ΓΑΜΩ ΤΟ!

Γαμώ τη μαλακία του εγκεφάλου μου, γαμώ τη μαλακία του νευρικού μου συστήματος!!!

Πολύ δύσκολος ο Γενάρης και κρίμα, είχε μπει τόσο καλά!!!

Με τα χίλια ζόρια στέκομαι όρθια, το στομάχι μου, το στήθος μου, το έντερο μου, όλα.

HELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λειτουργώ τόσο ηλίθια που τα καταστρέφω όλα. Όταν πρέπει να αφεθώ και να απολαύσω όλα αυτά τα ωραία που μας συμβαίνουν, εγώ απλώς καταρρέω. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλώς γιατί είμαι ηλίθια. ΗΛΙΘΙΑ!!!

Περνάει η ώρα και η ηλιθιότητα παραμένει. Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει το έρμο το νευρικό μου σύστημα; Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει την ιδιότυπη αυτή γυμναστική; Δεν νομίζω για πολύ. Δεν αντέχεται άλλο. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ!!!!!!!!!

Και σήμερα τα ίδια!!!

Ούτε σήμερα ήταν εύκολη μέρα. Από το πρωί νόμιζα ότι θα σταματούσε η καρδιά μου, πόνοι στο στήθος, ανακατωσούρα, ζαλούρα, η βεβαιότητα του θανάτου κολλημένη επάνω μου. Τις έκανα τις δουλειές που έπρεπε, όμως δεν ήταν εύκολο, καθόλου εύκολο. Όταν πήγα στο νοσοκομείο για τις εκκρεμότητες που είχα, ήθελα να τους φωνάξω: «Πάρτε με και ξεσκίστε με στις εξετάσεις, δείτε ότι δεν έχω την καρδιά μου, πείτε μου από τι πάσχω».

Από μαλακία στον εγκέφαλο πάσχω, αλλά φαίνεται ότι δυστυχώς πρόκειται για ανίατη ασθένεια, αυτή δεν γιατρεύεται με τίποτα. Υφέσεις, εξάρσεις, υφέσεις, εξάρσεις… κι αυτή τη στιγμή για μια ακόμη φορά αισθάνομαι κομμάτια.

Κουράστηκα, κουράστηκα πάρα πολύ. Μια εβδομάδα σε συνεχή κατάσταση πανικού. Δεν αντέχονται πλέον αυτά τα σωματικά συμπτώματα. Δεν αντέχονται.

Η χειρότερη ασθένεια!!!

Χάλια! Χάλια! Χάλια! Αυτό τα λέει όλα.

Είμαι τόσο σίγουρη ότι πεθαίνω... ότι από στιγμή σε στιγμή η καρδιά μου δεν θ’αντέξει και θα σταματήσει ή θα εκραγεί.

Είμαι φοβισμένη, κατατρομαγμένη και δεν μπορώ να λειτουργήσω. Δεν υπάρχει χειρότερη αρρώστια από το φόβο. Αισθάνεσαι χάλια, σε παραλύει και δεν μπορείς να δραπετεύσεις. Είμαι λοιπόν μια ψυχικά άρρωστη που δεν μπορεί ν’αντέξει όλον αυτό το Γολγοθά. Παιγμένη τελείως. Δεν ξέρω αν θα ζω αύριο, δεν ξέρω αν δεν θα έχω καταρρεύσει. Φοβάμαι να πάω μέχρι την τουαλέτα. Φοβάμαι ότι δεν θα αντέξω.

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι. Ίσως ο θάνατος, που τον φοβάμαι τόσο πολύ, να με λυτρώσει από αυτό το συναίσθημα. Δεν αντέχω άλλο. Κάθε μέρα και χειρότερα. Κάθε μέρα, μια ακόμη ήττα. Κάθε μέρα, ο φόβος βγαίνει νικητής. Κάθε μέρα, έρχομαι αντιμέτωπη με τις ήττες μου.

Ένα νέο καρδιακό;;;

Τα σωματικά συμπτώματα προσπαθούν να κυριέψουν κάθε κύτταρο του κορμιού μου κι εγώ προσπαθώ ανεπιτυχώς να τους επιβληθώ. Ο φόβος πάει να φωλιάσει πάλι μέσα μου, προσπαθώ, προσπαθώ με όση δύναμη διαθέτω να του κλείσω την πόρτα, υπάρχουν όμως στιγμές που είναι πολύ πιο δυνατός από μένα.

Θεωρητικά, ξέρω. Ήταν τόσα πολλά όλα αυτά μαζί, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να διαχειριστώ που δεν τα αντέχει η πλάτη μου. Έχω καμπουριάσει και η μύτη μου έχει ακουμπήσει στο χώμα. Όλοι περιμένουν από μένα, τη γνώμη μου, τη βοήθεια μου, τις πράξεις μου κι εγώ αισθάνομαι ότι δεν έχω τη δύναμη ν’ανταπεξέλθω. Προσπαθώ, όμως…

Οι σουβλιές στην αριστερή πλευρά της πλάτης μου, σίγουρα προμηνύουν ένα επερχόμενο καρδιακό. Το «τσίτωμα» στο στήθος και η ελαφρά δύσπνοια που τις συνοδεύουν, τι άλλο μπορεί να είναι; Κρυώνω και λίγο, ένα ελαφρύ τρέμουλο, η κατάρρευση δεν είναι μακριά. Η λογική μου ξέρει. Το περίμενε κιόλας. Μετά την περιπλάνησή μου στο νοσοκομείο, το ευαίσθητο νευρικό μου σύστημα θα κατέρρεε και σίγουρα θα βίωνε κρίσεις πανικού. Ενώ τις περίμενα, κι έλεγα αφού τις περιμένεις δεν θα σε πιάσει φόβος, θα υπομείνεις τα σωματικά συμπτώματα και ΟΚ, θα φύγουν, το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό μου «κάνει νερά». Μου βάζει τρικλοποδιές και η έμμονη ιδέα του καρδιακού είναι εκεί κολλημένη. Πώς, πώς μπορώ να είμαι σίγουρη ότι δουλεύει καλά η καρδιά μου. Πώς;;;;;;;;;;;

Ένας πόλεμος δίχως τέλος

Δεν αντέχεται άλλο. Από χθες το βράδυ είμαι χάλια. Τα ‘χω παίξει. Είναι η περίοδος που πρέπει να είμαι δυνατή κι εγώ καταρρέω. Δεν μπορώ να βοηθήσω τους δικούς μου ανθρώπους. Είμαι χάλια. Είμαι σίγουρη, σίγουρη ότι πεθαίνω. Είμαι πολύ χάλια. Δεν μπορώ να είμαι άλλο έτσι!!!!! Δεν αντέχεται άλλο αυτό. Πόνοι στο στήθος. Τσιμπήματα στο στήθος που πάνε κι έρχονται. Ναυτία, πολύ έντονη ναυτία. Η κοιλιά γεμάτη αέρα, έτοιμη να σκάσει. Ρεψίματα. Δυσφορία. Και φόβος, φόβος, φόβος.

Και η χρονιά είχε ξεκινήσει τόσο καλά. Και τώρα όλο αυτό το χάλι κι εκείνες οι μέρες φαίνονται απίστευτα μακρινές. Όσο να επιμένει η Έλενα ότι εγώ τα προκαλώ όλα αυτά μόνη μου κι ότι μπορώ να τα ξεπεράσω, όσο και να έχω ανάγκη να την πιστέψω, πλέον δεν μπορώ.

Ναι, τα κάνει ο εγκέφαλος μου, άρα είναι άρρωστος. Δεν μπορώ πλέον να είμαι άλλο έτσι, εδώ και καιρό έχω ξεπεράσει τα όρια μου. Δεν υπάρχει ένας χριστιανός να μου δώσει μια μαγική συνταγή και να σταματήσουν όλα αυτά; Δεν μπορώ να υποφέρω άλλο. Δεν μπορώ να αισθάνομαι αυτό το παράλογο συναίσθημα να με κυριεύει και το σώμα μου να υποκύπτει κυριολεκτικά στις επιταγές του. Κι αυτό το έρμο το σώμα γιατί ακούει μόνο τις καταστροφικές σκέψεις και ποτέ μα ποτέ μια θετική σκέψη; Θέλω να ξεράσω. Δεν ξέρω τι θέλω. Αισθάνομαι τόσο χάλια αυτή τη στιγμή που ούτε στο κρεβάτι μου θα ήθελα να ήμουνα ούτε στη δουλειά ούτε πουθενά. Μάλλον μου ήρθανε πολλά μαζί εχθές και δεν μπορώ να τα επεξεργαστώ. Κι όλο μου το σύστημα είναι bouleverse κι εγώ πάλι να μπλέκω σ’αυτό τον άτιμο φαύλο κύκλο.

Γράφω για να ξορκίσω την σκέψη μου, γράφω μήπως ελαφρύνω κάπως αυτά τα σωματικά συμπτώματα, γράφω γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Αποδέχομαι πλέον ότι η ζωή μου (όση ζωή πλέον μου απομένει) θα είναι έτσι. Δεν μπορώ όμως να είμαι άλλο έτσι. Είναι φρίκη αυτό το πράγμα. ΦΡΙΚΗ!!!!!!!!! Προτιμώ να ζήσω τα μισά χρόνια από αυτά που μου έχουν απομείνει, αλλά να είναι χρόνια χωρίς σωματικά συμπτώματα, χωρίς την παρουσία του φόβου στη ζωή μου. Να είναι χρόνια πραγματικής ευτυχίας.

Πρέπει να βρω έναν τρόπο να σταθεροποιήσω το νευρικό μου σύστημα. Ή μήπως τελικά είναι οι ορμόνες μου και άδικα παιδεύομαι τόσον καιρό; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει; Ποιος; Ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός…

Ένας συνεχής πόλεμος όλη αυτή η ιστορία. Ένας πόλεμος δίχως τέλος. Με συνεχείς μάχες. Κερδίζεις μία και χάνεις άλλες δέκα. Τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Λίγο. Κάτι είναι κι αυτό. Δεν έχω τουλάχιστον το αίσθημα της κατάρρευσης. Ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνω, θα λιποθυμήσω ή θα καταρρεύσω. Κάτι είναι κι αυτό. Θα σε νικήσω μαλακισμένο, ότι κι αν είσαι. Θα σε νικήσω. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Η ταν η επί τας. Ελευθερία ή θάνατος. Θα σε σκοτώσω ή θα με σκοτώσεις. Μέση λύση δεν υπάρχει πλέον. Ο πόλεμος πρέπει να φτάσει στο τέλος του. Να αναδειχθεί ο τελικός νικητής. Ποιος θα είναι αυτός. Εσύ ή εγώ; Η νεκροψία θα δείξει…