Αποδέχομαι ότι είμαι φοβική και ψυχονευρωτική. Αποδέχομαι ότι είμαι ένα άτομο γεμάτο ανασφάλειες. Ένα άτομο που κάθε μέρα βγάζει και μια νέα φοβία. Ένα άτομο που πλέον αδυνατεί να ευχαριστηθεί τη ζωή του και ζει μέσα στη μιζέρια και στη μίρλα, μέσα στο σωματικό και τον ψυχικό πόνο.
Έχω απογοητευτεί. Ξαφνικές σκοτοδίνες, τάση λιποθυμίας, δύσπνοια, βάρος στο στήθος, αναγούλες, όλα μαζί. Κι έχει προστεθεί και η αγοραφοβία. Και τι έγινε πού τα ξέρω όλα αυτά; Και τι έγινε που ξέρω από πού πηγάζουν; Και τι έγινε που ξέρω ότι δεν κινδυνεύει η σωματική μου ακεραιότητα; NADA. Τίποτα εις το πηλίκον. Η ψυχοθεραπεία δεν βοήθησε. Μόνο βραχυπρόσθεσμα. Μακρυπρόθεσμα έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα. Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει είναι τα φάρμακα. Δεν τα δαιμονοποιώ πλέον. Εάν είναι η μόνη λύση να κάνω την καθημερινότητα μου υποφερτή, δέχομαι να τα δοκιμάσω. Αλλά και πάλι είμαι σίγουρη ότι δεν είναι αυτή η λύση. Γιατί αν ήταν αυτή η λύση δεν θα υπήρχε κανένας φοβικός. Θα έπαιρναν όλοι το χαπάκι τους και όλοι θα ήταν ΟΚ.
Είμαι τόσο κουρασμένη ψυχικά από αυτή τη μαλακία. Εγκλωβισμένη. Κι αυτή η συνεχής οικονομική ανασφάλεια μ’έχει πλέον τσακίσει. Δεν έχω δυνάμεις. Τις έχω κατασπαταλήσει όλες.
Άθελα μου προσπαθώ να μη δυσαρεστήσω κανέναν. Σ’ένα συνεχές κυνηγητό, να τους φροντίσω όλους. Συνεχώς να αισθάνομαι ότι κάτι έχει μείνει πίσω. Συνεχώς να είμαι στην τσίτα από το φόβο να κρατηθούν οι ισορροπίες. Να προσπαθώ με χίλιους τρόπους ν’αποφύγω εκείνο το βλέμμα της αποδοκιμασίας, εκείνη την γκριμάτσα της δυσαρέσκειας. Κι εγώ να τσακίζομαι όλο και περισσότερο, να πιέζομαι ανάμεσα στις δαγκάνες μιας τανάλιας και να είμαι ανήμπορη να ξεφύγω. Γιατί πλέον οι φοβίες μου με έχουν ξεπεράσει και είμαι ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε μόνη μου. Έχω πείσει ότι χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου και δεν μπορώ να κουνηθώ χωρίς το φοβικό σύντροφό μου. Τα ξέρω όλα. Έχω επίγνωση όλων όσων μου συμβαίνουν. Λύση όμως δεν υπάρχει.
Το μόνο που αποφάσισα εχθές είναι να αποδεχθώ τη φοβία μου. Να αποδεχθώ την κατάσταση μου όσο ήρεμα γίνεται. Δεν θέλω πλέον να την παλέψω. Τρία χρόνια τώρα την παλεύω και άκρη δεν βρήκε. Ίσα – ίσα, σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Όλο σκέψεις που τελικά δεν βγάζουν πουθενά και περισσότερο σε μπερδεύουν.
Αποφάσισα να μην ξαναμπώ σε σάιτ που ο κάθε πικραμένος λέει τον πόνο του. Τελικά δεν με βοηθάει. Με κάνει χειρότερα. Γιατί κανέναν δεν βλέπω να έχει αποδεσμευτεί από τη φοβία του και τα σωματικά του συμπτώματα. Ο ένας λέει στον άλλον τον πόνο του, του δίνει κουράγιο αλλά so what? Παραμένει κολλημένος εκεί και συνεχίζει να υποφέρει.
