Ο φόβος μ'έχει παραλύσει!!!

Ο φόβος μ’έχει παραλύσει. Φοβάμαι τόσο μα τόσο πολύ, που δεν τολμώ να κουνηθώ. Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι τα πάντα. Είμαι πολύ μικρή κι αδύνατη και δεν μπορώ ν’ανταπεξέλθω σ’αυτή την κατάσταση. Τα ‘χω κάνει πάνω μου από το φόβο. ΦΟΒΑΜΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Είμαι σίγουρη ότι στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσω, θα πεθάνω και δεν φοβάμαι τόσο για τον εαυτό μου, όσο για τα παιδιά μου που θ’αφήσω μόνα τους, αβοήθητα, το ένα στο στρατό και το άλλο μικρούλι ακόμα.

Φοβάμαι τόσο πολύ, χρειάζομαι από το Θεό να μου δώσει θάρρος για ν’ανταπεξέλθω, ίσως όμως η πίστη μου είναι τόσο λίγη που ο Θεός δεν μου δίνει το θάρρος που χρειάζεται. Θέλω να κλάψω την κατάντια μου, θέλω να κλάψω το φόβο μου, θέλω να μπορέσω να γίνω δυνατή. Θέλω…

Ο μπαμπάς μου...

Ήμουν που ήμουν χάλια, τώρα ήρθε κι έδεσε! Αυτό που φοβόμουν, που έτρεμα, έγινε.
Το ξαφνικό. Ο μπαμπάς επειγόντως στο νοσοκομείο. Και τώρα αισθάνομαι τα απίστευτα. Το σώμα μου δεν με βοηθάει καθόλου. Δεν μπορώ πλέον να είμαι άλλο η δυνατή. Χρειάζομαι ξεκούραση και τον μπαμπά μου πίσω να με νταντεύει...

Είμαι χαβούζα!!!

Είμαι χαβούζα. Ρίχνουν όλοι τα σκατά και τα ξερατά τους μέσα μου κι εγώ τα δέχομαι αδιαμαρτύρητα και κάθομαι και τα τρώω. Δεν μιλάω, μόνο τα τρώω αδιαμαρτύρητα. Διακρίνω τα μισοσφιγμένα επικριτικά χείλη, τις απειλητικές σιωπές, τις κινήσεις που κάνουν δήθεν για να με τιμωρήσουν. Το κακό είναι ότι τα καταφέρνουν μια χαρά. Ότι πετυχαίνουν τον σκοπό τους, καλύτερα από ό,τι και οι ίδιοι φαντάζονται. Χαίρονται να με βλέπουν δυστυχισμένη γιατί μ’αυτό τον τρόπο κρύβουν τη δική τους δυστυχία και τη δική τους μιζέρια. Με τη δική μου δυστυχία, παίρνει νόημα η ζωή τους! Δεν θέλουν να είμαι ευτυχισμένη… Κι εγώ τι κάνω;;; Από το φόβο μου, να μην τους χάσω, από τον φόβο μου να μην μείνω μόνη, δίχως αγάπη, δίχως ανθρώπους γύρω μου, τους κάνω το χατίρι. Και φοβάμαι, φοβάμαι συνέχεια… Η καρδιά μου, μου παίζει περίεργα παιχνίδια… Είμαι τόσο σίγουρη ότι εκείνη τη στιγμή πεθαίνω… Κάθε μέρα, χάνω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου… Φυλακίζομαι από μόνη μου… Δεν βλέπω φως στο τούνελ… Είμαι σίγουρη ότι η ζωή μου θα είναι για πάντα έτσι σκατά… Είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα καταρρεύσω από την καρδιά μου… Μια χαβούζα, που όσο δεν πετάει τα ξερατά από μέσα της, φουσκώνει, γεμίζει όλο και περισσότερα σκατά και τόσο ο θάνατος την πλησιάζει…

Από το πρωί,μια από τα ίδια!!!

Νάτο πάλι σήμερα. Αυτό το αίσθημα του φόβου, της σίγουρης καρδιακής προσβολής και το χειρότερο των σωματικών συμπτωμάτων: απίστευτος πόνος στο στήθος, κάτι σουβλιές άλλο πράγμα, δύσπνοια, ζαλούρα, αίσθημα λιποθυμίας, βεβαιότητα ότι από κάτι πάσχω και ότι ποτέ δεν πρόκειται να με εγκαταλείψει τούτη η μαλακία. Δεν αντέχεται τον τελευταίο καιρό. Καθημερινά έχω δυο – τρεις κρίσεις πανικού, άλλες μικρότερες άλλες μεγαλύτερες, όμως εγώ δεν μπορώ πλέον να ζω συνέχεια με τη βεβαιότητα του θανάτου. Δεν μπορώ να χαρώ έναν καφέ, δεν μπορώ να συμμετάσχω άνετα σε μια συζήτηση, τα ‘χω παίξει τελείως...

Όπου και να μιλήσω, κανείς δεν θα με καταλάβει και μόνο η σκέψη των ευθυνών με κάνει και καταρρέω... Εδώ και καιρό φαίνεται ότι έχω φτάσει στα όρια μου, πλέον δεν υπάρχουν άλλα όρια.... Καταρρέω και δεν μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα, τίποτα. Βλέπω γυναίκες που οδηγούν και τις ζηλεύω παράφορα, βλέπω γυναίκες που γελούν με την ψυχή τους και μου ‘ρχεται να τις σκοτώσω, βλέπω ανθρώπους να περπατούν στο δρόμο φυσιολογικά και μου ‘ρχεται να κλάψω, να τσιρίξω «Μα πώς είναι δυνατόν, να μην σκέφτεστε το θάνατο; Πώς είναι δυνατόν να μη φοβάστε για την καρδιά σας; Πώς είναι δυνατόν αν και ογδόντα χρονών, να αναπνέετε φυσιολογικά, να περπάτε φυσιολογικά και να μην είστε σίγουροι ότι την επόμενη στιγμή θα πεθάνετε; Πώς είναι δυνατόν;;;

Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι...

Φοβάμαι… Σίγουρη ότι θα πεθάνω… Σίγουρη ότι θα δω τα ραδίκια ανάσκελα…

Δεν αντέχεται… Φοβάμαι ν’ανέβω έστω και μια σκάλα γιατί είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω… Φοβάμαι… αυτό τα λέει όλα… Θέλω να κρυφτώ απ΄όλους και απ’όλα… είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να γλιτώσω από το φάντασμα… Φοβάμαι… Απορώ ακόμα πως ζω και πως δεν τα ‘χω παίξει… Πώς είναι δυνατόν να με αντέχουν όλοι αυτοί; Εδώ εγώ πλέον δεν αντέχω τον εαυτό μου… φοβάμαι… και πλέον δεν βλέπω και φως στο τούνελ… το σώμα μου, μου παίζει άσχημα παιχνίδια. Το μυαλό μου επίσης… Δεν είναι δυνατόν να φοβάμαι συνέχεια… Βλέπω τους άλλους να κάνουν τ’αυτονόητα και τους θαυμάζω!!! Να οδηγείς μόνος σου! Να πηγαίνεις στο ΙΚΕΑ μόνος σου! Να πίνεις άνετα καφέ στην καφετερία! Να μην σκέφτεσαι ότι θα πεθάνεις!!! Υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι και μου είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψω…  Κι εγώ υποφέρω... Το σώμα μου, ο ίδιος μου ο εαυτός, με προδίδει...

ΗΛΙΘΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μπορείς να μου πεις γιατί δεν κάναμε τίποτα;;; Γιατί τ’αφήσαμε τα ίδια και χειρότερα;;; Μπορείς να μου πεις γιατί μου υποσχέθηκες ότι θα γίνω καλά, ότι όλα θα μου φύγουν, ότι θα είμαι περδίκι και τίποτα απ’όλα αυτά δε συνέβη; Γαμήσου ρε! Γαμήσου! Τίποτα δεν κατάφερες!!! Τα ίδια και χειρότερα!!! Τώρα κατάλαβα το παιχνίδι που παίζετε όλοι εσείς οι ψυχολόγοι. Υπόσχεστε ότι θα βοηθήσετε και στη συνέχεια, μας γεμίζετε με ακόμα περισσότερα προβλήματα, ώστε να σας έχουμε ανάγκη συνέχεια, να γινόμαστε ακόμα πιο λιώμα, να γινόμαστε σκουλήκια της γης. Με ρήμαξες μωρή γαμιόλα! Με ρήμαξες! Είμαι χάλια πλέον! Στιγμή της ζωής μου δεν μπορώ να χαρώ και κάθε φορά που μ’ενοχλεί κάτι, αρχίζω να ψάχνομαι… Μήπως είναι εκείνος, μήπως είναι εκείνη, μήπως είναι το παρ’άλλο;;; Βρε ας το διάολο!!! Πώς με κατήντησες έτσι ηλίθια!!! Ε! ηλίθια! Και τώρα σφυρίζεις κλέφτικα! Ότι δεν τρέχει τίποτα! Μ’έκανες χάλια. Ορίστε, χάρηκες τώρα;;; Κατέστρεψες μια ζωή… Μπράβο σου! Το ευχαριστήθηκες;;; Όμως ο Θεός θα σε τιμωρήσει, δεν τα’αφήνει αυτά τα πράγματα έτσι… Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω καλά… κι εσύ μ’έκανες ακόμα πιο σκατά… Ηλίθια, βρώμα, βρωμόσκατο!!!

Τά 'χω παίξει!!!

Τά ‘χω παίξει αυτές τις μέρες… Η μία κρίση διαδέχεται την άλλη, ψάχνω συνέχεια για αιτίες και για αφορμές όμως εγώ για μια ακόμη φορά έχω γίνει χώμα και δεν ξέρω από πού μ’έρχεται… Σκέφτομαι συνέχεια… από το πιο απλό μέχρι το πιο σοβαρό… Να φταίει που συμπλήρωσα μήνα χωρίς εκείνη και το σώμα μου λέει δεν είσαι καλά για να την πάρω τηλέφωνο; Παίζει κι αυτό… Έτσι λειτουργούσα τον τελευταίο καιρό… Να φταίει η αναγνώριση που δεν είχα από το βιβλίο μου;;; Να φταίει η υπερκόπωση;;; Να φταίει απλώς η κλιμακτήριος;;; ή όλα και τίποτα;;;

Δεν ξέρω τι φταίει, σημασία έχει ότι ο εφιάλτης επέστρεψε. Δριμύτερος παρά ποτέ. Κάθε μέρα και μια κρίση. Να φταίει που μπήκε το καλοκαίρι κι εγώ δεν θέλω να πατήσω στη δουλειά; Να φταίει εκείνος που συνεχώς τον αισθάνομαι να ελέγχει κάθε μου κίνηση; Να φταίει το ηλίθιο νευρικό μου σύστημα; Κάτι πάντως φταίει κι εγώ δεν θέλω πλέον να αισθάνομαι τόσο χάλια…

Από τη μια θέλω να την πάρω τηλέφωνο κι από την άλλη αρνούμαι πεισματικά γιατί αν πραγματικά θέλω να μεγαλώσω κι αν θέλω να δείξω ανεξάρτητη κι ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου, πρέπει να το αποδεχθώ, να δεχθώ τις εξάρσεις αυτές και να τις υπομείνω… Και να περνάω υπέροχα εκείνες τις ώρες που αισθάνομαι καλά… Αν είναι ορμόνες, καλά θα κάνουν να ηρεμήσουν γιατί δεν αντέχεται άλλο… Αν είναι κάτι άλλο, καλά είναι να το καταλάβω επιτέλους και να δω τι θα κάνω… Δεν είναι δυνατόν να είμαι συνεχώς σε ένταση…

