Θέλω να είμαι εγώ...

Γιατί γαμώτο είμαι πάλι έτσι;;; Γιατί πάσχω από αυτή την ηλίθια νεύρωση ή μήπως δεν είναι νεύρωση και είναι όντως το καρδιαγγειακό μου; Η μικρή μου πίεση είναι ανεβασμένη τον τελευταίο καιρό, πολλά τσιμπήματα στο στήθος, ζαλίζομαι, μυγάκια στα μάτια, μουδιασμένα μέλη, τα χέρια μου παγωμένα, είμαι σίγουρη ότι στην καλύτερη περίπτωση θα λιποθυμήσω, στη χειρότερη θα πεθάνω…

Βαθιά ψυχανάλυση, κάνω αλλά δεν βοηθάει… Δεν βλέπω ορατά αποτελέσματα κι έχω απογοητευτεί.

Η Χαρά είπε μια πολύ ωραία φράση εχθές ότι κρύβω τον εαυτό μου. Για μια ακόμη φορά μπήκα σε σκέψεις. Γιατί τον κρύβω; Γιατί φοβάμαι; Τι φοβάμαι; Την αποδοχή των άλλων. Ποιών άλλων; Των δικών μου άλλων. Των δικών μου ανθρώπων. Αισθάνομαι συνεχώς στην πρίζα, αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να κάνω την παραμικρή κίνηση χωρίς να περάσει από το μικροσκόπιο, χωρίς να γίνει έλεγχος και να υπάρξει κι επίκριση γι’αυτό: πως βάζω τις πυζάμες μου, που κοιμάμαι, που πέταξα τις κάλτσες μου, αν έβαλα κραγιόν, αν τάισα τον σκύλο, αν έγραψα, πόσο έφαγα και γιατί το έφαγα, με ποιον μίλησα στο τηλέφωνο…

Μάλλον όλη αυτή η καταπίεση μ’έχει φέρει σε μια απίστευτη ανακατωσούρα. Φοβάμαι την γκρίνια, φοβάμαι να γίνομαι διαιτητής… και κουράστηκα να παριστάνω ότι είμαι κάποια άλλη. Είμαι εγώ, εγώ αυτή η τεμπελίτσα, η ανασφαλής. Εγώ μια απλή γυναίκα και όχι μια super-woman....

Νευρική κατάρρευση!

Τα έχω παίξει! Η νεύρωση έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο νευρικό μου σύστημα και τίποτα πλέον δεν φαίνεται να λειτουργεί σωστά. Με το παραμικρό ζόρισμα, πυροδοτείται μέσα μου ένας απίστευτος μηχανισμός και όλο μου το σώμα αρχίζει να πονάει και να διαμαρτύρεται. Προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στο βουνό των υποχρεώσεων, καταρρέει πριν προλάβει να κάνει τίποτα. Μόνο με την σκέψη. Η ανάγκη μου για προστασία και αγάπη, η ανάγκη μου χάδι και κουβέντα, με οδηγεί στο γεγονός να μην μπορώ να αρνηθώ, να μη θέλω να χαλάσω το χατήρι των αγαπημένων μου, να θέλω να τα κάνω όλα τέλεια... Κι εκεί καταρρέω...

Και τώρα έχω καταρρεύσει τόσο οριστικά και απαρέγκλιτα που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να επιστρέψω στην προ του φόβου εποχή μου... Τότε που όλα ήταν αγνά και αθώα, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση...

Πονάω, δυσφορία και κυρίως φοβάμαι... Αυτό είναι το χειρότερο... Αυτό το απαίσιο συναίσθημα του φόβου που σε καθηλώνει και σε κάνει να πιστεύεις ότι από στιγμή σε στιγμή χάνεται η ζωή σου και δεν σε αφήνει να χαρείς τα πιο απλά πράγματα... Λυπάμαι που έχω γίνει τόσο δυσλειτουργική, λυπάμαι τον εαυτό μου που ο φόβος δεν τον αφήνει να χαρεί ούτε στιγμή, λυπάμαι που ανά πάσα στιγμή θα καταρρεύσω και δεν θα ξανασηκωθώ ποτέ…

Τι ήθελα… Μια ζεστή αγκαλιά… Ένα χάδι… Να μου λες σ’αγαπώ χωρίς να χρειάζεται ν’αποδείξω τίποτα… Να μ’αγαπάς γιατί είμαι εγώ και όχι κάποια άλλη…

ΦΟΒΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜΑΙ!

Δεν ξέρω γιατί τόσο φόβος σήμερα!!! Ξύπνησα έτσι… με απίστευτα, φοβερά σωματικά συμπτώματα. Τραβήγματα στο στήθος, σφίξιμο στο στήθος και στην πλάτη, ελαφρά δύσπνοια, ναυτία, αίσθημα επικείμενου θανάτου και μια απίθανη σιγουριά ότι θα λιποθυμήσω από στιγμή σε στιγμή… Είμαι πλέον τόσο δυσλειτουργική… Χρειάζομαι όλα τα ηρεμιστικά του κόσμου για να ηρεμήσω… Όλα τα ηρεμιστικά. Φέρτε τα μου… Δεν είμαι αντάξια των προσδοκιών τους, δεν είμαι αντάξια των υποχρεώσεων μου, δεν είμαι αντάξια ούτε του ίδιου μου του εαυτού…

Ουφ!!!!!!!!!!!!!!

Αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι φοβερή ένταση και άγχος… Πάω να σκάσω και πασχίζω να μην αφήσω το φόβο να με καταβάλλει. Αισθάνομαι ένταση στο στήθος και προσπαθώ να ηρεμήσω, αισθάνομαι το αίμα ν’ανεβαίνει στο κεφάλι μου και προσπαθώ να ηρεμήσω. Ίσως είναι που αισθάνομαι μόνη αυτή τη στιγμή. Οι δικοί μου κατέβηκαν κάτω, ο άντρας μου λείπει για δουλειά, έχω στο μυαλό μου χιλιάδες μικροδουλειές που δεν θέλουν πάνω από πέντε λεπτά η κάθε μία, εγώ όμως δεν αισθάνομαι καλά, αισθάνομαι φοβερή ένταση, φοβερό άγχος κι ενώ ξέρω ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά άγχος, αυτό μου τη δίνει…

Πάω να σκάσω… Τελικά μάλλον όταν δεν γίνεται αυτό που θέλω εγώ, με πιάνουν όλα αυτά… Δεν ξέρω τι να πω…

Ουφ! Εντάξει! Μια απλή κρίση είναι… Θα περάσει… Υπομονή… Οι ενοχές που «σκότωσα» τη μάνα μου με κυνηγούν… Αυτοτιμωρούμαι επειδή σκέφτηκα έτσι… Θα περάσει… Δεν μπορεί…  Δεν μπορεί… Θα περάσει… Στο χέρι του είναι; Μια απλή κρίση άγχους είναι… Μια απλή κρίση…

Ουφ… Ουφ… Λες να είναι που δεν γουστάρω να πάω το απόγευμα;;; Ό,τι κι αν είναι, το γεγονός είναι ότι δεν μου αρέσει. Ουφ!!!!!!!!!!!!!!!

Ήθελα παραπάνω κόσμο!!!!

Όχι, δεν την ευχαριστήθηκα τη μέρα μου. Δεν ήταν αυτό που θα ήθελα. Απογοητεύτηκα από τους ανθρώπους που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι δίπλα μου. Κι αυτό σήμερα με κάνει να αισθάνομαι θλιμμένη κατά κύριο λόγο και θυμωμένη κατά δεύτερο. Και γι’αυτό το λόγο ίσως να αισθάνομαι ότι έχω ανεβάσει πίεση και να ‘χει γίνει το πρόσωπο μου σαν παντζάρι.

Όχι, δεν έπαθα κρίση πανικού. Όχι δεν εμφανίστηκε κανένα ψυχοσωματικό. Είχα βάλει τον εαυτό μου σε κατάσταση ‘κοίταξε να το ευχαριστηθείς’. Ήρθαν όμως τόσο λίγα άτομα! Κι εγώ ήθελα να εντυπωσιάσω λίγο την κατάσταση εκεί κάτω, να μη φανώ τόσο λίγη, να τους αποδείξω ότι αξίζω, ότι δεν πίστεψαν άδικα σε μένα, ότι αξίζω ρε γαμώτο ό,τι γίνεται κι ότι δεν έχει γίνει τυχαία. Όμως δεν ήρθαν. Όλοι είχαν μια καλή δικαιολογία. Όλοι. Ναι, λυπάμαι γιατί θα ήθελα να με αγαπάνε περισσότεροι άνθρωποι. Το έχω ανάγκη αυτό. Τη χρειάζομαι την επιβεβαίωση για να μπορέσω να υπάρξω. Εάν μου λες μια καλή κουβέντα, είμαι πρόθυμη να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ για σένα. Εάν όμως γίνεται το αντίθετο, παραιτούμαι, αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αγωνίζεσαι. Ναι λυπάμαι…

Ίσως όμως από την άλλη, θα έπρεπε να χαίρομαι. Γιατί ξέρω ότι αυτοί οι πέντε – δέκα που ήρθανε με αγαπάνε πραγματικά.

Ανασφάλεια!

Δεν μου αρέσει αυτό, όταν άλλο πράγμα ζητάω και άλλο μου δίνεται. Θέλω εφησυχασμό, ότι δεν πρόκειται να πάθω τίποτα, ότι όλα αυτά που αισθάνομαι δεν είναι επικίνδυνα, χρειάζομαι ασφάλεια. Δεν μπορώ να ζω συνεχώς με αυτό το βάσανο, με αυτούς τους πόνους που συνεχώς αλλάζουν πρόσωπο και με ταλαιπωρούν, που συνεχώς με κάνουν κουρέλι.

Κουράστηκα να δουλεύω πάνω σε γεγονότα που έχουν γίνει πριν σαράντα χρόνια ή ίσως και πριν ακόμα γεννηθώ εγώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω παγιωμένες θέσεις χρόνων και το βρίσκω γελοίο. Ψάχνουμε ψύλλους στ’άχυρα.

Δεν μπορώ πλέον να ζω με όλα αυτά τα φρικτά συμπτώματα. Δεν μπορεί να δεχθεί η λογική μου ότι πονάω κι υποφέρω, ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, ότι φοβάμαι να κουνηθώ από τη θέση μου, μόνο και μόνο επειδή ως ένα σημείο εξαρτώμαι ακόμα από τη μάνα μου. Το θεωρώ γελοίο. Υπάρχουν ένα σωρό γυναίκες που διατηρούν παρόμοιες σχέσεις με τις μανάδες τους και δεν υποφέρουν καθημερινά όπως εγώ. Μόνο σε μένα βγήκε αυτό; Και πίστεψέ με, αν ήμουν σίγουρη ότι όντως αυτό είναι το πρόβλημα κι ότι αν την έκανα πέρα, θα λύνονταν όλα δια μαγείας και δεν θα υπέφερα άλλο, θα το έκανα. Όμως δεν είναι. Γιατί όταν λείπει, όταν είναι μακριά και ξέρω ότι κι εκείνη περνάει καλά, πάλι τα συμπτώματα υπάρχουν. Οπότε λέμε για να λέμε. Μαθαίνουμε κάτι στη θεωρία και μετά γινόμαστε ειδήμονες και νομίζουμε ότι όλα λειτουργούν με αυτά που εμείς έχουμε στο μυαλό μας.

Όμως δεν είναι έτσι κυρά μου. Δεν είναι καθόλου έτσι! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αντιδρά διαφορετικά. Εγώ αυτή τη στιγμή, μέχρι να πάρω τη διαβεβαίωση από τον καρδιολόγο ότι είμαι εντάξει, δεν πρόκειται να ηρεμήσω. Δεν μπορεί, δεν το δέχεται η λογική μου ότι είναι επειδή αισθάνομαι ακόμα μικρό παιδί. Τα μικρά παιδιά δεν φοβούνται μην πεθάνω από την καρδιά τους. Τα μικρά παιδιά είναι γεμάτα ζωντάνια, τρέχουν πάνω – κάτω, είναι ανέμελα, παίζουν, δεν κάθονται φοβισμένα στη γωνιά τους, τρέμοντας ότι από στιγμή σε στιγμή έρχεται η τελευταία τους ανάσα.

Βαρέθηκα να υποφέρω αλλά δεν ξέρω πλέον τι άλλο να κάνω. Έχω δοκιμάσει τα πάντα και λύση δεν έχω βρει. Περιμένω μόνο να λιποθυμήσω ή να πεθάνω…

η ρίζα της φοβίας

Δεν ξέρω… Το Σαββατοκύριακο ένιωθα τόσο ελεύθερη, τόσο «εγώ» και μετά ξανά από τη Δευτέρα άρχισα σιγά – σιγά να ξανακυλώ… Προσπάθησα να μην του δώσω σημασία, όμως σήμερα δε γίνεται. Πονάει όλη μου η πλάτη, η καρδιά μου στέλνει τσιμπιές, αισθάνομαι κουρασμένη και πάει να τρυπώσει το ύπουλο σκουλήκι της φοβίας.

Δεν ξέρω αν τελικά το πρόβλημα είμαι εγώ ή οι άλλοι. Δεν ξέρω αν το απλό ενδιαφέρον τους, το διαστρεβλώνω εγώ και το βλέπω ως total control. Δεν ξέρω… Αυτό που φοβάμαι αυτή τη στιγμή περισσότερο είναι ότι οι ρίζες του προβλήματος έχουν μπλεχτεί κι έχουν σφιχταγκαλιάσει τη ρίζα του αληθινού μου εαυτού κι ότι αν τις κόψω, θα καταρρεύσει και το δικό μου δέντρο. Έτσι προτιμώ να ζω πληγωμένη, με τα παράσιτα να απομυζούν τους χυμούς του κορμού μου κι αυτοί να ζουν και να βασιλεύουν κι εγώ να μαραίνομαι καθημερινά… Να βουλιάζω όλο και πιο πολύ στην ανυπαρξία… Να πονάει όλο μου το κορμί, να μην μπορώ να χτυπήσω ούτε καν αυτά τα πλήκτρα του υπολογιστή. Γιατί ακόμα κι αυτή η κίνηση μου προκαλεί απίστευτο πόνο…