Ένας πόλεμος δίχως τέλος

Δεν αντέχεται άλλο. Από χθες το βράδυ είμαι χάλια. Τα ‘χω παίξει. Είναι η περίοδος που πρέπει να είμαι δυνατή κι εγώ καταρρέω. Δεν μπορώ να βοηθήσω τους δικούς μου ανθρώπους. Είμαι χάλια. Είμαι σίγουρη, σίγουρη ότι πεθαίνω. Είμαι πολύ χάλια. Δεν μπορώ να είμαι άλλο έτσι!!!!! Δεν αντέχεται άλλο αυτό. Πόνοι στο στήθος. Τσιμπήματα στο στήθος που πάνε κι έρχονται. Ναυτία, πολύ έντονη ναυτία. Η κοιλιά γεμάτη αέρα, έτοιμη να σκάσει. Ρεψίματα. Δυσφορία. Και φόβος, φόβος, φόβος.

Και η χρονιά είχε ξεκινήσει τόσο καλά. Και τώρα όλο αυτό το χάλι κι εκείνες οι μέρες φαίνονται απίστευτα μακρινές. Όσο να επιμένει η Έλενα ότι εγώ τα προκαλώ όλα αυτά μόνη μου κι ότι μπορώ να τα ξεπεράσω, όσο και να έχω ανάγκη να την πιστέψω, πλέον δεν μπορώ.

Ναι, τα κάνει ο εγκέφαλος μου, άρα είναι άρρωστος. Δεν μπορώ πλέον να είμαι άλλο έτσι, εδώ και καιρό έχω ξεπεράσει τα όρια μου. Δεν υπάρχει ένας χριστιανός να μου δώσει μια μαγική συνταγή και να σταματήσουν όλα αυτά; Δεν μπορώ να υποφέρω άλλο. Δεν μπορώ να αισθάνομαι αυτό το παράλογο συναίσθημα να με κυριεύει και το σώμα μου να υποκύπτει κυριολεκτικά στις επιταγές του. Κι αυτό το έρμο το σώμα γιατί ακούει μόνο τις καταστροφικές σκέψεις και ποτέ μα ποτέ μια θετική σκέψη; Θέλω να ξεράσω. Δεν ξέρω τι θέλω. Αισθάνομαι τόσο χάλια αυτή τη στιγμή που ούτε στο κρεβάτι μου θα ήθελα να ήμουνα ούτε στη δουλειά ούτε πουθενά. Μάλλον μου ήρθανε πολλά μαζί εχθές και δεν μπορώ να τα επεξεργαστώ. Κι όλο μου το σύστημα είναι bouleverse κι εγώ πάλι να μπλέκω σ’αυτό τον άτιμο φαύλο κύκλο.

Γράφω για να ξορκίσω την σκέψη μου, γράφω μήπως ελαφρύνω κάπως αυτά τα σωματικά συμπτώματα, γράφω γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Αποδέχομαι πλέον ότι η ζωή μου (όση ζωή πλέον μου απομένει) θα είναι έτσι. Δεν μπορώ όμως να είμαι άλλο έτσι. Είναι φρίκη αυτό το πράγμα. ΦΡΙΚΗ!!!!!!!!! Προτιμώ να ζήσω τα μισά χρόνια από αυτά που μου έχουν απομείνει, αλλά να είναι χρόνια χωρίς σωματικά συμπτώματα, χωρίς την παρουσία του φόβου στη ζωή μου. Να είναι χρόνια πραγματικής ευτυχίας.

Πρέπει να βρω έναν τρόπο να σταθεροποιήσω το νευρικό μου σύστημα. Ή μήπως τελικά είναι οι ορμόνες μου και άδικα παιδεύομαι τόσον καιρό; Ποιος μπορεί να με βοηθήσει; Ποιος; Ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός…

Ένας συνεχής πόλεμος όλη αυτή η ιστορία. Ένας πόλεμος δίχως τέλος. Με συνεχείς μάχες. Κερδίζεις μία και χάνεις άλλες δέκα. Τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Λίγο. Κάτι είναι κι αυτό. Δεν έχω τουλάχιστον το αίσθημα της κατάρρευσης. Ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνω, θα λιποθυμήσω ή θα καταρρεύσω. Κάτι είναι κι αυτό. Θα σε νικήσω μαλακισμένο, ότι κι αν είσαι. Θα σε νικήσω. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Η ταν η επί τας. Ελευθερία ή θάνατος. Θα σε σκοτώσω ή θα με σκοτώσεις. Μέση λύση δεν υπάρχει πλέον. Ο πόλεμος πρέπει να φτάσει στο τέλος του. Να αναδειχθεί ο τελικός νικητής. Ποιος θα είναι αυτός. Εσύ ή εγώ; Η νεκροψία θα δείξει…