Δυστυχώς δέσμευση κι ελευθερία είναι δύο έννοιες αλληλένδετες… Ας αποφασίσω λοιπόν, τι από τα δύο τελικά θέλω… Γιατί ελευθερία σε μια σχέση τελικά δεν μπορεί να υπάρξει… τουλάχιστον στη δική μας σχέση…

Κρισάρα ή καταθλιψάρα;;;

Σήμερα αναρρώνω από μια φοβερή χθεσινή κρισάρα… Καιρό είχα να τη νιώσω τόσο δυνατή… Δεν ξέρω πια τι φταίει… Προσπαθώ να εκλογικεύσω το σύμπτωμα, είναι η συσσωρευμένη κούραση, είναι, είναι, είναι…

Δεν ξέρω πια τι είναι. Έχω κουραστεί πλέον να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό για το αυτονόητο. Να είμαι και κυρίως να αισθάνομαι καλά. Μπορεί να πάσχω από βαριά κατάθλιψη και ν’αρνούμαι να το αποδεχτώ. Μπορεί. Εχθές έκλαιγα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Αλλά και πάλι δεν είχα την αγκαλιά που ήθελα. Έχω την εντύπωση ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι βιώνω. Κι όσο μου λένε ότι όλα είναι καλά και να σηκώνομαι με θετική σκέψη, εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο γιατί είναι λες κι εγώ δεν θέλω να είμαι καλά. Αυτή η μαλακία είναι ανεξέλεγκτη κι όποιος δεν έχει περάσει από αυτό το λούκι δεν μπορεί να το καταλάβει.

Ξέρω ότι μόνο ο εαυτός μου μπορεί στην πραγματικότητα να με βοηθήσει αλλά έλα ντε που δεν με βοηθάει. Ακόμα και από αυτήν που περίμενα βοήθεια, απογοητεύτηκα και μάλιστα πολύ. Ίσως και γι’αυτό περνάω όλα αυτά τα απίστευτα συμπτώματα για να πάω να τη βρω. Όχι όμως. Δεν θα της κάνω το χατήρι. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα έπρεπε κάποιος να της πει ότι σε περίπτωση κατάθλιψης, φοβιών και άγχους χρειάζεται μια αγκαλιά κι όχι μια απόρριψη.

Θε Μου! Ξέρω ότι μόνο εσύ πλέον μπορείς να με βοηθήσεις. Ξέρω ότι είναι στο χέρι Σου να με κάνεις καλά από τη μια στιγμή στην άλλη. Σε παρακαλώ, Σε ικετεύω, δεν έχω πλέον άλλες δυνάμεις. Με έχουν εγκαταλείψει προ καιρού. Αισθήματα απογοήτευσης, ενοχών και ανεπάρκειας με έχουν καταβάλλει. Αλλά ακόμα και μ’αυτά κάνω μια προσπάθεια για να ζήσω, όσο επώδυνη κι αν είναι αυτή.

Αυτό που δεν αντέχεται με τίποτα είναι τα σωματικά συμπτώματα. Είναι τόσο έντονα και τόσο φοβιστικά που με αποδιοργανώνουν τελείως… Λες να είναι τόσο έντονος ο ψυχικός πόνος που φανερώνεται στο σωματικό πεδίο; Είμαι νευρωτική, δεν χωράει αμφιβολία… Και είμαι τόσο θυμωμένη, μα τόσο θυμωμένη με όλους αυτούς που με οδήγησαν στο σημείο να μην μπορώ να χαρώ τη ζωή μου, να αισθάνομαι ενοχές όταν περνάω καλά. Ενοχές όταν πηγαίνω ταξίδια, ενοχές όταν βγαίνω με φίλους, ενοχές όταν είμαι χαρούμενη κι ανεξάρτητη…

Θε Μου, Σε παρακαλώ μη με αφήνεις να υποφέρω άλλο… Το μήνυμά σου το έχω λάβει…

Τρόμος!!!

Σήμερα, τα ‘χω παίξει… Δεν ξέρω πια… Αυτή τη στιγμή, τρέμω από το φόβο μου, είμαι σίγουρη ότι και την παραμικρή κίνηση να κάνω θα πεθάνω από την καρδιά μου κι από την άλλη είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά είναι στο μυαλό μου και νευριάζω γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Φοβάμαι… φοβάμαι πολύ και δεν αντέχεται άλλο αυτό το συναίσθημα.

Αισθάνομαι εγκλωβισμένη αυτή τη στιγμή στις υποχρεώσεις, στη δουλειά μου, στην οικογένεια μου, χωρίς ίχνος ελευθερίας… Ίσως είμαι δέσμια του ίδιου μου του εαυτού. Το ζήτημα είναι όμως ότι ο φόβος αντί να εξαφανίζεται, εμφανίζεται όλο και πιο απρόσμενα όλο και πιο καταιγιστικά. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι θα ήθελα συνεδρίες, αλλά η οικονομική στενότητα και η γκρίνια του (που ίσως απορρέει κι από αυτό το γεγονός) δεν μου επιτρέπει να τις ακολουθήσω. Αυτό με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο και μου προκαλεί ακόμα περισσότερες φοβίες.

Τώρα είμαι λίγο πιο ήρεμη, αλλά το πρωί ήμουν άστα να πάνε… Τόσο σίγουρη ότι πέθαινα… τόσο σίγουρη…

Το μαρτύριο είναι μεγάλο και δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς για να καταλάβει τι είναι αυτό που περνάς…

Χέσε μας!

Το ξέρω από πού ξεκίνησε και μου ‘ρχεται να τον αρπάξω και να του φωνάξω να σταματήσει να διαφεντεύει τη ζωή μου, ότι αυτή είμαι κι αν του αρέσει. Αν δεν του αρέσει να σηκωθεί να φύγει και να με παρατήσει ήσυχη. Ναι είμαι τεμπέλα, δεν μου αρέσει να δουλεύω, το βαριέμαι αφάνταστα, δεν μου αρέσει να σιγυρίζω, μου αρέσει να βλέπω το σπίτι άνω – κάτω, δεν μου αρέσει να του λέω τι κάνω, μου αρέσει να τα κρατάω μέσα μου. Δεν γουστάρω ρε μαλάκα ν’ασχολούμαι συνέχεια μαζί σου και ν’ανησυχώ αν θα γίνει καλά ή όχι, θέλω ν’ασχοληθώ με τον εαυτό μου, με όλα αυτά που παράτησα για να έχεις εσύ αυτά που θέλεις. Όταν σε ακούω ότι είσαι πάρα πολύ ευτυχισμένος γιατί έχεις όσα ζήτησες, εκεί τα παίρνω ακόμα πιο πολύ, ανακατεύεται το μέσα μου κι αναρωτιέμαι τι έχεις κάνει εσύ για μένα: για τα δικά μου θέλω, τις δικές μου ανασφάλειες, τις δικές μου ανάγκες.

Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, μόνο τον εαυτό σου…

Νισάφι πια! Σιχάθηκα! Κατάντησα αγοραφοβική για να μη φύγω από κοντά σου. Όμως ή θ’αλλάξεις ή θα βρω τη δύναμη και θα φύγω γιατί πρέπει επιτέλους να βρω τον αληθινό μου εαυτό.

Βαρέθηκα πια να βάζω τελευταίες τις ανάγκες μου, βαρέθηκα να κάνω κάποια που δεν είμαι…

Αγοραφοβία

Με τρομοκρατεί το γεγονός ότι είμαι αγοραφοβική. Μέχρι τώρα που δεν το είχα συνειδητοποιήσει ήταν πολύ καλύτερα, τώρα και μόνο που λέω τη λέξη τα κάνω πάνω μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να ελέγξω τούτο το θηρίο. Είμαι τόσο μα τόσο φοβική.

Φοβάμαι, λυπάμαι για την κατάντια του εαυτού μου που αυτοεγκλωβίστηκα και τώρα δεν μπορώ να το σκάσω. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τούτο το βασανιστήριο…

Αγοραφοβία… ό,τι χειρότερο το έπαθα…

Προσπαθώ ν'ανοίξω το κλουβί μου και τα 'παιζω.
HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θέλω να γκρινιάξω! !!!!!!!!!!!!!!

Θέλω να γκρινιάξω γιατί αλλιώς τα περίμενα, αλλιώς τα ήλπιζα κι αλλιώς τελικά γίνονται. Όχι ότι αλλάζει τελικά τίποτα στην κατάσταση, αλλά αισθάνομαι μέσα μου μια μικρή να την πεις, μεγάλη να την πεις, θλίψη και ήθελα κάπου να κλαφτώ και κλαίγομαι εδώ μέσα γιατί ξέρω ότι κανείς δεν θα μου φέρει αντιρρήσεις. Καλέ μου υπολογιστή, θ’ακούσεις αγόγγυστα την γκρίνια μου και κιχ δεν θα βγάλεις. Ούτε θα με κατακρίνεις για την αχαριστία μου, ούτε θα μου πεις ότι όλο αυτό σκέφτομαι και έχω κολλήσει εκεί.

Κι όμως… Δεν είχε την αποδοχή που επιθυμούσα, που ευελπιστούσα. Για να μην πω πάτωσε, τελμάτωσε… Κάτι έκανα λάθος… Δεν έχει σημασία τι αυτή τη στιγμή, σημασία έχει ότι έκανα λάθος και για μια ακόμη φορά το πληρώνω. Έκανα αυτό που ήθελα αλλά δεν εισέπραξα αυτό που ήθελα. Λάθος επιλογές να το πω, λάθος προτεραιότητες, δεν ξέρω… Πάντως η λέξη λάθος συμπεριλαμβάνεται μέσα σ’αυτό. Ήθελα ν’αποδείξω την καλλιτεχνική μου αξία, το μη καλούπωμά μου, ότι μπορούσα να πάω κι ένα βήμα, ότι μπορούσα να προχωρήσω μπροστά… Δεν ήθελα με τίποτα να τους απογοητεύσω για την ευκαιρία που μου δώσανε… Κι όμως… Μάντεψε τι έγινε. Ό,τι ακριβώς φοβόμουνα. Και τους απογοήτευσα (άλλο περιμένανε κι άλλο τους έδωσα), και φύλλο δεν κουνιέται κι εγώ πλέον αμφιβάλλω για τις επιλογές μου. Και βλέπω τους γύρω μου, να σιγομουρμουρίζουν τι κρίμα τι κρίμα κι εγώ λέω για μια ακόμη φορά τι κρίμα στον εαυτό μου για τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που είχα και με μια άστοχη κίνηση τις έδιωξα μακριά.

Απογοήτευση… Ήθελα τόσο να τα καταφέρω… Ήθελα να τους βάλω τα γυαλιά… Ήθελα να μην αμφισβητούσαν τις αποφάσεις μου… Ήθελα να πίστευαν περισσότερο σε μένα… Ήθελα…

Τώρα το μόνο που μένει η πίκρα και η θλίψη, η υποβόσκουσα κατάθλιψη κι ένα γιατί, όχι σε κανέναν άλλον, μόνο στον ίδιο μου τον εαυτό.

Ήθελα να πάει… ήθελα να κάνει πωλήσεις… ήθελα να αρέσει…

Εδώ δεν το αγόρασαν οι φίλοι και οι γνωστοί, οι ξένοι θα το αγόραζαν;

Εδώ δεν το διάβασαν οι δικοί μου, οι ξένοι θα το διάβαζαν;

Μόνη… Αισθάνομαι τόσο μόνη για μια ακόμη φορά… Ότι μόνη πρέπει να τα βγάζεις πέρα, μόνη να πασχίζεις για όλα.

Ήθελα… ήθελα τόσα πολλά… αλλά ας μην είμαι αχάριστη!

Γιατί μου το 'κανες αυτό;;;;;;;;;;

Εσύ φταις για το χάλι που είμαι αυτή την εβδομάδα!!! Ήθελες να με κάνεις να αισθανθώ χάλια χωρίς εσένα κι ορίστε τα κατάφερες!!!!!!!!!!!!!!

Χάλια, πάρα πολύ χάλια, είμαι σίγουρη ότι αυτή τη στιγμή θα πεθάνω κι ότι δεν θα αντέξω τουλάχιστον μέχρι αύριο, μέχρι να με δει ο καρδιολόγος… Εσύ φταις για την εβδομαδιαία μου κρίση και για τη σημερινή μου χάλια ημέρα. Εσύ φταις, περισσότερο απ’όλους, γιατί υποτίθεται ότι είσαι και ειδική και ότι θα έπρεπε να καταλάβεις την απόγνωση της κατάστασης μου και να με βοηθήσεις. Να καταλάβεις ότι δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να σε πληρώνω και να φανείς άνθρωπος ή να μου κάνεις κάποια καλύτερη τιμή ή να με δεχθείς και τζάμπα γιατί σου αρέσει να συζητάς μαζί μου. Όμως εσένα, το χρηματικό ήταν πρωτεύον και δεν σε νοιάζει που εγώ από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσω και θα πεθάνω… Δεν σε νοιάζει γιατί πρωτίστως σε νοιάζει ο εαυτός σου και όχι ο ασθενής σου…

Ένα γράμμα απελπισίας σου έγραψα, μια κραυγή αγωνίας για να καταλάβεις ότι σε χρειάζομαι, η απάντησή σου όμως ήταν η απόλυτη σιωπή κι αυτό με καταρράκωσε… Ήθελα να μου πεις, μπράβο ρε μικρό μου, τα κατάφερες… Μου είπες όμως μόνη σου δεν μπορείς, θα ριμαχτείς… Κι είχες δίκιο, είμαι ρημαγμένη… Είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω τώρα αυτή τη στιγμή, κι αφού δεν μπορείς εσύ να μου το διαβεβαιώσεις, θα πάω στη σίγουρη λύση, τον καρδιολόγο… Να μου πει ότι η καρδούλα μου δουλεύει καλά… Κι αν δεν δουλεύει… θα πεθάνω, μπαμ και κάτω κι όχι λίγο – λίγο όπως πεθαίνω τούτη τη στιγμή…

Μια βδομάδα πέρασε και δεν πήρες να δω τι κάνω… Μια εβδομάδα, περιμένεις τώρα από μένα, σε πάρω για να μου πεις μετά «Νίκησα, είδες που είχα δίκιο». Δεν μπορώ όμως να δω το τρόπαιο της νίκης στο πρόσωπό σου…

Πονάει η ψυχή μου από την απόρριψη και την εγκατάλειψη, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μόνη μου, δεν αντέχω το βάρος των άλλων ψυχών που κρέμονται επάνω μου… Έχω συνθλιβεί, είμαι πλέον σίγουρη ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ…

Σ’αυτό τον γολγοθά των πανικών, αισθάνομαι μόνη, τόσο μόνη…

ΑΠΟΔΟΧΗ!!!

Τι σημασία έχει τι θέλω εγώ;;; Σημασία έχει τι μπορεί να γίνει… Κι ο μόνος τρόπος για να μην λυγίσεις, να μην τσαλακωθείς, να μην ισοπεδωθείς και η ψυχή σου λιώσει κάτω από τη συνεχή καταπίεση των «θέλω» σου είναι ένας. Μία λέξη. Απλή. Τόσο απλή και τόσο λυτρωτική. ΑΠΟΔΟΧΗ. Αποδέχομαι αυτό που μου έρχεται με καρτερία, ζω μαζί του και βρίσκω τα καλά κείμενα της κατάστσης. Μ’αυτό τον τρόπο, επιβιώνω, ζω αξιοπρεπώς κι ο πόνος αποκτά άλλη διάσταση. Δεν παλεύω, αποδέχομαι. Δεν κλαίω, αποδέχομαι. Δεν μοιρολατρώ, αποδέχομαι. Και τότε όλα είναι πολύ πιο εύκολα. Αποδέχομαι.

Θα αντέξω μέχρι το βράδυ;;;

Δεν ξέρω… δεν ξέρω… αν θ’αντέξω ή αν θα καταρρεύσω. Είναι τόσο μεγάλη η αγωνία και η κούραση που πιστεύω ότι δεν τη βγάζω καθαρή. Εννοείται ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, εννοείται ότι το στομάχι μου είναι σκατά.

Το κεφάλι μου έχει μουδιάσει, αισθάνομαι ότι η πίεση μου έχει χτυπήσει τριαντάρια. Είμαι ένα απίστευτα φουσκωμένο μπαλόνι. Θέλω τόσο πολύ να τη χαρώ όλη τη διαδικασία και φοβάμαι ότι δεν θα τη χαρώ γιατί τα σωματικά συμπτώματα είναι υπερβολικά έντονα. Εχθές μ’έπιασε ξαφνικά τέτοια δυσφορία που το έσκασα σαν κυνηγημένη. Θέλω να γράψω μήπως μ’αυτό τον τρόπο διώξω μακριά τις φοβικές σκέψεις, το άγχος και κατ’επέκταση όλο αυτό το άγχος των σωματικών συμπτωμάτων, αλλά ακόμα και αυτή η διαδικασία μου φαίνεται απίστευτα δύσκολη.

Ελπίζω μέχρι το βράδυ να μη λιποθυμήσω ή να μη με στείλουν στα επείγοντα. Τι άλλο να πω;;; Θα δείξει…

Πώς είμαι σίγουρη ότι θα αντέξω;;; Πώς είμαι σίγουρη;;;; Κανείς δεν είναι σίγουρος. Ό,τι πει ο Θεός!!!!

Πώς γαμώτο να το διαχειριστώ όλο αυτό το άγχος;;;; Πώς;;; Μου είναι αδύνατον!!! Η κατάρρευση έρχεται καταπάνω μου… Μήπως πεθαίνω και δεν το ξέρω;;;

Θέλω να είμαι εγώ...

Γιατί γαμώτο είμαι πάλι έτσι;;; Γιατί πάσχω από αυτή την ηλίθια νεύρωση ή μήπως δεν είναι νεύρωση και είναι όντως το καρδιαγγειακό μου; Η μικρή μου πίεση είναι ανεβασμένη τον τελευταίο καιρό, πολλά τσιμπήματα στο στήθος, ζαλίζομαι, μυγάκια στα μάτια, μουδιασμένα μέλη, τα χέρια μου παγωμένα, είμαι σίγουρη ότι στην καλύτερη περίπτωση θα λιποθυμήσω, στη χειρότερη θα πεθάνω…

Βαθιά ψυχανάλυση, κάνω αλλά δεν βοηθάει… Δεν βλέπω ορατά αποτελέσματα κι έχω απογοητευτεί.

Η Χαρά είπε μια πολύ ωραία φράση εχθές ότι κρύβω τον εαυτό μου. Για μια ακόμη φορά μπήκα σε σκέψεις. Γιατί τον κρύβω; Γιατί φοβάμαι; Τι φοβάμαι; Την αποδοχή των άλλων. Ποιών άλλων; Των δικών μου άλλων. Των δικών μου ανθρώπων. Αισθάνομαι συνεχώς στην πρίζα, αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να κάνω την παραμικρή κίνηση χωρίς να περάσει από το μικροσκόπιο, χωρίς να γίνει έλεγχος και να υπάρξει κι επίκριση γι’αυτό: πως βάζω τις πυζάμες μου, που κοιμάμαι, που πέταξα τις κάλτσες μου, αν έβαλα κραγιόν, αν τάισα τον σκύλο, αν έγραψα, πόσο έφαγα και γιατί το έφαγα, με ποιον μίλησα στο τηλέφωνο…

Μάλλον όλη αυτή η καταπίεση μ’έχει φέρει σε μια απίστευτη ανακατωσούρα. Φοβάμαι την γκρίνια, φοβάμαι να γίνομαι διαιτητής… και κουράστηκα να παριστάνω ότι είμαι κάποια άλλη. Είμαι εγώ, εγώ αυτή η τεμπελίτσα, η ανασφαλής. Εγώ μια απλή γυναίκα και όχι μια super-woman....

Νευρική κατάρρευση!

Τα έχω παίξει! Η νεύρωση έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο νευρικό μου σύστημα και τίποτα πλέον δεν φαίνεται να λειτουργεί σωστά. Με το παραμικρό ζόρισμα, πυροδοτείται μέσα μου ένας απίστευτος μηχανισμός και όλο μου το σώμα αρχίζει να πονάει και να διαμαρτύρεται. Προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στο βουνό των υποχρεώσεων, καταρρέει πριν προλάβει να κάνει τίποτα. Μόνο με την σκέψη. Η ανάγκη μου για προστασία και αγάπη, η ανάγκη μου χάδι και κουβέντα, με οδηγεί στο γεγονός να μην μπορώ να αρνηθώ, να μη θέλω να χαλάσω το χατήρι των αγαπημένων μου, να θέλω να τα κάνω όλα τέλεια... Κι εκεί καταρρέω...

Και τώρα έχω καταρρεύσει τόσο οριστικά και απαρέγκλιτα που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να επιστρέψω στην προ του φόβου εποχή μου... Τότε που όλα ήταν αγνά και αθώα, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση...

Πονάω, δυσφορία και κυρίως φοβάμαι... Αυτό είναι το χειρότερο... Αυτό το απαίσιο συναίσθημα του φόβου που σε καθηλώνει και σε κάνει να πιστεύεις ότι από στιγμή σε στιγμή χάνεται η ζωή σου και δεν σε αφήνει να χαρείς τα πιο απλά πράγματα... Λυπάμαι που έχω γίνει τόσο δυσλειτουργική, λυπάμαι τον εαυτό μου που ο φόβος δεν τον αφήνει να χαρεί ούτε στιγμή, λυπάμαι που ανά πάσα στιγμή θα καταρρεύσω και δεν θα ξανασηκωθώ ποτέ…

Τι ήθελα… Μια ζεστή αγκαλιά… Ένα χάδι… Να μου λες σ’αγαπώ χωρίς να χρειάζεται ν’αποδείξω τίποτα… Να μ’αγαπάς γιατί είμαι εγώ και όχι κάποια άλλη…

ΦΟΒΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜΑΙ!

Δεν ξέρω γιατί τόσο φόβος σήμερα!!! Ξύπνησα έτσι… με απίστευτα, φοβερά σωματικά συμπτώματα. Τραβήγματα στο στήθος, σφίξιμο στο στήθος και στην πλάτη, ελαφρά δύσπνοια, ναυτία, αίσθημα επικείμενου θανάτου και μια απίθανη σιγουριά ότι θα λιποθυμήσω από στιγμή σε στιγμή… Είμαι πλέον τόσο δυσλειτουργική… Χρειάζομαι όλα τα ηρεμιστικά του κόσμου για να ηρεμήσω… Όλα τα ηρεμιστικά. Φέρτε τα μου… Δεν είμαι αντάξια των προσδοκιών τους, δεν είμαι αντάξια των υποχρεώσεων μου, δεν είμαι αντάξια ούτε του ίδιου μου του εαυτού…

Ουφ!!!!!!!!!!!!!!

Αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι φοβερή ένταση και άγχος… Πάω να σκάσω και πασχίζω να μην αφήσω το φόβο να με καταβάλλει. Αισθάνομαι ένταση στο στήθος και προσπαθώ να ηρεμήσω, αισθάνομαι το αίμα ν’ανεβαίνει στο κεφάλι μου και προσπαθώ να ηρεμήσω. Ίσως είναι που αισθάνομαι μόνη αυτή τη στιγμή. Οι δικοί μου κατέβηκαν κάτω, ο άντρας μου λείπει για δουλειά, έχω στο μυαλό μου χιλιάδες μικροδουλειές που δεν θέλουν πάνω από πέντε λεπτά η κάθε μία, εγώ όμως δεν αισθάνομαι καλά, αισθάνομαι φοβερή ένταση, φοβερό άγχος κι ενώ ξέρω ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά άγχος, αυτό μου τη δίνει…

Πάω να σκάσω… Τελικά μάλλον όταν δεν γίνεται αυτό που θέλω εγώ, με πιάνουν όλα αυτά… Δεν ξέρω τι να πω…

Ουφ! Εντάξει! Μια απλή κρίση είναι… Θα περάσει… Υπομονή… Οι ενοχές που «σκότωσα» τη μάνα μου με κυνηγούν… Αυτοτιμωρούμαι επειδή σκέφτηκα έτσι… Θα περάσει… Δεν μπορεί…  Δεν μπορεί… Θα περάσει… Στο χέρι του είναι; Μια απλή κρίση άγχους είναι… Μια απλή κρίση…

Ουφ… Ουφ… Λες να είναι που δεν γουστάρω να πάω το απόγευμα;;; Ό,τι κι αν είναι, το γεγονός είναι ότι δεν μου αρέσει. Ουφ!!!!!!!!!!!!!!!

Ήθελα παραπάνω κόσμο!!!!

Όχι, δεν την ευχαριστήθηκα τη μέρα μου. Δεν ήταν αυτό που θα ήθελα. Απογοητεύτηκα από τους ανθρώπους που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι δίπλα μου. Κι αυτό σήμερα με κάνει να αισθάνομαι θλιμμένη κατά κύριο λόγο και θυμωμένη κατά δεύτερο. Και γι’αυτό το λόγο ίσως να αισθάνομαι ότι έχω ανεβάσει πίεση και να ‘χει γίνει το πρόσωπο μου σαν παντζάρι.

Όχι, δεν έπαθα κρίση πανικού. Όχι δεν εμφανίστηκε κανένα ψυχοσωματικό. Είχα βάλει τον εαυτό μου σε κατάσταση ‘κοίταξε να το ευχαριστηθείς’. Ήρθαν όμως τόσο λίγα άτομα! Κι εγώ ήθελα να εντυπωσιάσω λίγο την κατάσταση εκεί κάτω, να μη φανώ τόσο λίγη, να τους αποδείξω ότι αξίζω, ότι δεν πίστεψαν άδικα σε μένα, ότι αξίζω ρε γαμώτο ό,τι γίνεται κι ότι δεν έχει γίνει τυχαία. Όμως δεν ήρθαν. Όλοι είχαν μια καλή δικαιολογία. Όλοι. Ναι, λυπάμαι γιατί θα ήθελα να με αγαπάνε περισσότεροι άνθρωποι. Το έχω ανάγκη αυτό. Τη χρειάζομαι την επιβεβαίωση για να μπορέσω να υπάρξω. Εάν μου λες μια καλή κουβέντα, είμαι πρόθυμη να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ για σένα. Εάν όμως γίνεται το αντίθετο, παραιτούμαι, αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αγωνίζεσαι. Ναι λυπάμαι…

Ίσως όμως από την άλλη, θα έπρεπε να χαίρομαι. Γιατί ξέρω ότι αυτοί οι πέντε – δέκα που ήρθανε με αγαπάνε πραγματικά.

Ανασφάλεια!

Δεν μου αρέσει αυτό, όταν άλλο πράγμα ζητάω και άλλο μου δίνεται. Θέλω εφησυχασμό, ότι δεν πρόκειται να πάθω τίποτα, ότι όλα αυτά που αισθάνομαι δεν είναι επικίνδυνα, χρειάζομαι ασφάλεια. Δεν μπορώ να ζω συνεχώς με αυτό το βάσανο, με αυτούς τους πόνους που συνεχώς αλλάζουν πρόσωπο και με ταλαιπωρούν, που συνεχώς με κάνουν κουρέλι.

Κουράστηκα να δουλεύω πάνω σε γεγονότα που έχουν γίνει πριν σαράντα χρόνια ή ίσως και πριν ακόμα γεννηθώ εγώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω παγιωμένες θέσεις χρόνων και το βρίσκω γελοίο. Ψάχνουμε ψύλλους στ’άχυρα.

Δεν μπορώ πλέον να ζω με όλα αυτά τα φρικτά συμπτώματα. Δεν μπορεί να δεχθεί η λογική μου ότι πονάω κι υποφέρω, ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, ότι φοβάμαι να κουνηθώ από τη θέση μου, μόνο και μόνο επειδή ως ένα σημείο εξαρτώμαι ακόμα από τη μάνα μου. Το θεωρώ γελοίο. Υπάρχουν ένα σωρό γυναίκες που διατηρούν παρόμοιες σχέσεις με τις μανάδες τους και δεν υποφέρουν καθημερινά όπως εγώ. Μόνο σε μένα βγήκε αυτό; Και πίστεψέ με, αν ήμουν σίγουρη ότι όντως αυτό είναι το πρόβλημα κι ότι αν την έκανα πέρα, θα λύνονταν όλα δια μαγείας και δεν θα υπέφερα άλλο, θα το έκανα. Όμως δεν είναι. Γιατί όταν λείπει, όταν είναι μακριά και ξέρω ότι κι εκείνη περνάει καλά, πάλι τα συμπτώματα υπάρχουν. Οπότε λέμε για να λέμε. Μαθαίνουμε κάτι στη θεωρία και μετά γινόμαστε ειδήμονες και νομίζουμε ότι όλα λειτουργούν με αυτά που εμείς έχουμε στο μυαλό μας.

Όμως δεν είναι έτσι κυρά μου. Δεν είναι καθόλου έτσι! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αντιδρά διαφορετικά. Εγώ αυτή τη στιγμή, μέχρι να πάρω τη διαβεβαίωση από τον καρδιολόγο ότι είμαι εντάξει, δεν πρόκειται να ηρεμήσω. Δεν μπορεί, δεν το δέχεται η λογική μου ότι είναι επειδή αισθάνομαι ακόμα μικρό παιδί. Τα μικρά παιδιά δεν φοβούνται μην πεθάνω από την καρδιά τους. Τα μικρά παιδιά είναι γεμάτα ζωντάνια, τρέχουν πάνω – κάτω, είναι ανέμελα, παίζουν, δεν κάθονται φοβισμένα στη γωνιά τους, τρέμοντας ότι από στιγμή σε στιγμή έρχεται η τελευταία τους ανάσα.

Βαρέθηκα να υποφέρω αλλά δεν ξέρω πλέον τι άλλο να κάνω. Έχω δοκιμάσει τα πάντα και λύση δεν έχω βρει. Περιμένω μόνο να λιποθυμήσω ή να πεθάνω…

η ρίζα της φοβίας

Δεν ξέρω… Το Σαββατοκύριακο ένιωθα τόσο ελεύθερη, τόσο «εγώ» και μετά ξανά από τη Δευτέρα άρχισα σιγά – σιγά να ξανακυλώ… Προσπάθησα να μην του δώσω σημασία, όμως σήμερα δε γίνεται. Πονάει όλη μου η πλάτη, η καρδιά μου στέλνει τσιμπιές, αισθάνομαι κουρασμένη και πάει να τρυπώσει το ύπουλο σκουλήκι της φοβίας.

Δεν ξέρω αν τελικά το πρόβλημα είμαι εγώ ή οι άλλοι. Δεν ξέρω αν το απλό ενδιαφέρον τους, το διαστρεβλώνω εγώ και το βλέπω ως total control. Δεν ξέρω… Αυτό που φοβάμαι αυτή τη στιγμή περισσότερο είναι ότι οι ρίζες του προβλήματος έχουν μπλεχτεί κι έχουν σφιχταγκαλιάσει τη ρίζα του αληθινού μου εαυτού κι ότι αν τις κόψω, θα καταρρεύσει και το δικό μου δέντρο. Έτσι προτιμώ να ζω πληγωμένη, με τα παράσιτα να απομυζούν τους χυμούς του κορμού μου κι αυτοί να ζουν και να βασιλεύουν κι εγώ να μαραίνομαι καθημερινά… Να βουλιάζω όλο και πιο πολύ στην ανυπαρξία… Να πονάει όλο μου το κορμί, να μην μπορώ να χτυπήσω ούτε καν αυτά τα πλήκτρα του υπολογιστή. Γιατί ακόμα κι αυτή η κίνηση μου προκαλεί απίστευτο πόνο…

Κακή, ψυχρή κι ανάποδη!!!!!!!!!

Τόσο χάλια, μα τόσο χάλια… Τόσο σίγουρη ότι ο θάνατος με πλησίαζε… Τόσο κουρασμένη απ’όλο αυτό. Θέλω να πω καλή εβδομάδα και πώς να την πω όταν ξεκίνησε με το χειρότερο τρόπο; Έχω κουραστεί με τον ίδιο μου τον εαυτό, πώς να μην έχουν κουραστεί οι άλλοι; Είμαι απογοητευμένη, εδώ και 2-3 χρόνια, δεν βλέπω φως στο τούνελ κι αυτό με τσακίζει. Δεν ξέρω πλέον αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Φυσικά είμαι τόσο χάλια που δεν χάρηκα καθόλου το βιβλίο μου. Ούτε τόσο λίγο. Φυσικά είμαι σίγουρη ότι η καρδιά μου δεν είναι καλά και θέλω να πάω στον καρδιολόγο. Φυσικά, δεν ξέρω… Τα ‘χω παίξει. Να μην τους δίνω σημασία για να μην με καβαλικεύουν. Τι στο διάολο πια θέλετε να μου πείτε κι εγώ δεν σας ακούω;;; Αφήστε με, αφήστε με σας παρακαλώ να ηρεμήσω… Τουλάχιστον για λίγο… Για να μπορέσω να ζήσω… Δεν αντέχω… Θε Μου, αν υπάρχεις εκεί έξω, απάλλαξε με από αυτό το συναίσθημα… ή σκότωσε με τώρα να μην αισθάνομαι ή διώξε το μακριά όλο αυτό…

 Θε Μου, αν υπάρχεις, σώσε με…

Θε Μου, αν υπάρχεις, άκουσε με…

Υπάρχει κι άλλο σκοτάδι εκεί έξω;;;;;;;;;;;

Θα σας...

Πήγαινε καλά το πρωί, αλλά τώρα άρχισε να μην πηγαίνει και πολύ καλά. Αισθάνομαι σφίξιμο στο στήθος, ελαφρά δύσπνοια και το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι. Ανέκφραστος θυμός, πού και πώς να τον εκφράσω;;; Και είναι πράγματι αυτή η αιτία όλων μου των προβλημάτων ή κάτι άλλο;;; Κουράστηκα να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Θέλω να τσιρίξω!!!! Αλλά και πάλι δεν μπορώ γιατί δεν έχω μάθει να το κάνω. Θέλω να ξυπνάω και να είμαι καλά. Θέλω να ξυπνάω και να μην σκέφτομαι πως θα κυλήσει η μέρα μου. Θέλω να είμαι καλά κι αυτό να είναι η φυσιολογική μου κατάσταση. Θα ανακαλύψω όλους εσάς που με καταντήσατε σ’αυτό το χάλι και θα σας γαμήσω. Δεν θα σας αφήσω να μου κάνετε άλλο κακό. Θα ξαναγίνω όπως ήμουν κάποτε και τότε αλίμονο σας! Δεν μ’ενδιαφέρετε, δεν μου καίγεται καρφάκι για το πώς αισθάνεστε. Το μόνο που με νοιάζει πλέον είναι εγώ να είμαι καλά. Ο εαυτούλης μου. Αρκετά σας έδωσα. Τώρα ήρθε η δικιά μου στιγμή, ήρθε η στιγμή που το μόνο που θα με ενδιαφέρει είμαι εγώ και κανένας άλλος. Αισθάνομαι ότι ανεβάζω πίεση… Δεν θέλω να πεθάνω και δεν θα πεθάνω… Μπόρα είναι θα περάσει… Που θα πάει, θα ηρεμήσω κάποια στιγμή…

ΘΥΜΟΣ!

Αν είμαι θυμωμένη? Φυσικά και είμαι θυμωμένη με όλους και με όλα…

Πρώτα απ’όλα με τον ίδιο μου τον εαυτό που αφήνω τον κάθε ένα να ασελγεί πάνω στην ψυχή μου και δεν έχω το σθένος να τους σιχτιρίσω όλους. Θέλω να τσιρίξω και να φωνάξω και δεν μπορώ να το κάνω… Τα μαζεύω όλα μέσα μου σαν σφουγγάρι και μετά έρχονται οι πόνοι, οι δύσπνοιες, οι ζαλάδες, όλα τα ωραία…

Τους μισώ. Τους μισώ που δεν με καταλαβαίνουν… που δεν με αφήνουν ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω και όπως το θέλω…

Για το πιο απλό πράγμα του κόσμου, πρέπει να δώσω εξηγήσεις, να πάρω άδεια, να σταθώ προσοχή… Και πρέπει να είμαι ευχαριστημένη γι’αυτό… Είμαι θυμωμένη και θέλω να βγάλω όλη αυτή τη χολή από μέσα μου. Το να πάω να πλακώσω μερικούς σ’ένα kick boxing ίσως ήταν μια πολύ καλή άσκηση. Από την άλλη όμως, η απέχθεια μου για τη γυμναστική κι ο φόβος για την καρδιά μου αποκλείουν τούτη την περίπτωση.

Τους μισώ όλους… Τους μισώ που κάνουν ότι με καταλαβαίνουν από την άλλη όμως μόλις αφεθώ λίγο ελεύθερη φροντίζουν να με ξανακλείσουν μέσα στη χρυσή φυλακή μου και να προσπαθούν να με πείσουν ότι πρέπει να είμαι ευτυχισμένη γιατί έτσι είναι το σωστό. Λες και η ευτυχία μετριέται από τα χρήματα και από τα σπίτια και από την κοινωνική καταξίωση. Τους μισώ που λένε ότι με νοιάζονται στην ουσία όμως νοιάζονται να καλύψουν τις δικές τους ανασφάλειες έχοντας εμένα τυλιγμένη στις φοβίες μου…

Μισώ τον εαυτό μου που δεν έχει το θάρρος να φύγει… Να τους αφήσει όλους και όλα και χωρίς ενοχές να περιπλανάται στους δρόμους, χωρίς πόνους, χωρίς δυσφορία…

Βγάζω χολή, φτύνω πηκτό μαύρο σάλιο, ξερνάω όλη μου την πίκρα για να αισθανθώ τα πνευμόνια μου επιτέλους καθαρά και το στομάχι μου ήρεμο…

Σας ξερνάω πούστηδες… σας ξερνάω… σας ξερνάω…

Ουστ καριόληδες!!!!!!!!!!!!!!

Άτιτλο

Εκεί που λέω ότι θα κάνω επιθετική πολιτική, ότι δεν θα αφήσω το φόβο να κάνει κατάληψη στην ψυχή και στο κορμί μου, ότι όποιο σύμπτωμα κι αν με επισκεφτεί, εγώ θα σφυρίζω κλέφτικα και θα του λέω «δεν μπορείς να μου κάνεις τίποτα», εκεί που έχω ξεκινήσει πόλεμο με τον ίδιο μου τον εαυτό, αισθάνομαι ότι με σαμποτάρουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που αγαπώ κι ότι δεν μου δίνουν την στήριξη που εγώ επιθυμώ.

Σηκώθηκα χωρίς γκρίνια, πηγαίνω στο σχολείο και εντάξει τρίβω το στήθος μου γιατί πονάει κι εκείνος αμέσως να μου κάνει παρατήρηση και στα επόμενα λεπτά ένας έντονος διαξιφιστικός πόνος διαπερνά το στήθος μου, αισθάνομαι την καρδιά μου να σταματάει, σκοτοδίνη… Και τώρα το στομάχι μου είναι χάλια… Ανακατεύεται συνέχεια, αισθάνομαι πολύ κουρασμένη… ο φόβος ψάχνει να βρει την πόρτα ανοιχτή για να έρθει να στρογγυλοκαθήσει επάνω μου…

Εντάξει ρε φίλε, μπορεί να είμαι ψυχονευρωτικιά αλλά κι εσύ έπαιξες το ρόλο σου για να βρίσκομαι σήμερα σ’αυτήν εδώ την κατάσταση. Με την τάση σου να ελέγχεις κάθε μου κίνηση, κάθε μου πράξη, να σχολιάζεις την παραμικρή μου κίνηση, να ψάχνεις να βρίσκεις το ψεγάδι στις λέξεις και τις πράξεις μου. Ακόμα και στις σκέψεις μου. Κι άρχισα να μαζεύομαι, να συρρικνώνομαι, να γίνομαι μια άβουλη μάζα και το μόνο που μιλάει να είναι το σώμα μου που μαζί με όλους τους άλλους με βασανίζει κι αυτό. Αντί τουλάχιστον αυτό να μου δίνει λίγο θάρρος να συνεχίσω, γίνεται ύπουλο κι εχθρικό σαν κι αυτούς και δεν με αφήνει να ησυχάσω… Κανείς στην πραγματικότητα δεν θέλει να είμαι χαρούμενη. Όλοι ζηλεύουν τη χαρά μου. Κατά βάθος όλοι θέλουν να με βλέπουν θλιμμένη και πονεμένη γιατί έτσι γίνονται οι ίδιοι χαρούμενοι κι αισθάνονται ασφαλείς μέσα στην ανασφάλεια που δημιουργούν σε μένα. Όμως πλέον έχω φτάσει σε τέτοιο οριακό σημείο που άλλη λύση δεν υπάρχει. Σταματώ, ότι έμαθα έμαθα, άλλη ώρα η ψυχανάλυση…

Το σκιαστικό μου επιτίθεται!!!

Είμαι σίγουρη αυτή τη στιγμή ότι το σκιαστικό με σκοτώνει ύπουλα. Έχω πάλι φοβερή δυσφορία, είναι νέο απρόσμενο συναίσθημα αυτό και δεν είναι από τα συνηθισμένα νευροφυτικά μου. Το σκιαστικό είχε παρενέργειες επάνω μου, με σκοτώνει αυτή τη στιγμή και από λεπτό σε λεπτό θα σωριαστώ στο πάτωμα από έκρηξη των πνευμόνων μου ή από καρδιά. Είμαι τόσο σίγουρη ότι δεν είναι τα νευροφυτικά μου και είναι η επίδραση του σκιαστικού. Δεν έπρεπε ν’αφήσω να μπουνε τέτοιες χημικές ανωμαλίες μέσα στο κορμί μου. Πληρώνω το τίμημα του ψαξίματος. Γιατί δεν τα άφηνα όλα ως είχαν; Τι τα ήθελα τα σκιαστικά να κυλάνε στο αίμα και στα κύτταρά μου; Για πόσον καιρό άραγε θα κυκλοφορεί μέσα στο σώμα μου; Για πόσο καιρό άραγε θα με απειλεί; Για πόσο καιρό άραγε δεν θα αισθάνομαι ασφαλής μέσα στο ίδιο μου το κορμί; Γιατί εντάξει τα νευροφυτικά μου τα ξέρω, εν μέρει τα αντιμετωπίζω. Προσπαθώ και ζω μαζί τους. Αλλά αυτό είναι ένας ύπουλος εισβολέας, που τον κάλεσα – άκουσον άκουσον – μόνη μου και τώρα απειλεί να με σκοτώσει. Ύπουλα και καταχθόνια. Υπόσχομαι ότι δεν θα το ξανακάνω ποτέ αυτό. ΠΟΤΕ!!!

CONARD!!!!!!!

Δεν θέλω να γράφω γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν αισθάνομαι καλά. Όμως σήμερα, είναι πάλι μία από αυτές τις ημέρες που αισθάνομαι πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ χάλια. Ο αέρας δεν μου φτάνει, έχω ενοχλήσεις στο στήθος, είμαι κακοδιάθετη και είμαι σίγουρη ότι θα καταρρεύσω.

Η συνάντηση με την Έλενα με έκανε σκατά, άλλο πράγμα της ζήτησα και άλλο μου έδωσε. Ευχαριστώ. Αισθάνομαι πολύ χάλια που την εμπιστεύτηκα. Πιστεύω ότι πρόδωσε την εμπιστοσύνη μου. Άλλο πράγμα περίμενα από εκείνη, μια ζεστή αγκαλιά, μια γλυκιά κουβέντα να μου πεις μη μασάς κορίτσι μου, ένα μικρό πισογύρισμα είναι, όλα εντάξει. Αντί όμως να μου φτιάξει τη διάθεση, με έκανε ακόμα πιο χάλια, με πάτησε σαν σκουλήκι, ζήτησε κι άλλες συνεδρίες για να γεμίσει το πορτοφόλι της και ούτε λίγο ούτε πολύ μου είπε ότι μια ζωή έτσι θα είσαι. Αυτά έγιναν την Τρίτη. Νευρίασα πολύ. Μου έστειλε μήνυμα στο κινητό και δεν έχω καμία διάθεση να την πάρω πίσω. Και ούτε πρόκειται. Μήνυμα. Λες και είμαστε δεκαεξάχρονα. Τόσο πολύ της στοιχίζει να σηκώσει το τηλέφωνο και να ρωτήσει «ρε κορίτσι μου, τι κάνεις»; Και κάθε φορά που την παίρνω, όλο λέει ότι με σκεφτότανε, αλλά ποτέ δεν πήρε μόνη της τηλέφωνο. Και με ενόχλησε πολύ που δεν ήρθε στην έκθεση. Όφειλε να έρθει, όπως όφειλε ν’αγοράσει από μόνη της το βιβλίο κι όχι με τον τρόπο της να περιμένει από μένα. Όμως ποιος έχασε το τακτ για να το βρει εκείνη; Θυμωμένη; Ναι, είμαι θυμωμένη πολύ. Με ρώτησε αν είμαι θυμωμένη με τους άλλους. Άσε τους άλλους ήσυχους κυρά-μου και κοίτα καλύτερα τον εαυτό σου, που άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα μου έδωσες. Όπως ο Αρζιμάνιος. Αιώνια αγάπη, ερωτευμένος μαζί μου, δεν θα μ’εγκατέλειπε ποτέ και μ’άφησε τόσο ξαφνικά, τόσο επώδυνα, τόσο ταπεινωτικά, χωρίς καμία εξήγηση. Κι εγώ έμεινα μόνη, να προσπαθώ να εξηγήσω στον εαυτό μου τα’ανεξήγητα, να προσπαθώ να κρύψω τον πόνο και τη θλίψη για να μην πληγώσω τους ανθρώπους που αγαπούσα. Ποτέ δεν βίωσα το πένθος εκείνου του χωρισμού. Μια μόνο φορά θυμάμαι να έχω αναλυθεί σε δάκρυα, να κυλάνε ποτάμι από μέσα μου, τότε που είχαμε συναντηθεί σε μια παραλιακή καφετέρια και είχε φέρει κι ενισχύσεις μαζί για να συζητήσουμε τα του διαζυγίου. Κι εγώ μια σταλιά παιδάκι να προσπαθώ να διαπραγματευτώ ψύχραιμη, να περιμένω έστω και την ύστατη στιγμή μια τελευταία του χειρονομία κι εκείνος να είναι ψυχρός και άκαμπτος. Κι όταν έφυγα κουρέλι από εκείνη τη συνάντηση, τα δάκρυα μου μούσκευαν το πρόσωπό μου, ήθελα τόσο πολύ μια αγκαλιά για να κλάψω όμως δεν την είχα. Δεν είναι ότι δεν ήθελαν, απλώς δεν ήξεραν τον τρόπο. Πίστευαν ότι κουκουλώνοντας τα δάκρυα κουκουλώναμε και τον πόνο μας. Και τον κουκουλώσαμε, όμως αυτός δεν έφυγε είναι πάντα εκεί δημιουργώντας μια μόνιμη θλίψη στην καρδιά μας. Ω! πόσο θυμωμένη είμαι μαζί του. Πόσο τον μισώ! Πόσο θα ήθελα να τον είχα μπροστά μου και να του έδινα ένα γερό σκαμπίλι και να τον φτύσω καταπρόσωπο. Γιατί το έπαιζε κύριος, γιατί έλεγε μπούρδες, γιατί με λίγα με δούλευε ψιλό γαζί. Δεν θα είχαμε φτάσει σ’αυτό το σημείο, εάν αυτός δεν επέμενε και αν δεν με πίεζε τόσο μα τόσο πολύ. Κι όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής, την έκανε μ’ελαφρά πηδηματάκια κι εξαφανίστηκε, ακολουθώντας αναίμακτα τη δική του τη ζωή, χωρίς θυσίες και κόπους. Τίποτα δεν θυσίασε εκείνος. Όλα τα γεύτηκε δίχως ενοχές. Ω! πόσο τον μισώ! Πόσο θα ήθελα να τον δω να σέρνεται κάτω σαν σκουλήκι, να βρωμάει και να ζέχνει κι εγώ να είμαι από πάνω του και να τον ποδοπατώ και με την αρβύλα στα πόδια μου να σπρώχνω το πρόσωπό του μέσα στα βρωμόνερα και να του λέω «πιες τώρα, πιες τώρα μαλάκα! Πλήρωσε για όλα όσα μου έκανες στη ζωή. Πλήρωσε που με άφησες μόνη κι αβοήθητη χωρίς ποτέ να ενδιαφερθείς αν ζούμε ή αν πεθάναμε. Που ποτέ δεν σκέφτηκες τα συντρίμμια που άφησες πίσω σου. Που ήσουν μια φούσκα, μαλάκα, ηλίθιε!»

Δεν σε χρειάζομαι Έλενα πια! Μου είσαι αχρείαστη. Δεν μπορώ να φτύσω στο πρόσωπό σου όλους αυτούς που μου έταξαν πράγματα και δεν μου τα προσέφεραν. Όλους αυτούς που μου είπαν ότι θα με πρόσεχαν και δεν με πρόσεξαν. Όλους αυτούς που μου είπαν ότι θα με αγαπούσαν για πάντα και δεν με αγάπησαν γιατί δεν ήμουν όπως ήθελαν εκείνη, μόνη δίχως υποχρεώσεις. Βρήκα όμως έναν τρόπο, που μόνο εγώ ξέρω. Να ξεβράσω όλη αυτή την οργή και το θυμό που έχει συσσωρευτεί μέσα μου γράφοντας τα εδώ. Κλείνω τα μάτια, φαντάζομαι το πρόσωπό του να συσπάται από τους πόνους κι η καρδιά μου γεμίζει αγαλλίαση. Ποιος είπε ότι η εκδίκηση δεν είναι ωραίο πράγμα; Είναι απίστευτο συναίσθημα. Απελευθερωτικό! Αναζωογονητικό! Υπέροχο!!!

Ω! Έλενα ήσουν τελικά τόση λίγη. Αναλώθηκες στη σχέση με τη μάνα μου και δεν είδες το πραγματικό πρόβλημα. Μήπως το πρόβλημα με τη μάνα ήταν δικό σου πρόβλημα και θέλησες να το καθρεφτίσεις επάνω μου; Μπορεί να μην είχαμε την πιο τέλεια σχέση αλλά σίγουρα δεν ευθύνεται αυτή για όλα όσα μου συμβαίνουν.

Το αίμα ανεβαίνει στο κεφάλι μου αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι απίστευτη δυσφορία, ο φόβος πάει να με καταβάλει για μια ακόμη φορά, αλλά ρε πούστη να ξέρεις άμα σε δω στο δρόμο θα σε γαμήσω. Αυτή τη φορά δεν θα μου τη γλυτώσεις. Μαλάκα! Ε! μαλάκα!!!

Φοβάμαι!!!!

Αυτή τη στιγμή φοβάμαι πολύ. Τρέμω από το φόβο μου. Έχω παραλύσει και δεν ξέρω γιατί. ΄Εχω τόσο πολύ κουραστεί από όλη αυτή την κατάσταση. Φοβάμαι. Φοβάμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω παραλύσει. Το μυαλό μου τόσο έχει κολλήσει στο φόβο που το μόνο που μπορώ να λέω είναι φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι. Τρέμω από το φόβο μου και δεν ξέρω τι να κάνω. Κάθομαι και περιμένω μήπως κάποια στιγμή αυτό το παράλογο συναίσθημα του φόβου μετριαστεί ή μήπως λιποθυμήσω και τελειώσει η κατάσταση. Το μόνο που μπορώ να λέω είναι φοβάμαι. Φοβάμαι. Φοβάμαι. Βαρέθηκα να λέω ότι φοβάμαι, αλλά είναι η μόνη λέξη που μπορώ να αρθρώσω αυτή τη στιγμή. Ναι φοβάμαι και φοβάμαι πολύ…

Θέλω να χωθώ σε μια ζεστή αγκαλιά και να κλάψω… Φοβάμαι και το χειρότερο είναι ότι πλέον δεν ξέρω τι φοβάμαι. Ή μάλλον ξέρω. Φοβάμαι το χειρότερο. Φοβάμαι το φόβο που έρχεται απρόσκλητος και με παραλύει. Φοβάμαι το φόβο. Φοβάμαι που δεν μπορώ πλέον να είμαι δυνατή. Φοβάμαι που δεν μπορώ πλέον να στέκομαι στα πόδια μου και χρειάζομαι τα δεκανίκια των άλλων. Φοβάμαι που έχω χάσει τον ίδιο μου τον εαυτό. Φοβάμαι που δεν είμαι πια εγώ. Φοβάμαι γιατί έχω γίνει μια άλλη. Φοβάμαι. Ω! Θε Μου! Πόσο πολύ φοβάμαι!!!

Κρισάρα!!!!!!!!!

Δεν είμαι καλά!!!! Είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω!!!!!!!!! Ο αέρας μου λιγοστεύει, δεν μπορώ να αναπνεύσω κι έχω έντονη δυσφορία στο στήθος. Εντάξει, δεν είναι και το καλύτερο μου, γύρισα από κηδεία, αλλά δεν είμαι καλά. Η μαμά μου είπε ότι έχω φαγωθεί να είμαι άρρωστη. Πόσο λάθος κάνεις μάνα! Δεν αντέχεται πλέον αυτό το μαρτύριο. Δεν αντέχεται. Η δυσφορία είναι τόσο μα τόσο έντονη. Πεθαίνω, το αισθάνομαι και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.

Γιατί δεν με αφήνει να ησυχάσω αυτό το κωλόπραγμα; Θε Μου, λύτρωσε με από αυτό το μαρτύριο. Είμαι πολύ χάλια αυτή τη στιγμή, μα για πάρα πολύ χάλια. Είμαι τόσο σίγουρη ότι ο θάνατος έρχεται κατ’ευθείαν επάνω μου, που δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Δεν θα με δείτε αύριο εδώ γιατί απλώς θα έχω αποδημήσει και ύστερα θα με πιστέψετε ότι δεν έλεγα μαλακίες, ότι πράγματι δεν ήμουνα καλά, ότι πράγματι κάτι έτρεχε με την καρδιά μου.

Θε μου, Σε παρακαλώ, άκουσε την κραυγή της αγωνίας μου, σώσε με από τούτο το μαρτύριο κι εγώ πιστή σου δούλη. Θε Μου, έχω διαλυθεί και δεν αντέχω άλλο. Η ευχαρίστηση έχει χαθεί από τη ζωή μου γιατί έχει φωλιάσει ο φόβος, γιατί το σώμα μου δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλά. Θε Μου, Σε παρακαλώ, μην επιτείνεις άλλο αυτό το μαρτύριο. Δώσε μου ένα γρήγορο τέλος ή απάλλαξε με από τούτα τα συμπτώματα. Θε Μου, έχεις τόσα ν’ασχοληθείς και σίγουρα δεν είμαι η πρώτη σου προτεραιότητα, ίσως όμως ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά, με δεις και με λυπηθείς.

Λοιπόν, αν και αισθάνομαι τόσο χάλια, μα τόσο χάλια, δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να πεθάνει. Είμαι πολύ μικρή ακόμα για να πεθάνω. Θέλω να ζήσω και θέλω να ζήσω καλά. Όμως η δυσφορία δε φεύγει, παίζει απίστευτα παιχνίδια μαζί μου, έχω κουραστεί από τον ίδιο μου τον εαυτό, δεν ξέρω πλέον κι εγώ τι θέλω.

Θε Μου, πίστεψε με, δεν θέλω πολλά. Μια ήρεμη ζωή χωρίς σωματικά συμπτώματα. Μόνο αυτό. Σε θερμοπαρακαλώ, αν μ’ακούς no more symptoms. No more.

Δεν νομίζω να έχω περάσει άλλη τέτοια κρίση. Ή μάλλον έχω περάσει, αλλά τώρα ξαναήρθε.

Σας αφήνω, αν δεν με ξανακούσετε, μη με ξεχάσετε. Κάποτε υπήρξα κι εγώ.

Πονάω!!!!!!!!

Τέτοιος πόνος στο στήθος, άλλο πράγμα… Διάθεση κατεβασμένη, νομίζω ότι θα λιποθυμήσω… Δεν αντέχεται πλέον αυτό το πράγμα. Έχω φτάσει να θεωρώ ότι είναι η χειρότερη ασθένεια γιατί γιατρειά δεν υπάρχει… Υποφέρω… Ξυπνάω με πόνους, συνεχίζω με δύσπνοιες, με τάσεις λιποθυμίας και τελειώνω με τη βεβαιότητα του θανάτου: ότι από στιγμή σε στιγμή θα σωριαστώ στο πάτωμα.

Δεν ξέρω τι περιμένω από το σημερινό ραντεβού: τα πάντα και τίποτα. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν θα μου προσφέρει τίποτα, αλλά από την άλλη η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Κι όσο ζει κανείς, ελπίζει. Κι εγώ ακόμα ζω, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ξέρω πια τι να πω. Είναι ανυπόφορο αυτό το συναίσθημα. Ανυπόφορο.

Από τη μια στεναχωριέμαι που δεν έχει μπει κανείς στο blog μου να διαβάσει τον πόνο μου αλλά κι από την άλλη, τι να μπει να κάνει; Να δει μία που γκρινιάζει συνέχεια ότι υποφέρει το σώμα της;;; Εγώ η ίδια βρίσκω κουραστικό τον εαυτό μου, φαντάσου οι άλλοι. Δεν θέλω πλέον να παίρνω ούτε την Χ. γιατί πιστεύω ότι πλέον με βρίσκει γραφική. Πρέπει να παλέψω μόνη μου, με όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, όμως είναι τόσο δύσκολο για τον απλούστατο λόγο ότι πλέον δεν έχω δυνάμεις. Κυλάω ξανά προς τον πάτο, το αισθάνομαι και δεν βρίσκω τίποτα για να γαντζωθώ.

Το μαύρο χάλι ξαναχτυπά!!!

Είπα να το αποφύγω και να μην γράψω σήμερα αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Είμαι κλασικά χάλια, πολύ χάλια ή αλλιώς χαλαρώνω. Γιατί εγώ έτσι χαλαρώνω… Εδώ γελάμε, εάν προλάβουμε και δεν πεθάνουμε…

Όλο μου το στήθος τραβάει, όλο με μεγαλύτερη ένταση στην αριστερή πλευρά. Πίσω ακριβώς από την καρδιά μου αισθάνομαι ένα μούδιασμα να το πω, έναν πόνο κάτι πολύ ενοχλητικό πάντως… Έχω επίσης μεγάλη δυσφορία, ο αέρας δεν μου φτάνει με τίποτα κι ελαφρά ναυτία…

Αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, τα πόδια μου δεν μπορώ να τα πάρω κι όσο κι αν προσπαθώ ν’αποφύγω τις καταστροφικές σκέψεις, είμαι σίγουρη ότι η καρδιά μου θα σταματήσει από λεπτό σε λεπτό.

Έκανα και το λάθος μπήκα και σε διάφορες σελίδες για καρδιακά και αυτό ήτανε. Από στιγμή σε στιγμή περιμένω πότε θα πεθάνω.

Εδώ κι ένα μήνα, το άγχος που με έχει κυριεύσει είναι τόσο έντονο που το κορμί μου δεν έχει καταφέρει να ηρεμήσει ούτε λεπτό.

Κραυγάζω ότι δεν αντέχεται άλλο αυτή η κατάσταση, ότι δεν μπορώ άλλο να πονάω, να μην μπορώ να αναπνεύσω, να ανακατεύεται το στομάχι μου αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω…

Κανείς δεν με ακούει και το χειρότερο είναι ότι δεν με ακούει ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός. Χρειάζομαι οπωσδήποτε καμιά εβδομάδα χωρίς σωματικά συμπτώματα για να μπορέσω να αντέξω το νέο γύρο που θα επακολουθήσει.

Μία από τα ίδια

Πάρα πολύ δύσκολο Σαββατοκύριακο.

Γεμάτο σωματικά συμπτώματα, με το φόβο να καραδοκεί σε κάθε μου βήμα.

Κι εγώ να το παλεύω συνέχεια, να ομφαλοσκοπώ συνέχεια, αλλά αυτή η κατάσταση πλέον με έχει φέρει στα όρια μου. Δεν αντέχεται. Τι να το κάνω, αν είναι από άγχος, όταν υποφέρω συνέχεια; Όταν το στήθος μου είναι έτοιμο να σπάσει από τους πόνους, όταν ξαφνικές σουβλιές σουβλίζουν κάθε μέρος του κορμιού μου, όταν αισθάνομαι ότι η καρδιά μου σταματά ή ότι χτυπά τελείως άρρυθμα, όταν δεν μπορώ να αναπνεύσω, όταν είμαι σίγουρη ότι θα σωριαστώ στο πάτωμα κι ότι κανείς δεν θα βρίσκεται δίπλα μου για να με βοηθήσει.

Πολύ κουραστικό αυτό. Κι όσο κι αν λέω στον εαυτό μου «κάνε υπομονή, σε λίγο θα περάσει», περνάνε όμορφες στιγμές και χρόνια κι εγώ τα χάνω και δεν τα χαίρομαι. Και μετά τα βάζω με τον εαυτό μου που άφησα να μου συμβεί ξανά το ίδιο πράγμα, όμως την στιγμή της κρίσης, τη στιγμή που τα σωματικά συμπτώματα κατακλύζουν το κορμί μου εγώ είμαι ανήμπορη και δεν ξέρω τι να κάνω.

Δεν ξέρω αν τελικά βοηθάει το ψάξιμο του εαυτού μας. Στο τέλος, ανακαλύπτεις πράγματα, θεωρείς ότι σε ενοχλούν όλοι και όλα, αισθάνεσαι εγκλωβισμένος και πιστεύεις ότι για μια ζωή θα βρίσκεσαι στο έρμαιο των σωματικών συμπτωμάτων. Αυτό πραγματικά με έχει καταρρακώσει. Δεν αντέχω άλλο. Δεν εξυπηρετεί πλέον τίποτα η ψυχολογική αιτία των συμπτωμάτων. Ο πόνος, η δυσφορία, η δύσπνοια είναι παναχού παρόντες. Κουράστηκα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά κουράστηκα. Δεν ξέρω τι άλλο πλέον να κάνω. Οι αντοχές μου έχουν εξανεμιστεί.

Είναι πια τόσο μεγάλο έγκλημα να αισθάνομαι καλά;

Κάπως...

Είμαι κάπως… Όχι ότι πεθαίνω κιόλας, αλλά είμαι κάπως… Όλα μαζί… Ευχάριστα μεν, αλλά όλα μαζί και το αδύναμο νευρικό μου σύστημα δεν μπορεί να τα διαχειριστεί. Κι επαναστατεί επάνω στο σώμα μου.
Καημένο σωματάκι μου, στιγμή δεν μπορείς να ηρεμήσεις…

Ζαλούρα, τάση λιποθυμίας, ελαφρά δύσπνοια, πόνος στο γνωστό αριστερό μέρος της καρδιάς.

Πότε θα σταματήσουν όλα αυτά; Πότε; Το παίζω χαλαρή, ήρεμη κι ωραία, αλλά μόνο εγώ ξέρω τι τραβάει το σώμα μου. Α! ξέχασα και τη ναυτία που έρχεται ανά κύματα. Μια έρχεται, μια φεύγει.

Πόσο με έχει κουράσει όλη αυτή η κατάσταση. Πόσο έχω κουραστεί να μάχομαι τον ίδιο μου τον εαυτό! ΄Ενας πόλεμος δίχως τέλος. Ένας πόλεμος με έναν και μόνο ηττημένο: τον ίδιο μου τον εαυτό…

Δεύτε τελευταίον ασπασμόν!!!

Σηκώνομαι ξαφνικά κι αισθάνομαι ότι το αριστερό μου πόδι δεν με κρατάει κι αμέσως μου έρχεται ναυτία και είμαι σίγουρη ότι κάτι έχει ο οργανισμός μου και θα πεθάνει από στιγμή σε στιγμή.

Τι αρρωστημένη σκέψη είναι πια αυτή; Γιατί δεν μπορώ να απαλλαγώ από όλα αυτά; Γιατί είμαι σίγουρη ότι είμαι τόσο σοβαρά άρρωστη; Γιατί;

Στην κυριολεξία είμαι ένα μάτσο χάλια. Πρέπει να πάρω αμέσως σβάρνα τους γιατρούς γιατί δεν τη βγάζω καθόλου καθαρή. Πεθαίνω, είμαι τόσο σίγουρη ότι πεθαίνω. Σβήνω από στιγμή σε στιγμή. Λιώνω σαν το κερί. Δεν είμαι καθόλου μα καθόλου καλά και δεν ξέρω πια σε ποιον να το πω.

Λοιπόν για να δούμε τι έχουμε σήμερα:

1. Φοβερή δυσφορία
2. Μούδιασμα σχεδόν σε όλο μου το κορμί
3. Ναυτία
4. Φούσκωμα
5. Τάση λιποθυμίας

Δεν αντέχεται πια άλλο αυτή η κατάσταση. Επειδή εχθές πέρασα ωραία τελικά, πρέπει σήμερα να μου βγει ξινό;;;; Όχι ρε πούστη μου, δεν θα τη βγάλω στο κρεβάτι. Θα πεθάνω όρθια. Θα με πάνε στα επείγοντα μόνο όταν καταρρεύσω, χάσω τελείως τις αισθήσεις μου και βρεθώ αντιμέτωπη με αυτό που φοβάμαι περισσότερο. Το θάνατο. Εντάξει, είμαι χάλια, είμαι σκατά, αυτή η μαλακία έχει κυριεύσει όλο μου το είναι.

Τι περισσότερο μπορείς να μου κάνεις πια; Να με σκοτώσεις; Έλα πάρε με, να τελειώνει πια αυτή η ιστορία.

Σε βαρέθηκα. Αφήνομαι στη σατανική σου αγκαλιά και σου λέω έλα σκότωσέ με. Δεν σε φοβάμαι πια. Κάνε με όσο πιο σκατά μπορείς….

ΕΝΤΑΣΗ!!!!!!!!!!!!!!!

Απίστευτη ένταση, εσωτερικός εκνευρισμός, όλοι οι μύες του θώρακα υπερτεντωμένοι, έτοιμοι να σπάσουν και κλασικά η φοβία που με έχει καταβάλει. Φοβία όχι τόσο για την καρδιά (αυτή μάλλον υπάρχει πάντα, έχει γίνει εμμονή πλέον), όσο για το να είμαι καλά το βράδυ και να μην τον απογοητεύσω μια τόσο σημαντική στιγμή για εκείνον.

Ενώ ξέρω ότι όλα αυτά τα απίστευτα σωματικά συμπτώματα μου, είναι αποκλειστικά και μόνο αποκυήματα του αρρωστημένου μου μυαλού και του καταπιεσμένου μου εδώ και χρόνια θυμού, δυστυχώς με ταλαιπωρούν φριχτά κι εγώ στέκομαι ανήμπορη να τα αποδιώξω.

Πάλι ένταση εχθές, πάλι εγώ στη μέση να μην ξέρω ποιανού μέρος να πάρω, πάλι να σφίγγομαι και πάλι να βρίσκομαι σε μια συνεχή κατάσταση πανικού.

Εντάξει θα τις ψάξω και τις ορμόνες, όμως το σώμα μου εκφράζει όσα δεν μπορώ να φωνάξω ή καλύτερα να ουρλιάξω.

Έχω βαρεθεί να είμαι το μπαλάκι ανάμεσα σε όλους, βαρέθηκα να τα περιμένουν όλα από μένα, βαρέθηκα τον ίδιο τουν εαυτού μου που δεν εναντιώνεται, που δεν ουρλιάζει, που δεν κράζει, μήπως και σπάσει τα δεσμά που ο ίδιος από μόνος του έφτιαξε.

Πονάω. Πονάει όλο μου το στήθος και η πλάτη, μέρες τώρα… Πονάει όλο μου το κορμί. Βαρέθηκα να πονάω, βαρέθηκα να βρίσκομαι στην ένταση, βαρέθηκα να μην είμαι ο εαυτός μου…

ΓΑΜΩ ΤΟ!

Γαμώ τη μαλακία του εγκεφάλου μου, γαμώ τη μαλακία του νευρικού μου συστήματος!!!

Πολύ δύσκολος ο Γενάρης και κρίμα, είχε μπει τόσο καλά!!!

Με τα χίλια ζόρια στέκομαι όρθια, το στομάχι μου, το στήθος μου, το έντερο μου, όλα.

HELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λειτουργώ τόσο ηλίθια που τα καταστρέφω όλα. Όταν πρέπει να αφεθώ και να απολαύσω όλα αυτά τα ωραία που μας συμβαίνουν, εγώ απλώς καταρρέω. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλώς γιατί είμαι ηλίθια. ΗΛΙΘΙΑ!!!

Περνάει η ώρα και η ηλιθιότητα παραμένει. Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει το έρμο το νευρικό μου σύστημα; Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει την ιδιότυπη αυτή γυμναστική; Δεν νομίζω για πολύ. Δεν αντέχεται άλλο. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ!!!!!!!!!

Και σήμερα τα ίδια!!!

Ούτε σήμερα ήταν εύκολη μέρα. Από το πρωί νόμιζα ότι θα σταματούσε η καρδιά μου, πόνοι στο στήθος, ανακατωσούρα, ζαλούρα, η βεβαιότητα του θανάτου κολλημένη επάνω μου. Τις έκανα τις δουλειές που έπρεπε, όμως δεν ήταν εύκολο, καθόλου εύκολο. Όταν πήγα στο νοσοκομείο για τις εκκρεμότητες που είχα, ήθελα να τους φωνάξω: «Πάρτε με και ξεσκίστε με στις εξετάσεις, δείτε ότι δεν έχω την καρδιά μου, πείτε μου από τι πάσχω».

Από μαλακία στον εγκέφαλο πάσχω, αλλά φαίνεται ότι δυστυχώς πρόκειται για ανίατη ασθένεια, αυτή δεν γιατρεύεται με τίποτα. Υφέσεις, εξάρσεις, υφέσεις, εξάρσεις… κι αυτή τη στιγμή για μια ακόμη φορά αισθάνομαι κομμάτια.

Κουράστηκα, κουράστηκα πάρα πολύ. Μια εβδομάδα σε συνεχή κατάσταση πανικού. Δεν αντέχονται πλέον αυτά τα σωματικά συμπτώματα. Δεν αντέχονται.

Η χειρότερη ασθένεια!!!

Χάλια! Χάλια! Χάλια! Αυτό τα λέει όλα.

Είμαι τόσο σίγουρη ότι πεθαίνω... ότι από στιγμή σε στιγμή η καρδιά μου δεν θ’αντέξει και θα σταματήσει ή θα εκραγεί.

Είμαι φοβισμένη, κατατρομαγμένη και δεν μπορώ να λειτουργήσω. Δεν υπάρχει χειρότερη αρρώστια από το φόβο. Αισθάνεσαι χάλια, σε παραλύει και δεν μπορείς να δραπετεύσεις. Είμαι λοιπόν μια ψυχικά άρρωστη που δεν μπορεί ν’αντέξει όλον αυτό το Γολγοθά. Παιγμένη τελείως. Δεν ξέρω αν θα ζω αύριο, δεν ξέρω αν δεν θα έχω καταρρεύσει. Φοβάμαι να πάω μέχρι την τουαλέτα. Φοβάμαι ότι δεν θα αντέξω.

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι. Ίσως ο θάνατος, που τον φοβάμαι τόσο πολύ, να με λυτρώσει από αυτό το συναίσθημα. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε μέρα και χειρότερα. Κάθε μέρα, μια ακόμη ήττα. Κάθε μέρα, ο φόβος βγαίνει νικητής. Κάθε μέρα, έρχομαι αντιμέτωπη με τις ήττες μου.

Ένα νέο καρδιακό;;;

Τα σωματικά συμπτώματα προσπαθούν να κυριέψουν κάθε κύτταρο του κορμιού μου κι εγώ προσπαθώ ανεπιτυχώς να τους επιβληθώ. Ο φόβος πάει να φωλιάσει πάλι μέσα μου, προσπαθώ, προσπαθώ με όση δύναμη διαθέτω να του κλείσω την πόρτα, υπάρχουν όμως στιγμές που είναι πολύ πιο δυνατός από μένα.

Θεωρητικά, ξέρω. Ήταν τόσα πολλά όλα αυτά μαζί, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να διαχειριστώ που δεν τα αντέχει η πλάτη μου. Έχω καμπουριάσει και η μύτη μου έχει ακουμπήσει στο χώμα. Όλοι περιμένουν από μένα, τη γνώμη μου, τη βοήθεια μου, τις πράξεις μου κι εγώ αισθάνομαι ότι δεν έχω τη δύναμη ν’ανταπεξέλθω. Προσπαθώ, όμως…

Οι σουβλιές στην αριστερή πλευρά της πλάτης μου, σίγουρα προμηνύουν ένα επερχόμενο καρδιακό. Το «τσίτωμα» στο στήθος και η ελαφρά δύσπνοια που τις συνοδεύουν, τι άλλο μπορεί να είναι; Κρυώνω και λίγο, ένα ελαφρύ τρέμουλο, η κατάρρευση δεν είναι μακριά. Η λογική μου ξέρει. Το περίμενε κιόλας. Μετά την περιπλάνησή μου στο νοσοκομείο, το ευαίσθητο νευρικό μου σύστημα θα κατέρρεε και σίγουρα θα βίωνε κρίσεις πανικού. Ενώ τις περίμενα, κι έλεγα αφού τις περιμένεις δεν θα σε πιάσει φόβος, θα υπομείνεις τα σωματικά συμπτώματα και ΟΚ, θα φύγουν, το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό μου «κάνει νερά». Μου βάζει τρικλοποδιές και η έμμονη ιδέα του καρδιακού είναι εκεί κολλημένη. Πώς, πώς μπορώ να είμαι σίγουρη ότι δουλεύει καλά η καρδιά μου. Πώς;;;;;;;;;;;

Ένας πόλεμος δίχως τέλος

Δεν αντέχεται άλλο. Από χθες το βράδυ είμαι χάλια. Τα ‘χω παίξει. Είναι η περίοδος που πρέπει να είμαι δυνατή κι εγώ καταρρέω. Δεν μπορώ να βοηθήσω τους δικούς μου ανθρώπους. Είμαι χάλια. Είμαι σίγουρη, σίγουρη ότι πεθαίνω. Είμαι πολύ χάλια. Δεν μπορώ να είμαι άλλο έτσι!!!!! Δεν αντέχεται άλλο αυτό. Πόνοι στο στήθος. Τσιμπήματα στο στήθος που πάνε κι έρχονται. Ναυτία, πολύ έντονη ναυτία. Η κοιλιά γεμάτη αέρα, έτοιμη να σκάσει. Ρεψίματα. Δυσφορία. Και φόβος, φόβος, φόβος.

Και η χρονιά είχε ξεκινήσει τόσο καλά. Και τώρα όλο αυτό το χάλι κι εκείνες οι μέρες φαίνονται απίστευτα μακρινές. Όσο να επιμένει η Έλενα ότι εγώ τα προκαλώ όλα αυτά μόνη μου κι ότι μπορώ να τα ξεπεράσω, όσο και να έχω ανάγκη να την πιστέψω, πλέον δεν μπορώ.

Ναι, τα κάνει ο εγκέφαλος μου, άρα είναι άρρωστος. Δεν μπορώ πλέον να είμαι άλλο έτσι, εδώ και καιρό έχω ξεπεράσει τα όρια μου. Δεν υπάρχει ένας χριστιανός να μου δώσει μια μαγική συνταγή και να σταματήσουν όλα αυτά; Δεν μπορώ να υποφέρω άλλο. Δεν μπορώ να αισθάνομαι αυτό το παράλογο συναίσθημα να με κυριεύει και το σώμα μου να υποκύπτει κυριολεκτικά στις επιταγές του. Κι αυτό το έρμο το σώμα γιατί ακούει μόνο τις καταστροφικές σκέψεις και ποτέ μα ποτέ μια θετική σκέψη; Θέλω να ξεράσω. Δεν ξέρω τι θέλω. Αισθάνομαι τόσο χάλια αυτή τη στιγμή που ούτε στο κρεβάτι μου θα ήθελα να ήμουνα ούτε στη δουλειά ούτε πουθενά. Μάλλον μου ήρθανε πολλά μαζί εχθές και δεν μπορώ να τα επεξεργαστώ. Κι όλο μου το σύστημα είναι bouleverse κι εγώ πάλι να μπλέκω σ’αυτό τον άτιμο φαύλο κύκλο.

Γράφω για να ξορκίσω την σκέψη μου, γράφω μήπως ελαφρύνω κάπως αυτά τα σωματικά συμπτώματα, γράφω γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Αποδέχομαι πλέον ότι η ζωή μου (όση ζωή πλέον μου απομένει) θα είναι έτσι. Δεν μπορώ όμως να είμαι άλλο έτσι. Είναι φρίκη αυτό το πράγμα. ΦΡΙΚΗ!!!!!!!!! Προτιμώ να ζήσω τα μισά χρόνια από αυτά που μου έχουν απομείνει, αλλά να είναι χρόνια χωρίς σωματικά συμπτώματα, χωρίς την παρουσία του φόβου στη ζωή μου. Να είναι χρόνια πραγματικής ευτυχίας.

Πρέπει να βρω έναν τρόπο να σταθεροποιήσω το νευρικό μου σύστημα. Ή μήπως τελικά είναι οι ορμόνες μου και άδικα παιδεύομαι τόσον καιρό; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει; Ποιος; Ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός…

Ένας συνεχής πόλεμος όλη αυτή η ιστορία. Ένας πόλεμος δίχως τέλος. Με συνεχείς μάχες. Κερδίζεις μία και χάνεις άλλες δέκα. Τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Λίγο. Κάτι είναι κι αυτό. Δεν έχω τουλάχιστον το αίσθημα της κατάρρευσης. Ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνω, θα λιποθυμήσω ή θα καταρρεύσω. Κάτι είναι κι αυτό. Θα σε νικήσω μαλακισμένο, ότι κι αν είσαι. Θα σε νικήσω. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Η ταν η επί τας. Ελευθερία ή θάνατος. Θα σε σκοτώσω ή θα με σκοτώσεις. Μέση λύση δεν υπάρχει πλέον. Ο πόλεμος πρέπει να φτάσει στο τέλος του. Να αναδειχθεί ο τελικός νικητής. Ποιος θα είναι αυτός. Εσύ ή εγώ; Η νεκροψία θα δείξει…