Αυτή τη στιγμή φοβάμαι πολύ. Τρέμω από το φόβο μου. Έχω παραλύσει και δεν ξέρω γιατί. ΄Εχω τόσο πολύ κουραστεί από όλη αυτή την κατάσταση. Φοβάμαι. Φοβάμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω παραλύσει. Το μυαλό μου τόσο έχει κολλήσει στο φόβο που το μόνο που μπορώ να λέω είναι φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι. Τρέμω από το φόβο μου και δεν ξέρω τι να κάνω. Κάθομαι και περιμένω μήπως κάποια στιγμή αυτό το παράλογο συναίσθημα του φόβου μετριαστεί ή μήπως λιποθυμήσω και τελειώσει η κατάσταση. Το μόνο που μπορώ να λέω είναι φοβάμαι. Φοβάμαι. Φοβάμαι. Βαρέθηκα να λέω ότι φοβάμαι, αλλά είναι η μόνη λέξη που μπορώ να αρθρώσω αυτή τη στιγμή. Ναι φοβάμαι και φοβάμαι πολύ…
Θέλω να χωθώ σε μια ζεστή αγκαλιά και να κλάψω… Φοβάμαι και το χειρότερο είναι ότι πλέον δεν ξέρω τι φοβάμαι. Ή μάλλον ξέρω. Φοβάμαι το χειρότερο. Φοβάμαι το φόβο που έρχεται απρόσκλητος και με παραλύει. Φοβάμαι το φόβο. Φοβάμαι που δεν μπορώ πλέον να είμαι δυνατή. Φοβάμαι που δεν μπορώ πλέον να στέκομαι στα πόδια μου και χρειάζομαι τα δεκανίκια των άλλων. Φοβάμαι που έχω χάσει τον ίδιο μου τον εαυτό. Φοβάμαι που δεν είμαι πια εγώ. Φοβάμαι γιατί έχω γίνει μια άλλη. Φοβάμαι. Ω! Θε Μου! Πόσο πολύ φοβάμαι!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου