Λοιπόν… όλο το Σαββατοκύριακο το πέρασα, σκεφτόμενη πως θα
βγω τη Δευτέρα από το σπίτι… Άρρωστο;;; Φυσικά και είναι άρρωστο… Το βράδυ, μετά
το κλασικό ψάξιμο στο Internet στα πανταχού σάιτ των απογοητευμένων αγοραφοβικών, βρήκα το
σάιτ ενός Βέλγου που υπόσχεται θεραπεία από την αγοραφοβία σ’ένα 20%.
Είναι free το πρόγραμμα του, δεν έχω να χάσω και τίποτα γράφτηκα…
Βέβαια… είμαι τόσο απογοητευμένη πλέον… τόσο σίγουρη ότι η
κατάσταση μου είναι ανίατη… τόσο φοβισμένη από την ίδια την ύπαρξή μου που… τέλος
πάντων… το έκανα έτσι για να το κάνω…
Έπεισα τον εαυτό μου ότι σήμερα θα ερχόμουν ό,τι κι αν γινόταν
στο γραφείο, ακόμα κι αν πέθαινα στο δρόμο… Είπα ότι σήμερα ή θα έφτανα ή θα πέθαινα
αλλά με τίποτα δεν θα έμενα μέσα… Ήρθα… Δεν πέθανα… Φυσικά όμως δεν ήταν εύκολο…
Δεν είχα έντονους πόνους στο στήθος όπως συνήθως αλλά μία πολύ έντονη ζάλη και
μία σιγουριά ότι τα πόδια μου δεν με κρατούν και θα λιποθυμήσω… υπήρχε βέβαια
και στο στέρνο κάτι… τώρα τι;;; μην μου ζητάς περισσότερα από αυτά που μπορώ να
εξηγήσω…
Είχα στο δρόμο και συνεχίζω να έχω μία φοβερή ζαλούρα, σαν
να είμαι μεθυσμένη… Έχω κουραστεί υπερβολικά να το μάχομαι όλο αυτό… Δεν έχω άλλες
δυνάμεις… Αφήνομαι λοιπόν στο ‘αυτό’, στο ‘τέρας’, στη ‘μαλακία’… όπως θέλεις
πες την, να με καταπιεί μια ώρα αρχύτερα, να τελειώνουμε…
Ψυχαναλυτικά, αντιλαμβάνομαι ότι έχω επιστρέψει στο υστερικό
στάδιο του βρέφους… Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς…
Επιζητώ εναγώνια την προσοχή των άλλων, εκβιάζοντας ένα χάδι
τους, μια συμπονετική κουβέντα τους… όπως τα μωρά που για να αποκτήσουν την
προσοχή που θέλουν, ξεσπούν σε υστερικά κλάματα για να καταφέρουν αυτό που θέλουν…
από τη μια, τιμωρούν τη μητέρα τους με τα υστερικά τους κλάματα, σπάζοντας της τα
νεύρα κι από την άλλη έχουν και την προσοχή της…
Όμως αυτή είναι μια αρρωστημένη διεκδίκηση κι εγώ, κάθε μέρα
που περνάει επιδίδομαι όλο και πιο αρρωστημένα στη διεκδίκηση αυτή… Τι σημασία έχει
πλέον αν είναι ασυνείδητα, υποσυνείδητα ή συνειδητά;;; Σημασία έχει ότι όλο αυτό
είναι αρρωστημένο, υπερβολικά αρρωστημένο, το γνωρίζω κι εγώ βρίσκομαι σε μία φάση
– αφασία, αρνούμενη να πράξω το οτιδήποτε… Λες και αρέσκομαι σε αυτή την
αρρωστημένη κατάσταση… Λες και δεν θέλω να την αποτινάξω από πάνω μου… Λες…
Φάρμακα αρνούμαι να πάρω… στην ψυχολόγο δεν θέλω με τίποτα
να πάω… με φίλες μου δεν θέλω ούτε καφέ να πιω… στη δουλειά δεν θέλω να έρθω…
με το ζόρι να μιλήσω στο τηλέφωνο… καλύτερη διατροφή δεν θέλω…
Έχω καθίσει μέσα στο βούρκο, φωνάζω ‘βοήθεια βοήθεια’ στον κάθε
περαστικό που περνάει από μπροστά μου… Υπάρχουν μερικοί που τεντώνουν το χέρι
για να βοηθήσουν… εγώ όμως τότε το τραβάω πίσω, λέω ‘δεν μπορώ’ κι αρχίζω πάλι
να κλαίγομαι στον επόμενο περαστικό… πολλές φορές του τραβάω με το ζόρι τον χιτώνα…
‘δες με, δες με’ κραυγάζω… ‘βοήθησέ με’ κι όταν εκείνος βγάζει το μπαστούνι του
για να με βοηθήσει, το πετάω με δύναμη πίσω και του θυμώνω…
Είναι άρρωστο όλο αυτό… το ξέρω… θέλω όλοι ν’ασχολούνται με
μένα… είμαι απ’ότι φαίνεται ένας κακός χειριστικός κι ελεγκτικός άνθρωπος… μ’ένα
υπέρμετρο ΕΓΩ… μ’ένα ΕΓΩ φαύλο και τεράστιο… πιο μεγάλο κι απ’το ίδιο του το
κεφάλι…
Πρέπει να ταπεινωθώ… πρέπει ν’αναλάβω την ευθύνη της ζωής
μου… πρέπει ρε γαμώτο κάποτε να μεγαλώσω…
