Ψάχνω συνέχεια να βρω άκρες, ψυχαναλύομαι μόνη μου ή τουλάχιστον
προσπαθώ γιατί τελικά η σοβαρή προσπάθεια ψυχανάλυσης μου με ειδικό έπεσε στο
κενό. Δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ, εκείνη… δεν έχει σημασία άλλωστε, αυτό το κυνήγι
ευθυνών δεν βγάζει πουθενά…
Συνειδητοποιώ ότι ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ίσως ο φόβος
της εγκατάλειψης, ο φόβος του να μείνω μόνη, ο φόβος ότι θα είμαι απροστάτευτη
κι ευάλωτη… ορμώμενη από το φόβο μου αυτό κάνω εξαρτησιογόνες τοξικές σχέσεις,
οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές που στο τέλος με εγκλωβίζουν, με πνίγουν αλλά
φυσικά δεν έχω το σθένος να φύγω γιατί φοβάμαι…
Πώς και πότε ξεκίνησε όλο αυτό… το ξέρω πλέον καλά… όταν η μάνα
μου μ’εκβίαζε ότι αν δεν ήμουν καλό παιδί θα φύγει κι έκανε εκείνη τις απίστευτες
κινήσεις, να εξαφανίζεται κι εγώ μωρό – πράγμα να κλαίω…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου