You are a dead meat, my baby!!!

Είπα ότι δεν θα ξαναγράψω... ότι βρήκα τρόπο να νικήσω τη μαλακία με τις δικές μου δυνάμεις αλλά φυσικά έκανα ΛΑΘΟΣ. ΛΑΘΟΣ. ΛΑΘΟΣ. ΛΑΘΟΣ.
Σήμερα ο τρόμος ήταν απίστευτος. Δεν υπήρχε περίπτωση να διαβώ το κατώφλι του σπιτιού. Μ'έφερε στο γραφείο με το αυτοκίνητο. Δυο βήματα δρόμος. Η απόλυτη ξεφτίλα...
You are a dead meat my baby... a dead meat...
Τέλειωσε... Η ζωή μου τέλειωσε... Δεν ξέρω πως θα καταφέρω να επιστρέψω... Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμαι η απόλυτη ξεφτίλα...
Τα παιδιά μου θα ντρέπονται για μένα... δεν θα θέλουν να λένε ότι είμαι η μάνα τους...
Είμαι ξεφτίλα... το παίζω μεγάλη και τρανή αλλά είμαι ένα τίποτα...
Πλήρης απογοήτευση... Πλήρης απελπισία...
Ήρθε το τέλος... Δεν πρόκειται να γίνω ποτέ καλά...
Αυτό ήτανε...
Μια ξεφτίλα... Μια ρόμπα... Ένα ρεζίλι των σκυλιών...
Οι εχθροί μου με κέρδισαν κατά κράτος... Μπορείτε να χαρείτε με την ξεφτίλα μου...
Είστε νικητές... Εγώ πλέον δεν τολμώ να βγω από την πόρτα του σπιτιού μου... Εκεί μέσα θα σαπίσω... Μόνη... Εγώ και τα ξερατά μου...
Απορώ που με θαυμάζουν μερικοί... Τι θαυμάζετε μωρέ από μια κότα;;; Τι θαυμάζετε από μια αποτυχημένη που δεν τολμά να πάει μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο;;; Τι θαυμάζετε από μια κότα του κερατά που είναι ανίκανη να πάει την κόρη της μια βόλτα ξέγνοιαστη;;;
Εγώ σας θαυμάζω... Εγώ που μπορείτε και περπατάτε χαμογελαστοί...
Εγώ σας θαυμάζω... που μπορείτε και οδηγείτε το αυτοκίνητό σας...
Εγώ σας θαυμάζω... που ξυπνάτε το πρωί και δεν είστε κότες...
Μην με θαυμάζετε εμένα... εγώ είμαι ένα τίποτα!!!