Νάτο πάλι σήμερα. Αυτό το αίσθημα του φόβου, της σίγουρης καρδιακής προσβολής και το χειρότερο των σωματικών συμπτωμάτων: απίστευτος πόνος στο στήθος, κάτι σουβλιές άλλο πράγμα, δύσπνοια, ζαλούρα, αίσθημα λιποθυμίας, βεβαιότητα ότι από κάτι πάσχω και ότι ποτέ δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει τούτη η μαλακία. Δεν αντέχεται τον τελευταίο καιρό. Καθημερινά έχω δυο – τρεις κρίσεις πανικού, άλλες μικρότερες άλλες μεγαλύτερες, όμως εγώ δεν μπορώ πλέον να ζω συνέχεια με τη βεβαιότητα του θανάτου. Δεν μπορώ να χαρώ έναν καφέ, δεν μπορώ να συμμετάσχω άνετα σε μια συζήτηση, τα ‘χω παίξει τελείως...
Όπου και να μιλήσω, κανείς δεν θα με καταλάβει και μόνο η σκέψη των ευθυνών με κάνει και καταρρέω... Εδώ και καιρό φαίνεται ότι έχω φτάσει στα όρια μου, πλέον δεν υπάρχουν άλλα όρια.... Καταρρέω και δεν μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα, τίποτα. Βλέπω γυναίκες που οδηγούν και τις ζηλεύω παράφορα, βλέπω γυναίκες που γελούν με την ψυχή τους και μου ‘ρχεται να τις σκοτώσω, βλέπω ανθρώπους να περπατούν στο δρόμο φυσιολογικά και μου ‘ρχεται να κλάψω, να τσιρίξω «Μα πώς είναι δυνατόν, να μην σκέφτεστε το θάνατο; Πώς είναι δυνατόν να μη φοβάστε για την καρδιά σας; Πώς είναι δυνατόν αν και ογδόντα χρονών, να αναπνέετε φυσιολογικά, να περπάτε φυσιολογικά και να μην είστε σίγουροι ότι την επόμενη στιγμή θα πεθάνετε; Πώς είναι δυνατόν;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου