Πήγαινε καλά το πρωί, αλλά τώρα άρχισε να μην πηγαίνει και πολύ καλά. Αισθάνομαι σφίξιμο στο στήθος, ελαφρά δύσπνοια και το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι. Ανέκφραστος θυμός, πού και πώς να τον εκφράσω;;; Και είναι πράγματι αυτή η αιτία όλων μου των προβλημάτων ή κάτι άλλο;;; Κουράστηκα να παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Θέλω να τσιρίξω!!!! Αλλά και πάλι δεν μπορώ γιατί δεν έχω μάθει να το κάνω. Θέλω να ξυπνάω και να είμαι καλά. Θέλω να ξυπνάω και να μην σκέφτομαι πως θα κυλήσει η μέρα μου. Θέλω να είμαι καλά κι αυτό να είναι η φυσιολογική μου κατάσταση. Θα ανακαλύψω όλους εσάς που με καταντήσατε σ’αυτό το χάλι και θα σας γαμήσω. Δεν θα σας αφήσω να μου κάνετε άλλο κακό. Θα ξαναγίνω όπως ήμουν κάποτε και τότε αλίμονο σας! Δεν μ’ενδιαφέρετε, δεν μου καίγεται καρφάκι για το πώς αισθάνεστε. Το μόνο που με νοιάζει πλέον είναι εγώ να είμαι καλά. Ο εαυτούλης μου. Αρκετά σας έδωσα. Τώρα ήρθε η δικιά μου στιγμή, ήρθε η στιγμή που το μόνο που θα με ενδιαφέρει είμαι εγώ και κανένας άλλος. Αισθάνομαι ότι ανεβάζω πίεση… Δεν θέλω να πεθάνω και δεν θα πεθάνω… Μπόρα είναι θα περάσει… Που θα πάει, θα ηρεμήσω κάποια στιγμή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου