Τα έχω παίξει! Η νεύρωση έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο νευρικό μου σύστημα και τίποτα πλέον δεν φαίνεται να λειτουργεί σωστά. Με το παραμικρό ζόρισμα, πυροδοτείται μέσα μου ένας απίστευτος μηχανισμός και όλο μου το σώμα αρχίζει να πονάει και να διαμαρτύρεται. Προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στο βουνό των υποχρεώσεων, καταρρέει πριν προλάβει να κάνει τίποτα. Μόνο με την σκέψη. Η ανάγκη μου για προστασία και αγάπη, η ανάγκη μου χάδι και κουβέντα, με οδηγεί στο γεγονός να μην μπορώ να αρνηθώ, να μη θέλω να χαλάσω το χατήρι των αγαπημένων μου, να θέλω να τα κάνω όλα τέλεια... Κι εκεί καταρρέω...
Και τώρα έχω καταρρεύσει τόσο οριστικά και απαρέγκλιτα που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να επιστρέψω στην προ του φόβου εποχή μου... Τότε που όλα ήταν αγνά και αθώα, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση...
Πονάω, δυσφορία και κυρίως φοβάμαι... Αυτό είναι το χειρότερο... Αυτό το απαίσιο συναίσθημα του φόβου που σε καθηλώνει και σε κάνει να πιστεύεις ότι από στιγμή σε στιγμή χάνεται η ζωή σου και δεν σε αφήνει να χαρείς τα πιο απλά πράγματα... Λυπάμαι που έχω γίνει τόσο δυσλειτουργική, λυπάμαι τον εαυτό μου που ο φόβος δεν τον αφήνει να χαρεί ούτε στιγμή, λυπάμαι που ανά πάσα στιγμή θα καταρρεύσω και δεν θα ξανασηκωθώ ποτέ…
Τι ήθελα… Μια ζεστή αγκαλιά… Ένα χάδι… Να μου λες σ’αγαπώ χωρίς να χρειάζεται ν’αποδείξω τίποτα… Να μ’αγαπάς γιατί είμαι εγώ και όχι κάποια άλλη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου