Γνώριμος συγκάτοικος...

 Η μαλακία πήγε να με πιάσει πρωινιάτικο αλλά προσπάθησα να επιβληθώ στον εαυτό μου. Δεν τον άφησα να φοβηθεί. Τα κατάφερα. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Απλώς μου υπενθυμίζει ότι ο δρόμος είναι πολύ δύσκολος. Ότι αυτός ο απαίσιος συγκάτοικος που έχει κατσικωθεί στο σβέρκο μου, στο στήθος μου για να ακριβολογούμε κιόλας, δεν λέει να φύγει.

Βαρέθηκα να τον κουβαλάω αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο. Απλώς τον αποδέχομαι και προσπαθώ να χαίρομαι τις στιγμές που αποικοιμιέται και χαλαρώνει κάπως… έτσι μπορώ κάπως ν’αναπνεύσω…