Ανασφάλεια!

Δεν μου αρέσει αυτό, όταν άλλο πράγμα ζητάω και άλλο μου δίνεται. Θέλω εφησυχασμό, ότι δεν πρόκειται να πάθω τίποτα, ότι όλα αυτά που αισθάνομαι δεν είναι επικίνδυνα, χρειάζομαι ασφάλεια. Δεν μπορώ να ζω συνεχώς με αυτό το βάσανο, με αυτούς τους πόνους που συνεχώς αλλάζουν πρόσωπο και με ταλαιπωρούν, που συνεχώς με κάνουν κουρέλι.

Κουράστηκα να δουλεύω πάνω σε γεγονότα που έχουν γίνει πριν σαράντα χρόνια ή ίσως και πριν ακόμα γεννηθώ εγώ. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω παγιωμένες θέσεις χρόνων και το βρίσκω γελοίο. Ψάχνουμε ψύλλους στ’άχυρα.

Δεν μπορώ πλέον να ζω με όλα αυτά τα φρικτά συμπτώματα. Δεν μπορεί να δεχθεί η λογική μου ότι πονάω κι υποφέρω, ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, ότι φοβάμαι να κουνηθώ από τη θέση μου, μόνο και μόνο επειδή ως ένα σημείο εξαρτώμαι ακόμα από τη μάνα μου. Το θεωρώ γελοίο. Υπάρχουν ένα σωρό γυναίκες που διατηρούν παρόμοιες σχέσεις με τις μανάδες τους και δεν υποφέρουν καθημερινά όπως εγώ. Μόνο σε μένα βγήκε αυτό; Και πίστεψέ με, αν ήμουν σίγουρη ότι όντως αυτό είναι το πρόβλημα κι ότι αν την έκανα πέρα, θα λύνονταν όλα δια μαγείας και δεν θα υπέφερα άλλο, θα το έκανα. Όμως δεν είναι. Γιατί όταν λείπει, όταν είναι μακριά και ξέρω ότι κι εκείνη περνάει καλά, πάλι τα συμπτώματα υπάρχουν. Οπότε λέμε για να λέμε. Μαθαίνουμε κάτι στη θεωρία και μετά γινόμαστε ειδήμονες και νομίζουμε ότι όλα λειτουργούν με αυτά που εμείς έχουμε στο μυαλό μας.

Όμως δεν είναι έτσι κυρά μου. Δεν είναι καθόλου έτσι! Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αντιδρά διαφορετικά. Εγώ αυτή τη στιγμή, μέχρι να πάρω τη διαβεβαίωση από τον καρδιολόγο ότι είμαι εντάξει, δεν πρόκειται να ηρεμήσω. Δεν μπορεί, δεν το δέχεται η λογική μου ότι είναι επειδή αισθάνομαι ακόμα μικρό παιδί. Τα μικρά παιδιά δεν φοβούνται μην πεθάνω από την καρδιά τους. Τα μικρά παιδιά είναι γεμάτα ζωντάνια, τρέχουν πάνω – κάτω, είναι ανέμελα, παίζουν, δεν κάθονται φοβισμένα στη γωνιά τους, τρέμοντας ότι από στιγμή σε στιγμή έρχεται η τελευταία τους ανάσα.

Βαρέθηκα να υποφέρω αλλά δεν ξέρω πλέον τι άλλο να κάνω. Έχω δοκιμάσει τα πάντα και λύση δεν έχω βρει. Περιμένω μόνο να λιποθυμήσω ή να πεθάνω…