Εκεί που λέω ότι θα κάνω επιθετική πολιτική, ότι δεν θα αφήσω το φόβο να κάνει κατάληψη στην ψυχή και στο κορμί μου, ότι όποιο σύμπτωμα κι αν με επισκεφτεί, εγώ θα σφυρίζω κλέφτικα και θα του λέω «δεν μπορείς να μου κάνεις τίποτα», εκεί που έχω ξεκινήσει πόλεμο με τον ίδιο μου τον εαυτό, αισθάνομαι ότι με σαμποτάρουν οι ίδιοι οι άνθρωποι που αγαπώ κι ότι δεν μου δίνουν την στήριξη που εγώ επιθυμώ.
Σηκώθηκα χωρίς γκρίνια, πηγαίνω στο σχολείο και εντάξει τρίβω το στήθος μου γιατί πονάει κι εκείνος αμέσως να μου κάνει παρατήρηση και στα επόμενα λεπτά ένας έντονος διαξιφιστικός πόνος διαπερνά το στήθος μου, αισθάνομαι την καρδιά μου να σταματάει, σκοτοδίνη… Και τώρα το στομάχι μου είναι χάλια… Ανακατεύεται συνέχεια, αισθάνομαι πολύ κουρασμένη… ο φόβος ψάχνει να βρει την πόρτα ανοιχτή για να έρθει να στρογγυλοκαθήσει επάνω μου…
Εντάξει ρε φίλε, μπορεί να είμαι ψυχονευρωτικιά αλλά κι εσύ έπαιξες το ρόλο σου για να βρίσκομαι σήμερα σ’αυτήν εδώ την κατάσταση. Με την τάση σου να ελέγχεις κάθε μου κίνηση, κάθε μου πράξη, να σχολιάζεις την παραμικρή μου κίνηση, να ψάχνεις να βρίσκεις το ψεγάδι στις λέξεις και τις πράξεις μου. Ακόμα και στις σκέψεις μου. Κι άρχισα να μαζεύομαι, να συρρικνώνομαι, να γίνομαι μια άβουλη μάζα και το μόνο που μιλάει να είναι το σώμα μου που μαζί με όλους τους άλλους με βασανίζει κι αυτό. Αντί τουλάχιστον αυτό να μου δίνει λίγο θάρρος να συνεχίσω, γίνεται ύπουλο κι εχθρικό σαν κι αυτούς και δεν με αφήνει να ησυχάσω… Κανείς στην πραγματικότητα δεν θέλει να είμαι χαρούμενη. Όλοι ζηλεύουν τη χαρά μου. Κατά βάθος όλοι θέλουν να με βλέπουν θλιμμένη και πονεμένη γιατί έτσι γίνονται οι ίδιοι χαρούμενοι κι αισθάνονται ασφαλείς μέσα στην ανασφάλεια που δημιουργούν σε μένα. Όμως πλέον έχω φτάσει σε τέτοιο οριακό σημείο που άλλη λύση δεν υπάρχει. Σταματώ, ότι έμαθα έμαθα, άλλη ώρα η ψυχανάλυση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου