Ήταν ανάγκη να γίνει μπροστά μου;;;

Δεν ξέρω τι να πω… Τα ‘χω παίξει… Ακόμα και τα λόγια και η γραφή, τα πάντα φαντάζουν δίχως λύση στην απελπισία που με τυλίγει αυτή την στιγμή… Κάνω έναν αγώνα με νύχια και με δόντια, να κρατηθώ και να μην καταρρεύσω… κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή και κάθε λεπτό, παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις…

Σήμερα σηκώνομαι μετά από ένα πολύ δύσκολο όνειρο με τρία μεγάλα φίδια που θέλουν να με κατασπαράξουν… ο φόβος μεγάλος… τρόμος… φοβερός πόνος στο στήθος, σιγουριά του καρδιακού και με τα χίλια ζόρια βγαίνω από το σπίτι… είμαι σίγουρη πλέον ότι ο θάνατος μου είναι κοντά… προσπαθώ ν’αποδιώξω την σκέψη με τη λογική ότι είναι μόνο η διαταραχή του πανικού που με ταλανίζει…

Και;;;;; ΤΟΜΠΟΛΑ!!!!!!!!!!! Κοριτσάκι μπουουουου! Να φοβηθείς ακόμα πιο πολύ… να καταρρεύσεις μια ώρα αρχύτερα…. Χα! Χα! Χα!

Μόλις βγαίνω από την πολυκατοικία, στην πόρτα ακριβώς, ένας γέρος πεσμένος να έχει λιποθυμήσει, να μην μπορούμε να τον συνεφέρουμε, μόλις συνέρχεται να ξαναχάνεται, το πρόσωπό του κατακίτρινο, χλωμό, δίχως σταγόνα χρώματος επάνω του, ένα αγκομαχητό αγωνίας σαν την ψυχή που βγαίνει, το χρώμα και το άρωμα του θανάτου… Μπροστά μου… στα μάτια μου… στην ταραγμένη μου ψυχή… στο παιγμένο μυαλό μου… Πώς θέλεις δηλαδή να είμαι τώρα;;; Πώς;;;

Ο φόβος της μοναξιάς...

Ψάχνω συνέχεια να βρω άκρες, ψυχαναλύομαι μόνη μου ή τουλάχιστον προσπαθώ γιατί τελικά η σοβαρή προσπάθεια ψυχανάλυσης μου με ειδικό έπεσε στο κενό. Δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ, εκείνη… δεν έχει σημασία άλλωστε, αυτό το κυνήγι ευθυνών δεν βγάζει πουθενά…

Συνειδητοποιώ ότι ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ίσως ο φόβος της εγκατάλειψης, ο φόβος του να μείνω μόνη, ο φόβος ότι θα είμαι απροστάτευτη κι ευάλωτη… ορμώμενη από το φόβο μου αυτό κάνω εξαρτησιογόνες τοξικές σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές που στο τέλος με εγκλωβίζουν, με πνίγουν αλλά φυσικά δεν έχω το σθένος να φύγω γιατί φοβάμαι…

Πώς και πότε ξεκίνησε όλο αυτό… το ξέρω πλέον καλά… όταν η μάνα μου μ’εκβίαζε ότι αν δεν ήμουν καλό παιδί θα φύγει κι έκανε εκείνη τις απίστευτες κινήσεις, να εξαφανίζεται κι εγώ μωρό – πράγμα να κλαίω…

Ξαφνικό!

Μου ήρθε πολύ ξαφνικό... προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου... να μην πέσω πάλι στο μαγγανοπήγαδο του τρόμου... μιλούσα στο τηλέφωνο, μια ξαφνική απίστευτη δυσφορία στο στέρνο και μετά πόνος... προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία ότι είναι πάλι μία από τις γνωστές μαλακίες... είμαι και μόνη μου, δεν πρέπει να φοβηθώ... για ν'απασχολήσω το μυαλό μου, κάθισα εδώ και γράφω... δεν είναι έμφραγμα γλυκιά μου, δεν είναι κάτι κακό, είναι μόνο μια μαλακία που κάποτε θα φύγει... σε ένα χρόνο, σε πέντε χρόνια, σε δέκα, όταν πεθάνεις, αλλά κάποτε θα φύγει... Πόνος, δυσφορία, αναστάτωση... δεν θέλω να γράψω άλλο... έτσι κι αλλιώς...

Γνώριμος συγκάτοικος...

 Η μαλακία πήγε να με πιάσει πρωινιάτικο αλλά προσπάθησα να επιβληθώ στον εαυτό μου. Δεν τον άφησα να φοβηθεί. Τα κατάφερα. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Απλώς μου υπενθυμίζει ότι ο δρόμος είναι πολύ δύσκολος. Ότι αυτός ο απαίσιος συγκάτοικος που έχει κατσικωθεί στο σβέρκο μου, στο στήθος μου για να ακριβολογούμε κιόλας, δεν λέει να φύγει.

Βαρέθηκα να τον κουβαλάω αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο. Απλώς τον αποδέχομαι και προσπαθώ να χαίρομαι τις στιγμές που αποικοιμιέται και χαλαρώνει κάπως… έτσι μπορώ κάπως ν’αναπνεύσω…

Προσευχή...

Είμαι πολύ χάλια σήμερα… απίστευτα χάλια… μια ακόμα χάλια μέρα και η σιγουριά του θανάτου να καιροφυλακτεί… πόσο ακόμα να αντέξω η κακομοίρα… πόσο;;; Φοβερό σφίξιμο στο στήθος… απίστευτο… η ανάσα βγαίνει με πολύ δυσκολία… ναυτία… και φόβος… ΤΡΟΜΟΣ… ΤΡΟΜΟΣ… ΤΡΟΜΟΣ….

Και τώρα κι ένα χασμουρητό… πολύ δύσκολη η σημερινή μέρα… έτσι ξύπνησα… με το που άνοιξα τα μάτια μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί… Μια προσευχή… μια προσευχή πριν πεθάνω γιατί δεν αντέχω άλλο, γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο ν’απασχολήσω το ταραγμένο μου μυαλό…

Θε Μου,

Είναι ο θάνατος αυτός που πλησιάζει…

Με τις δαγκάνες του σφίγγει το κορμί μου…

Ξεριζώνει την καρδιά μου,

Πνίγει τα πνευμόνια μου

Μου στέλνει για παρέα

Τον καλύτερό του φίλο,

Τον ΦΟΒΟ…

Ανήμπορη, μικρή κι ανασφαλής

Κάθομαι εδώ και κλαίγομαι

Κρύβομαι μέσα στο καβούκι μου

Προσπαθώντας να γλυτώσω

Από τα βρωμερά φτερά του

Όμως εκείνος είναι τόσο δυνατός

Πανίσχυρος και θαρραλέος

Μ’αρπάζει και με συνθλίβει

Με βασανίζει καθημερινά

Κι εγώ κλαίω και τον παρακαλώ

Σκότωσε με αμέσως…

Μη με βασανίζεις

Σε εκλιπαρώ…

Απαισιοδοξία...

Τα έχω σχεδόν όλα αλλά προσπαθώ να μην πανικοβληθώ… Δεν τον γουστάρω άλλο τον φόβο… Τον μπούχτισα, τον βαρέθηκα… Με διέλυσε… Πολύ απλά δεν ζω… γιατί με το φόβο αγκαλιά δεν ζεις… Βλέπω τη ζωή να κυλά μέσα από τα χέρια μου κι εγώ απλώς θεατής την βλέπω να φεύγει… Είμαι πλέον πολύ κουρασμένη για να την κυνηγήσω… Κουράστηκα να την πιάνω κι αυτή όλο να φεύγει… όλο να το σκάει… κουράστηκα…

Λοιπόν για να δούμε γιατί τέτοια απαισιοδοξία πρωινιάτικα… για να δούμε τι σωματικό έχουμε σήμερα:

-        ναυτία

-        ελαφρύ πιάσιμο στο στήθος

-        το αριστερό χέρι έχει κουλαθεί

-        το κεφάλι είναι βαρύ (500 πίεση ένα πράγμα)

-        ελαφρά ζαλούρα (ελαφρά)

-        κόπωση…

και διάφορα άλλα που θα πάνε και θα ‘ρθουν και θα μου θυμίζουν διαρκώς ότι η χαρά κι η ευτυχία είναι για άλλους…

Περαστικά σου Σταμάτη!

Φυσικά και μ’ επηρέασε η είδηση του Σταμάτη. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου το πόρισμα. Αυτό που φοβόταν επί δέκα χρόνια, το έπαθε... την ώρα που θεωρητικά δεν φοβόταν... την ώρα που το είχε ξεπεράσει... την ώρα που είχα αρχίσει ξανά να ζει... Δεν είναι τραγική ειρωνία;;; Φυσικά και είναι...

Και σήμερα ο φόβος ξαναεμφάνισε το πρόσωπό του... όχι ότι είχε εξαφανιστεί και ποτέ δηλαδή αλλά υπάρχουν μέρες που κάνει κι ένα μικρό ρεπό. Δεν απεργεί ποτέ βέβαια. Είναι πολύ δουλευτάρης. Εργασιομανής. Ένα τέτοιο πράγμα.

Τέλος πάντων... Πού πήγε αυτή η αισιοδοξία με την οποία είπα ότι θα μπολιάσω τον εαυτό μου;;; Στον κάδο των σκουπιδιών... Στον κάλαθο των αχρήστων...

Μήπως είμαι κουφή;;;

Λοιπόν!!! Αισθάνομαι πολύ μα πάρα πολύ περίεργα αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα. Πολύ έντονο πιάσιμο στο στήθος, το αριστερό μου χέρι είναι σαν νεκρό και δυσφορία… το πρωί και το στομάχι ήταν ‘άστα να πάνε’ αλλά τώρα εντάξει καλύτερα…

Το σώμα μου κραυγάζει! Τι άλλο να μου πει το έρμο; Εγώ, μου λέτε γιατί δεν το ακούω;;;