Δεν ξέρω… Το Σαββατοκύριακο ένιωθα τόσο ελεύθερη, τόσο «εγώ» και μετά ξανά από τη Δευτέρα άρχισα σιγά – σιγά να ξανακυλώ… Προσπάθησα να μην του δώσω σημασία, όμως σήμερα δε γίνεται. Πονάει όλη μου η πλάτη, η καρδιά μου στέλνει τσιμπιές, αισθάνομαι κουρασμένη και πάει να τρυπώσει το ύπουλο σκουλήκι της φοβίας.
Δεν ξέρω αν τελικά το πρόβλημα είμαι εγώ ή οι άλλοι. Δεν ξέρω αν το απλό ενδιαφέρον τους, το διαστρεβλώνω εγώ και το βλέπω ως total control. Δεν ξέρω… Αυτό που φοβάμαι αυτή τη στιγμή περισσότερο είναι ότι οι ρίζες του προβλήματος έχουν μπλεχτεί κι έχουν σφιχταγκαλιάσει τη ρίζα του αληθινού μου εαυτού κι ότι αν τις κόψω, θα καταρρεύσει και το δικό μου δέντρο. Έτσι προτιμώ να ζω πληγωμένη, με τα παράσιτα να απομυζούν τους χυμούς του κορμού μου κι αυτοί να ζουν και να βασιλεύουν κι εγώ να μαραίνομαι καθημερινά… Να βουλιάζω όλο και πιο πολύ στην ανυπαρξία… Να πονάει όλο μου το κορμί, να μην μπορώ να χτυπήσω ούτε καν αυτά τα πλήκτρα του υπολογιστή. Γιατί ακόμα κι αυτή η κίνηση μου προκαλεί απίστευτο πόνο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου