Τα σωματικά συμπτώματα προσπαθούν να κυριέψουν κάθε κύτταρο του κορμιού μου κι εγώ προσπαθώ ανεπιτυχώς να τους επιβληθώ. Ο φόβος πάει να φωλιάσει πάλι μέσα μου, προσπαθώ, προσπαθώ με όση δύναμη διαθέτω να του κλείσω την πόρτα, υπάρχουν όμως στιγμές που είναι πολύ πιο δυνατός από μένα.
Θεωρητικά, ξέρω. Ήταν τόσα πολλά όλα αυτά μαζί, είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να διαχειριστώ που δεν τα αντέχει η πλάτη μου. Έχω καμπουριάσει και η μύτη μου έχει ακουμπήσει στο χώμα. Όλοι περιμένουν από μένα, τη γνώμη μου, τη βοήθεια μου, τις πράξεις μου κι εγώ αισθάνομαι ότι δεν έχω τη δύναμη ν’ανταπεξέλθω. Προσπαθώ, όμως…
Οι σουβλιές στην αριστερή πλευρά της πλάτης μου, σίγουρα προμηνύουν ένα επερχόμενο καρδιακό. Το «τσίτωμα» στο στήθος και η ελαφρά δύσπνοια που τις συνοδεύουν, τι άλλο μπορεί να είναι; Κρυώνω και λίγο, ένα ελαφρύ τρέμουλο, η κατάρρευση δεν είναι μακριά. Η λογική μου ξέρει. Το περίμενε κιόλας. Μετά την περιπλάνησή μου στο νοσοκομείο, το ευαίσθητο νευρικό μου σύστημα θα κατέρρεε και σίγουρα θα βίωνε κρίσεις πανικού. Ενώ τις περίμενα, κι έλεγα αφού τις περιμένεις δεν θα σε πιάσει φόβος, θα υπομείνεις τα σωματικά συμπτώματα και ΟΚ, θα φύγουν, το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό μου «κάνει νερά». Μου βάζει τρικλοποδιές και η έμμονη ιδέα του καρδιακού είναι εκεί κολλημένη. Πώς, πώς μπορώ να είμαι σίγουρη ότι δουλεύει καλά η καρδιά μου. Πώς;;;;;;;;;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου