δυνατόν να είμαι συνεχώς σε ένταση…

Δυστυχώς δέσμευση κι ελευθερία είναι δύο έννοιες αλληλένδετες… Ας αποφασίσω λοιπόν, τι από τα δύο τελικά θέλω… Γιατί ελευθερία σε μια σχέση τελικά δεν μπορεί να υπάρξει… τουλάχιστον στη δική μας σχέση…

Κρισάρα ή καταθλιψάρα;;;

Σήμερα αναρρώνω από μια φοβερή χθεσινή κρισάρα… Καιρό είχα να τη νιώσω τόσο δυνατή… Δεν ξέρω πια τι φταίει… Προσπαθώ να εκλογικεύσω το σύμπτωμα, είναι η συσσωρευμένη κούραση, είναι, είναι, είναι…

Δεν ξέρω πια τι είναι. Έχω κουραστεί πλέον να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό για το αυτονόητο. Να είμαι και κυρίως να αισθάνομαι καλά. Μπορεί να πάσχω από βαριά κατάθλιψη και ν’αρνούμαι να το αποδεχτώ. Μπορεί. Εχθές έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Αλλά και πάλι δεν είχα την αγκαλιά που ήθελα. Έχω την εντύπωση ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι βιώνω. Κι όσο μου λένε ότι όλα είναι καλά και να σηκώνομαι με θετική σκέψη, εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο γιατί είναι λες κι εγώ δεν θέλω να είμαι καλά. Αυτή η μαλακία είναι ανεξέλεγκτη κι όποιος δεν έχει περάσει από αυτό το λούκι δεν μπορεί να το καταλάβει.

Ξέρω ότι μόνο ο εαυτός μου μπορεί στην πραγματικότητα να με βοηθήσει αλλά έλα ντε που δεν με βοηθάει. Ακόμα και από αυτήν που περίμενα βοήθεια, απογοητεύτηκα και μάλιστα πολύ. Ίσως και γι’αυτό περνάω όλα αυτά τα απίστευτα συμπτώματα για να πάω να τη βρω. Όχι όμως. Δεν θα της κάνω το χατήρι. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα έπρεπε κάποιος να της πει ότι σε περίπτωση κατάθλιψης, φοβιών και άγχους χρειάζεται μια αγκαλιά κι όχι μια απόρριψη.

Θε Μου! Ξέρω ότι μόνο εσύ πλέον μπορείς να με βοηθήσεις. Ξέρω ότι είναι στο χέρι Σου να με κάνεις καλά από τη μια στιγμή στην άλλη. Σε παρακαλώ, Σε ικετεύω, δεν έχω πλέον άλλες δυνάμεις. Με έχουν εγκαταλείψει προ καιρού. Αισθήματα απογοήτευσης, ενοχών και ανεπάρκειας με έχουν καταβάλλει. Αλλά ακόμα και μ’αυτά κάνω μια προσπάθεια για να ζήσω, όσο επώδυνη κι αν είναι αυτή.

Αυτό που δεν αντέχεται με τίποτα είναι τα σωματικά συμπτώματα. Είναι τόσο έντονα και τόσο φοβιστικά που με αποδιοργανώνουν τελείως… Λες να είναι τόσο έντονος ο ψυχικός πόνος που φανερώνεται στο σωματικό πεδίο; Είμαι νευρωτική, δεν χωράει αμφιβολία… Και είμαι τόσο θυμωμένη, μα τόσο θυμωμένη με όλους αυτούς που με οδήγησαν στο σημείο να μην μπορώ να χαρώ τη ζωή μου, να αισθάνομαι ενοχές όταν περνάω καλά. Ενοχές όταν πηγαίνω ταξίδια, ενοχές όταν βγαίνω με φίλους, ενοχές όταν είμαι χαρούμενη κι ανεξάρτητη…

Θε Μου, Σε παρακαλώ μη με αφήνεις να υποφέρω άλλο… Το μήνυμά σου το έχω λάβει…