Πήραμε τη ζωή μας λάθος...

Έφτασαν οι γιορτές... οι γιορτές που χρόνια ολόκληρα λάτρευα και τώρα τις βλέπω σαν βουνό...
Μου 'ρχεται στο νου ο στίχος του ποιητή 'πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή'...
Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι έχω πάρει τη ζωή μου λάθος, αλλά είμαι τόσο δειλή και δεν μπορώ να την αλλάξω... φοβάμαι ν'ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω και μένω στον πόνο...
Πολλές πολλές μικρές και μεγάλες νίκες έχω κάνει αυτός το 15/θήμερο... Τι ψώνια στην αγορά, τι σε παιχνιδάδικο με φουλ τον κόσμο, τι βραδινές εξόδους, τι ομιλίες μπροστά σε κοινό, τι... τι... τι...
Δεν τις χαίρομαι όμως πολύ γιατί όλες οι νίκες γίνονται με απίστευτο σωματικό πόνο... αυτός ο πόνος στο στήθος δεν λέει να φύγει ρε παιδί μου... Έχει κατσικωθεί για καλά...
Είμαι θυμωμένη, είμαι κουρασμένη αλλά κυρίως είμαι πονεμένη... αυτό το έρμο σφίξιμο στο στήθος, υπάρχει περίπτωση να μ'εγκαταλείψει ποτέ;;;
Ας μην γκρινιάζω όμως συνέχεια... Μίρλα... μίρλα... μίρλα.... Νισάφι πια!
Παίδες, φροντίστε να φτιάξετε μια ζωή που να την αγαπάτε! Κι όχι μια ζωή μίζερη και πονεμένη! Όχι μια ζωή δυστυχισμένη! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ!

Ο δρόμος με τις λεύκες

Στο δρόμο με τις λεύκες… το πρωινό ξύπνημα… η διαδρομή μέχρι το γραφείο… η κουβέντα με τους γνωστούς που συνάντησα…

Ο τρόμος είχε καταβάλει το κορμί και την ψυχή μου… ήξερα ότι είναι η γαμημένη αγοραφοβία κι ότι δεν θα πεθάνω και προφανώς ούτε θα λιποθυμήσω, όμως τελικά η γνώση δεν έχει καμία σχέση με το συναίσθημα.

Το συναίσθημα ήταν φρικτό, φρικτό! Ήξερα πολύ καλά ότι δεν έπρεπε να του ανοίξω την πορτούλα και να χωθεί μέσα και μετά να στρογγυλοκαθίσει, όμως τι τα θες, ο πόλεμος είναι άνισος.

Μάχες κερδίζω, το ξέρω… Είμαι σκληρός αντίπαλος… Δεν εγκαταλείπω εύκολα… Ξέρω ότι ένας από τους δυο μας θα πεθάνει στο τέλος… ελπίζω να μην είμαι εγώ… αυτά τα σωματικά είναι απίστευτα… σκοτώνουν την καθημερινότητά μου… με αναγκάζουν να μην ζω τη ζωή στο μάξιμουμ… όμως ρε γαμημένα, δεν θα σας αφήσω… κάποια μέρα θα σας κερδίσω! Κάποια μέρα θα φοράω το δάφνινο στεφάνι της νίκης!

IQ - EQ

Τρία κομμωτήρια μέσα σε δέκα μέρες, όσο να’ναι, το λες κατόρθωμα… Παρ’όλα αυτά, το συναίσθημα παραμένει πάντα το ίδιο: δυσφορία, αίσθημα λιποθυμίας, τάση φυγής κ.ο.κ.

Το άγχος μου τον τελευταίο καιρό έχει βαρέσει πάνω από κόκκινο, πορφύρα σκέτη λέμε ένα πράγμα, είμαι απίστευτα σφιγμένη που πονάει όλο μου το κορμί (τύφλα να ‘χει η γυμναστική!) και τα ψυχοσωματικά κάνουν ένα τρικούβερτο πάρτι!

Επειδή δεν μπορώ με τίποτα να τα ελέγξω, προσπαθώ τουλάχιστον να ελέγξω την αγοραφοβία, σημειώνοντας μικρές νίκες που ωστόσο αμέσως μετά με αφήνουν ένα ‘κουρέλι’. Ανθίσταμαι σθεναρά και βγαίνω έξω από τις τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου, κάνω και βήματα μόνη μου εννοείται, αλλά η σκιά του φαντάσματος είναι πάντα δίπλα μου… ή μάλλον όχι δίπλα μου, πάνω μου… ιδίως σ’αυτό το στήθος, άστα να πάνε…

Δεν χαίρομαι πολύ με τις νίκες μου γιατί δεν ξέρω αν βοηθάει η συμπεριφορική… αν δεν λυθούν οι βαθύτερες αιτίες, όσο και να πιέζω τον εαυτό μου, οι φοβίες δεν πρόκειται να φύγουν… αυτό το ξέρω κι αυτό είναι που με τρομάζει…

Μπορεί να φανώ ψώνιο μ’αυτό που θα πω, αλλά πιστεύω ότι είναι αλήθεια…

Έχω ένα συγκρουσιακό χαρακτήρα κι από κει ξεκινάνε όλα… Είμαι και έξυπνη και ευαίσθητη… Με άλλα λόγια… υψηλό IQ, χαμηλό EQ... Είναι ο χειρότερος συνδυασμός… Ο συνδυασμός της αυτοκαταστροφής.

ΜΠΑΜ!!! Η βόμβα σιγοκαίει κι ετοιμάζεται να σκάσει…

Καλημέρα χάλι μου γλυκό!!!

Οι ενέργειες μου είναι άστα να πάνε… μαύρο χάλι μαύρο χάλι, είσαι ένα μαύρο χάλι… κάθε μέρα ανακαλύπτεις ότι μπορεί να υπάρχει και χειρότερο… ωραία! Λοιπόν, σήμερα ανακαλύψαμε ένα ακόμα χειρότερο… σε λίγο, όχι πολύ λίγο φαντάζομαι, παίζουν δύο σενάρια… το ένα χειρότερο από τ΄άλλο. Πρέπει να συμβιβαστώ και με τα δύο, αλλά δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο ή ποιο είναι το καλύτερο. Ας ξεκινήσουμε, μήπως γράφοντας ηρεμήσω λίγο και φύγει από πάνω μου αυτό το απίστευτο συναίσθημα…

Το βράδυ ξύπνησα με έναν ξαφνικό έντονο πόνο στο στήθος και αμέσως δυσφορία… Για λίγο το έλεγξα… μετά τραβούσε και πονούσε όλο το στήθος… μετά από λίγο, πέρασε κι αυτό… μετά ήρθε το απίστευτο μπούκωμα… ένας υπέρβαρος ελέφαντας στο στέρνο και αναπνοή με υπερβολική δυσφορία… και τώρα δεν ξέρω… ειλικρινά δεν ξέρω… πόνο πολύ δεν έχω… έχω όμως φοβερή δυσφορία… κόπωση… νομίζω ότι θα λιποθυμήσω…

Δεν φοβάμαι όμως σήμερα… αυτό είναι ένα μεγάλο ατού… αλλά από την άλλη, είμαι υπερβολικά χάλι… ρεύομαι… δεν ξέρω, ρε γαμώτο… θέλω να γράψω για να αποσυντονίσω λίγο την σκέψη μου… αλλά κι αυτή είναι τόσο μπερδεμένη αυτή την στιγμή, που γράφω δίχως νόημα… τα δόντια μου πονάνε… θα πρέπει να τα σφίγγω πολύ το βράδυ…

Δεν το αντέχω άλλο αυτό… δεν είναι ζωή αυτή… δεν χαίρομαι πλέον τίποτα… όλη η σκέψη τριγυρνάει γύρω από τα σωματικά μου συμπτώματα που είναι απίστευτα… ίσως, θα πρέπει να πάρω ένα χαπάκι να μου δώσει λίγη δύναμη, λίγη τόση δα… για να μπορώ να ανταπεξέρχομαι στην καθημερινότητα…

Αν σήμερα είμαι τόσο χάλια, πώς θα είμαι αύριο;;;

Κρίμα πάντως, γιατί χθες το απόγευμα είχα μια νίκη… να τα λέμε κι αυτά… πήγα και πήρα μόνη μου τους βαθμούς από το σχολείο… παρά τον υπερβολικό μου φόβο και τους υπερβολικούς πόνους στο στήθος, ούτε λιποθύμισα ούτε πέθανα… και είπα ότι από δω και πέρα, δεν θα τους φοβάμαι…

Όμως, όμως αυτό το υποσυνείδητο είναι ό,τι πιο ύπουλο υπάρχει… δεν φοβήθηκα, αλλά με έκανε τόσο χάλι από το βράδυ κιόλας που δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για να φοβηθώ ή ακόμα και για να λιποθυμήσω ή να πεθάνω…

Θέλω να γκρινιάξω… έχω ανάγκη να γκρινιάξω… κι εδώ μπορώ να το κάνω… κανείς δεν θα μου πει ‘είσαι γκρινιάρα’… Όταν είμαι πολύ χάλια, έρχομαι ξανά εδώ στο γκρινιάρικο μπλογκ, τα ξαναδιαβάζω όλα και βλέπω ότι υπήρχαν κι άλλες μέρες εξίσου χάλια κι έτσι στανιάρω λίγο και λέω ‘κοριτσάρα κούλαρε λιγάκι, ίσως και να περάσει’… Περνάει για λίγο αλλά μετά ξανάρχεται… πάντα βίαιο, κατακλυσμιαίο και αποκαρδιωτικό…

Δεν τα ήθελα όλα αυτά μαζί… δεν τα ήθελα… δεν μπορούσα να τα αντέξω… τώρα ήρθαν, ας κάνω λίγο υπομονή μήπως και φύγουν… δεν το αντέχω πια αυτό το χάλι, δεν το αντέχω… δώστε μου ένα φαρμακάκι να ηρεμήσω το κουρασμένο μου κορμί, το πονεμένο μου στήθος…

Πολύ ζόρικο αυτό το πράγμα... πολύ ζόρικο... δεν περνάει ρε γαμώτο με τίποτα... αρχίζεις να πιστεύεις στο «μάτι», στην κακή ενέργεια, για να μην τρελαθείς τελείως... αν και προσωπικά, έχω τρελλαθεί...

Δεν τις μπορώ αυτές τις δύσκολες μέρες… δεν τις μπορώ… αλλά δεν μπορώ να κάνω και κάτι άλλο… πρέπει να τις υπομείνω…

?????????

Μια δύσκολη εβδομάδα προηγήθηκε και μια ακόμα πιο δύσκολη είναι μπροστά!!! Δεν νομίζω πλέον ότι θα τα καταφέρω… Έχω ξεπεράσει εδώ και πάρα πολύ καιρό τα όρια μου και το σώμα μου πλέον έχει καταρρεύσει…

Δευτέρα… Η σκέψη και μόνο να βγω έξω από την ασφάλεια του σπιτιού, μου έφερε απίστευτους πόνους στο στήθος και υπερβολικό τρόμο… αν και ξέρω τι μου συμβαίνει, μου ήταν απίστευτα δύσκολο να δρασκελίσω την εξώπορτα του σπιτιού μου… το έκανα… οι πόνοι στο στήθος, η ζαλούρα, η αίσθηση της κατάρρευσης στο φουλ… Κατάφερα κι έφτασα στο γραφείο… Οι πόνοι βέβαια υπερβολικοί… θα τα καταφέρω;;; Η μόνιμη επωδός…

Το κακό είναι ότι μόλις μίλησα στη μάνα που είδα στο δρόμο, η απάντησή της ήταν: «θέλεις να γυρίσεις στη γραφομηχανούλα;», μ’ένα ύφος απαξιωτικό.

«Ναι, θέλω να γυρίσω στη γραφομηχανούλα, αν μπορώ πλέον να ευχαριστιέμαι τη ζωή μου. Ναι, θέλω το τακ – τακ της γραφομηχανούλας, αν μπορώ να περπατάω στο δρόμο χωρίς να πονάω, να πηγαίνω με τις φίλες μου για καφέ και να χαζογελώ ανέμελα, να χορεύω, να τρέχω, να κάνω όνειρα…

Να ονειρεύομαι τρελά πράγματα κι ας μην πραγματοποιηθούν ποτέ, από το να κάνω καθημερινά αυτό το ηλίθιο όνειρο: να καταφέρω κάποτε να περπατάω στο δρόμο χωρίς πόνο και χωρίς φόβο.

Τι κακό δηλαδή έχει η γραφομηχανούλα; Η γραφομηχανούλα είχε γέλιο, είχε ξεγνοιασιά, είχε ζωή…

Η επιτυχία κι η αναγνώριση μόνο πόνο μου έχει φέρει: πόνο σωματικό και ψυχικό.

«Είσαι αχάριστη», μου λένε…

Μπορεί και να είμαι… Αν αχαριστία είναι η επιθυμία μου να περπατάω στο δρόμο χωρίς να φοβάμαι, τότε ναι είμαι αχάριστη!

Αν η επιτυχία είναι συνώνυμο της αγοραφοβίας, δεν την θέλω…

Με μάλωσε άγρια ο γιος μου…πολύ άγρια… εν μέρει έχει δίκιο… από την άλλη, πώς μπορεί να μιλάει χωρίς να ξέρει τις πιέσεις μου;;;

Όταν ο φόβος έχει βγάλει πλοκάμια επάνω σου, δεν φεύγει εύκολα… όμως έχει δίκιο… πολύ δίκιο… πρέπει ν’αλλάξω γιατί κάνω πολύ κακό, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους…

Σιγά – σιγά, βήμα το βήμα, σφίξιμο το σφίξιμο, θ’αλλάξω…

Μάχη τετ - α -τετ

Πήγα και ήρθα... Δύσκολα, απίστευτα δύσκολα... Τα έπαιξα! Τα έπαιξα! Τα κατάφερα, εντάξει... αλλά με απίστευτη δυσκολία... σφίξιμο στο στήθος... σφίξιμο στο κεφάλι... ναυτία... τρέμουλο που ακόμη δεν έχει φύγει...

Η αγοραφοβία... έχει βγάλει πάλι αυτές τις απίστευτες ρίζες της, με κοιτάει και μου χαμογελάει... Ύπουλα... κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να την βλέπω... από τη μια, πρέπει να χαρώ που τα κατάφερα, έστω κι έτσι... από την άλλη, θέλω να κλάψω γιατί είχα πεντακόσια συμπτώματα στο δρόμο κι ακόμα να ηρεμήσω... για να κάνω το αυτονόητο... να πάω την κόρη μου σ'ένα πάρτυ... ήταν δύσκολο... πολύ δύσκολο... κανονικά πρέπει να κάνω την υπέρβαση και να πάω επίσης να την πάρω... από την άλλη, δεν θέλω να πιέσω κι άλλο τον εαυτό μου... μάλλον όμως θα πάω... θα τον φέρω στα όρια του... κι ας πεθάνω... δεν πρέπει να χάσω έστω και την λίγη, τη μικρή αυτοπεποίθηση που μου έχει μείνει... θα πάω να την πάρω... κι ας πεθάνω... εκεί στη μέση του δρόμου... κλαίγοντας και ξερνώντας... αλλά τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να βγω από το καβούκι μου και να μην προσπαθήσω να κρυφτώ σε μια ψεύτικη ασφάλεια... Το πήρα απόφαση... Θα πάω... κι ας ξεράσω...

Κατάθλιψης συνέχεια...

Έχω ένα μπούκωμα στο στήθος και το καταθλιπτικό συναίσθημα… Τα δάκρυα κυλάνε πολύ πιο εύκολα από άλλες φορές. Βλέπω τα μάτια μου υγρά και θλιμμένα. Αισθάνομαι εγκλωβισμένη, ανήμπορη να δραπετεύσω από τη φυλακή που η ίδια έχτισα στον εαυτό μου… κι αυτό το μπούκωμα… ουφ! Ουφ!

