Λοιπόν…. Σήμερα, με έπιασε υπερβολικά έντονα…πιο έντονα από
ποτέ…Είμαι σίγουρη ότι είμαι του θανατά… ειλικρινά δεν με νοιάζει αν μετά από λίγο
είμαι ζωντανή… αυτό το πράγμα που αισθάνομαι τώρα δεν το έχω ξαναβιώσει ποτέ τόσο
έντονο σε αυτό το επίπεδο… για να δούμε λοιπόν τι έχουμε…
Γιατί γράφω τώρα… γράφω μήπως με τις μηχανικές κινήσεις των
δαχτύλων και με την σκέψη, αποσπαστεί λίγο η σκέψη μου από αυτή την έντονη
μαλακία που ξεκίνησε από τις 6.30 το πρωί και συνεχίζεται μέχρι τώρα με μικρά
διαλείμματα….
Σήμερα λοιπόν θα πεθάνω από μια βαρβάτη κρίση πανικού, άγχους,
όπως θέλεις ονομάτισε την γιατί πλέον ο οργανισμός μου είναι τόσο καταβεβλημένος
και αποκλείεται να την αντέξει…
Τι έχω… τι έχω… και τι δεν έχω…
Ας τα γράψω εδώ για να τα θυμάμαι εγώ για την επόμενη κρίση ή
για τις επόμενες γενιές, αν με δουν ταβλιασμένη κάτω… γιατί σήμερα oh yes!!! είναι μια ακόμα μέρα
επώδυνου θανάτου…
Πολύ πολύ έντονο… πάρα μα πάρα πολύ έντονο… τόσο έντονο που
δεν ξέρω για πόση ώρα ακόμα θα το αντέξω…
Ξεκινάμε λοιπόν:
- Πόνος
υπερβολικά έντονος, διαξιφιστικός που πιάνει από την αριστερή πλευρά της πλάτης
και μπροστά όλο μα όλο το στήθος… Πονάει κυρίως η αριστερή πλευρά και το
στέρνο αλλά και η δεξιά δεν πάει πίσω…
- Απίστευτη
δυσφορία… Χρειάζομαι πολύ βαθιές ανάσες για να αισθανθώ τον αέρα να κυλάει
μέσα μου…
- μέχρι
πριν λίγο έβηχα πάρα πολύ δυνατά
- ναυτία
φυσικά που πάει κι έρχεται
- ρεψίματα
- όταν
περπατούσα στο δρόμο, νόμιζα ότι θα λιποθυμούσα
- φυσικά
με τέτοιο χάλι, δεν νομίζω ότι θα καταφέρω να επιστρέψω στο σπίτι…
- ΕΙΜΑΙ
ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΧΑΛΙΑ… ΠΟΝΑΩ…ΠΟΝΑΩ…ΠΟΝΑΩ…
Έχω τόσον πολύ καιρό να αισθανθώ χαρά και ξεγνοιασιά… να
βγει ένα γέλιο αβίαστο από το στόμα μου…
Η ναυτία πάει κι έρχεται… ο πόνος δεν λέει να φύγει… πάλι από
τις πολύ δύσκολες μέρες… πάλι από τις μέρες εκείνες που ξέρεις πως αν δεν τα
στείλεις όλα στο διάολο, να εξαφανιστείς, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει… αλλά
εσύ αισθάνεσαι δέσμιος όχι μίας αλλά εκατό καταστάσεων, εγκλωβισμένος, δεν
μπορείς με τίποτα να βγάλεις την καθημερινότητά σου…
Είμαι σίγουρη ότι τούτη την στιγμή που μιλάω θα πέσω κάτω
και θα έρθει το ασθενοφόρο να με πάρει…
Βήχω και βγαίνουν και μικρά φλέματα… κι ο απίστευτος
διαξιφιστικός πόνος δεν λέει να φύγει… αφήνω το αρχείο ανοιχτό… για να γράφω,
να γράφω, να αναλώνομαι σ’αυτά και να μην σκέφτομαι τα πιο βαθιά, το αδιέξοδο
στο οποίο έχω φέρει τη ζωή μου…
Κάπως ηρέμησαν τώρα… ελπίζω μέχρι το μεσημέρι να έχουν ηρεμήσει
εντελώς…
Ουφ! Ουφ! Ουφ!
Ξανά ναυτία... ξανά δυσφορία... ξανά διαξιφιστικός πόνος...
Πόσους θανάτους ν'αντέξει το κακόμοιρο τούτο κορμί;;;
