Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι...

Φοβάμαι… Σίγουρη ότι θα πεθάνω… Σίγουρη ότι θα δω τα ραδίκια ανάσκελα…

Δεν αντέχεται… Φοβάμαι ν’ανέβω έστω και μια σκάλα γιατί είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω… Φοβάμαι… αυτό τα λέει όλα… Θέλω να κρυφτώ απ΄όλους και απ’όλα… είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να γλιτώσω από το φάντασμα… Φοβάμαι… Απορώ ακόμα πως ζω και πως δεν τα ‘χω παίξει… Πώς είναι δυνατόν να με αντέχουν όλοι αυτοί; Εδώ εγώ πλέον δεν αντέχω τον εαυτό μου… φοβάμαι… και πλέον δεν βλέπω και φως στο τούνελ… το σώμα μου, μου παίζει άσχημα παιχνίδια. Το μυαλό μου επίσης… Δεν είναι δυνατόν να φοβάμαι συνέχεια… Βλέπω τους άλλους να κάνουν τ’αυτονόητα και τους θαυμάζω!!! Να οδηγείς μόνος σου! Να πηγαίνεις στο ΙΚΕΑ μόνος σου! Να πίνεις άνετα καφέ στην καφετερία! Να μην σκέφτεσαι ότι θα πεθάνεις!!! Υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι και μου είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψω…  Κι εγώ υποφέρω... Το σώμα μου, ο ίδιος μου ο εαυτός, με προδίδει...