Υποτίθεται ότι όλα αυτά ήρθαν για να μου πουν ότι πήρα τη ζωή μου λάθος… όλα αυτά θα ήταν ωραία, αν μπορούσα να τα’ακούσω… αν ήμουν δυνατή για να τα’ακούσω και να ανοίξω τα φτερά μου…

Όμως όλα αυτά, έρχονται για να με τιμωρήσουν… για να με πατήσουν… για να κάνουν την καθημερινότητά μου ακόμα πιο δύσκολη… τον ανήφορο ακόμα πιο ανήφορο…

Δεν μου αρέσει καθόλου όταν ξυπνάω έτσι… αλλά δυστυχώς δεν ξυπνάω ποτέ κι αλλιώς… το σύμπτωμα μόνο αλλάζει… τη μια είναι πόνος στο στήθος, την άλλη δυσφορία, την επομένη ναυτία… Ένα πράγμα παραμένει σταθερό: η απόγνωση, η αίσθηση ότι δεν θα ξεφύγω ποτέ από αυτό…

ΝΑΙ! Γιατί αρνούμαι να δω την πραγματικότητα; Πρέπει να την δω… Γιατί και τότε που δεν την είδα μόνο κακό προκάλεσα στον εαυτό μου… ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ! ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΒΑΤΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ που όσο δεν την καταπολεμώ, ποτίζει καθημερινά με δηλητήριο το κορμί και την ψυχή μου και με σκοτώνει λίγο – λίγο. Λίγο – λίγο αλλά σταθερά…

Πόνο δεν έχω σήμερα… αλλά έχω μια ελαφριά ζαλούρα, ένα τράβηγμα από την αριστερή πλευρά και δυσφορία… πολύ δυσφορία θα έλεγα… αυτόν τον ελέφαντα που έρχεται κάθεται στο στήθος σου και δεν λέει να φύγει…

Μου ήρθε απίστευτη δυσφορία ξαφνικά… ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!!! Εδώ στο στέρνο… Δεν φοβάμαι… αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να την ανεχτώ… Νομίζω ότι θα λιποθυμήσω… Δεν μου φτάνει ο αέρας με τίποτα…

Μου τη δίνουν όλοι και όλα…

Μάτια θλιμμένα

Εχθές... ξαφνική κρισάρα το απόγευμα... Σήμερα πήγα να το παίξω "αρρωστούλα" και να την πέσω στο κρεβάτι... Να μην πολεμήσω... Να χωθώ κάτω από το πάπλωμα και να κλαίω τη μοίρα μου...
Μετά με μάλωσα... Άγρια... Δεν είσαι πια μικρή, ηλίθια! Κι έτσι με πολύ πόνο (σωματικό και ψυχικό), πήρα τα πόδια μου και ήρθα στο γραφείο...
Δεν είμαι στα καλύτερα μου αλλά δεν το μετάνιωσα... Πρέπει να μεγαλώσω... Πρέπει να ζήσω λίγο ρε γαμώτο πριν πεθάνω...
Τουλάχιστον δεν αφέθηκα τελείως στις μαύρες σκέψεις... Μόνο λίγο... Έκλεψα και λίγη ζεστή αγκαλιά της κόρης μου... Την κλέβω κρυφά - κρυφά... Με ηρεμεί... Μου αρέσει... Μου δίνει
δύναμη... Με κρατάει ζωντανή... Με κρατάει να μην πέσω από το χείλος του γκρεμού...
Έβλεπα τα μάτια μου σήμερα... Υγρά... Θλιμμένα...
Πότε θα χαμογελάσουν άραγε αυτά τα μάτια;;;
Πότε θα βρω το θάρρος και τη δύναμη να βγω έξω από το μαγγανοπήγαδο της αυτολύπησης;
Πότε θα σταματήσω να πονάω στο στήθος; Πότε;;;

Ελευθερία...

ΠΟΝΑΑΑΑΑΑΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!

Το στήθος μου τραβάει υπερβολικά, έχω μια ελαφρά δυσφορία και το στομάχι είναι ψιλοσκατά… Ιδίως αυτή η γαμημένη αριστερή μου πλευρά, μ’έχει πεθάνει.

Παίρνω βαθιές ανάσες, προσπαθώ να μην πέσω στην παγίδα του πανικού… απλώς υπομένω κι υποφέρω… κι έτσι όλα είναι στη συνηθισμένη τους τάξη… στη συνηθισμένη τους απραξία…

Εγώ κλαίγομαι, δεν κάνω τίποτα, ξανακλαίγομαι, πνίγομαι… όλα ήρεμα κι ωραία λοιπόν! Αισθάνομαι εγκλωβισμένη από παντού… στην κυριολεξία από παντού… ώρες – ώρες είμαι τόσο ηλίθια και ψυχαναγκαστική που κατάφερα κι έκανα ακόμα και την απόλαυση μου καταναγκαστικό έργο…

Οι ώμοι του ενήλικα τα ‘χουν παίξει από το βάρος που κουβαλούνε επάνω τους και το παιδί κραυγάζει να βγει έξω… όχι όμως το ήσυχο παιδί… εκείνο το κακό, το άτακτο, που κάνει όλο ζημιές, που σε βασανίζει, που θέλεις να το διαολοστείλεις αλλά παιδί είναι και δεν μπορείς να το κάνεις…

Ξέρω ότι θα πεθάνω από το άχθος των υποχρεώσεων που κουβαλάω επάνω μου… όσο και να μην θέλω, δεν μπορώ να μην μοιρολατρήσω, δεν μπορώ να μην θυμώσω…. Γιατί να μην έχω ζήσει κάποια χρόνια, πραγματικά ανέμελα, πραγματικά ελεύθερα;;;

Κάποια μου είχε πει κάποτε, ότι η έννοια της ελευθερίας έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις στο μυαλό… την έχω μεγενθύνει, την έχω ωραιοποιήσει, μου έχει γίνει εμμονή… Ίσως… Ίσως, γιατί ποτέ δεν την είχα… Ίσως…

Πολλά καρπούζια!

Αυτό το πράγμα στήθος…. Αμάν πια!!! Πόνο σήμερα δεν έχω… αλλά είναι δυσφορία, κάψιμο, κάτι τσιμπήματα… οι γνωστές μαλακίες…

Επόμενο είναι… πάλι έχω φορτωθεί με διάφορα κι έχω αγχωθεί στο έπακρο… μόνη μου τα καταφέρνω έτσι και μετά γκρινιάζω… αφού η φτιάξη μου δεν είναι για τόσα ‘πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη’, εγώ γιατί δεν την ακούω;;;

Μέχρι μια μέρα που θα πέσω κάτω και θα τα κακαρώσω και θα τελειώνω μια και καλή μ’αυτή την ιστορία….

Alert!!! Alert!!!

Alert! Alert!

Όλος ο οργανισμός σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης! Το άγχος έχει φτάσει στο απροχώρητο… Προσπαθώ να κρατάω τις φοβίες μου σ’ένα ανεκτό επίπεδο γιατί ξέρω ότι είναι alert – alert από άγχος…

Όμως τα σωματικά συμπτώματα είναι τόσο έντονα που πάλι περιορίζουν τη ζωή μου κι η πόρτα είναι πάντα μισάνοιχτη για το φόβο: όλο μου το κορμί πονάει… κι όταν λέμε πόνο εννοούμε πόνο… για το δε στήθος δεν το συζητάμε, πονάει σαν τρελό… σφίγγει… πρέπει να πιέζω πολύ τα δόντια μου γιατί επίσης πονάνε και σε λίγο με βλέπω γρια – φαφουτίτσα με όλο αυτό το αίμα που τρέχει από τα ούλα μου…

Έχω κάτι περίεργους μυικούς σπασμούς – οι χειρότεροι εκεί στην περιοχή της καρδιάς – και το στομάχι το πρωί ήταν σκατά… τώρα ίσιαξε κάπως… έχω φτάσει στο σημείο 0 – πολύ φοβάμαι όμως ότι υπάρχει και υπό το μηδέν και τότε μάγκα μου τι κάνουμε;;;