Σήμερα αναρρώνω από μια φοβερή χθεσινή κρισάρα… Καιρό είχα να τη νιώσω τόσο δυνατή… Δεν ξέρω πια τι φταίει… Προσπαθώ να εκλογικεύσω το σύμπτωμα, είναι η συσσωρευμένη κούραση, είναι, είναι, είναι…
Δεν ξέρω πια τι είναι. Έχω κουραστεί πλέον να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό για το αυτονόητο. Να είμαι και κυρίως να αισθάνομαι καλά. Μπορεί να πάσχω από βαριά κατάθλιψη και ν’αρνούμαι να το αποδεχτώ. Μπορεί. Εχθές έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Αλλά και πάλι δεν είχα την αγκαλιά που ήθελα. Έχω την εντύπωση ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι βιώνω. Κι όσο μου λένε ότι όλα είναι καλά και να σηκώνομαι με θετική σκέψη, εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο γιατί είναι λες κι εγώ δεν θέλω να είμαι καλά. Αυτή η μαλακία είναι ανεξέλεγκτη κι όποιος δεν έχει περάσει από αυτό το λούκι δεν μπορεί να το καταλάβει.
Ξέρω ότι μόνο ο εαυτός μου μπορεί στην πραγματικότητα να με βοηθήσει αλλά έλα ντε που δεν με βοηθάει. Ακόμα και από αυτήν που περίμενα βοήθεια, απογοητεύτηκα και μάλιστα πολύ. Ίσως και γι’αυτό περνάω όλα αυτά τα απίστευτα συμπτώματα για να πάω να τη βρω. Όχι όμως. Δεν θα της κάνω το χατήρι. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα έπρεπε κάποιος να της πει ότι σε περίπτωση κατάθλιψης, φοβιών και άγχους χρειάζεται μια αγκαλιά κι όχι μια απόρριψη.
Θε Μου! Ξέρω ότι μόνο εσύ πλέον μπορείς να με βοηθήσεις. Ξέρω ότι είναι στο χέρι Σου να με κάνεις καλά από τη μια στιγμή στην άλλη. Σε παρακαλώ, Σε ικετεύω, δεν έχω πλέον άλλες δυνάμεις. Με έχουν εγκαταλείψει προ καιρού. Αισθήματα απογοήτευσης, ενοχών και ανεπάρκειας με έχουν καταβάλλει. Αλλά ακόμα και μ’αυτά κάνω μια προσπάθεια για να ζήσω, όσο επώδυνη κι αν είναι αυτή.
Αυτό που δεν αντέχεται με τίποτα είναι τα σωματικά συμπτώματα. Είναι τόσο έντονα και τόσο φοβιστικά που με αποδιοργανώνουν τελείως… Λες να είναι τόσο έντονος ο ψυχικός πόνος που φανερώνεται στο σωματικό πεδίο; Είμαι νευρωτική, δεν χωράει αμφιβολία… Και είμαι τόσο θυμωμένη, μα τόσο θυμωμένη με όλους αυτούς που με οδήγησαν στο σημείο να μην μπορώ να χαρώ τη ζωή μου, να αισθάνομαι ενοχές όταν περνάω καλά. Ενοχές όταν πηγαίνω ταξίδια, ενοχές όταν βγαίνω με φίλους, ενοχές όταν είμαι χαρούμενη κι ανεξάρτητη…
Θε Μου, Σε παρακαλώ μη με αφήνεις να υποφέρω άλλο… Το μήνυμά σου το έχω λάβει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου