Ξανακύλισα!!!

Ξανακύλισα… ξανακύλισα… ξανακύλισα… ξανακύλισα… όσο κι αν το περιμένεις, το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο και χειρότερο… ξανακύλισα…. Κι εκνευρίζομαι γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα… γιατί το σώμα μου πάλι με προδίδει… για να έρθω από το σπίτι μέχρι το γραφείο τα έπαιξα… απ’όλες τις πλευρές… τα πόδια μου δεν με κρατούσαν… φοβερή κόπωση… σφίξιμο στο στήθος… ζαλούρα… φοβία πάλι με την καρδιά μου… γιατί ρε γαμώτο αντιδρώ κατ’αυτό τον τρόπο;;; γιατί;;; επειδή η μαμά μου έμεινα κάτω;;; επειδή πάλι το καλοκαίρι αποδεικνύεται αντί μια εποχή χαλάρωσης μια εποχή όπου όλα τα στραβά συμβαίνουν;;; ξανακύλισα… και το ξανακύλισμα είναι χειρότερο γιατί δεν ξέρεις αν θα ξανασηκωθείς… είναι πάντα εδώ για να σου θυμίζει ότι ποτέ δεν θα γίνεις καλά… Μισώ το καλοκαίρι, μισώ τη ζέστη, μισώ τα πάντα… λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι πίσω απ’όλα αυτά δεν κρύβεται το παραμικρό ίχνος οργανικότητας… το κακομαθημένο παιδί έχει βγει πάλι έξω θυμωμένο και πεισμωμένο κι αποζητά αυτό που του ανήκει, αυτό που δεν του έχει δοθεί ποτέ: την προσοχή που του αναλογεί… αισθάνομαι ότι η προσοχή της ήταν πάντα στους άλλους εκτός από μένα… το ξέρω ότι το θέμα είναι δικό μου κι ότι πρέπει να το λύσω αλλά το υποσυνείδητο είναι πολύ πολύ πιο δυνατό από μένα… εγώ έχω καταστραφεί… έτσι θα ζω με εκατό μέρες κάτω και με μία νορμάλ μέχρι να έρθει ο μαύρος θάνατος και να τελειώνει αυτό το μαρτύριο… ξανακύλισα… έγινα ξανά το μαύρο ζόμπι που στο ένα βήμα είναι σίγουρο ότι θα καταρρεύσει… ξανακύλισα… έγινα ξανά εκείνη που κανείς δεν καταλαβαίνει ότι πλέον δεν της έχουν απομείνει δυνάμεις… ξανακύλισα και δεν ξέρω αν θα σηκωθώ ξανά ποτέ…

Η ζέστη θέλει να μ'αποτελειώσει!!!

Το μαύρο χάλι ξαναγύρισε… Είμαι απίστευτα παιγμένη αυτή την στιγμή και δεν ξέρω τι να κάνω… Τα σωματικά συμπτώματα είναι πολλά μα πάρα πολλά αλλά από την άλλη δεν θέλω ν’αφήσω το φόβο να κάνει κατάληψη στο κορμί και στην ψυχή μου… είναι η κούραση και η ένταση των ημερών που τώρα κάνει την εμφάνισή της, είναι η ζέστη που είναι υπερβολική για τα κυβικά μου, είναι η νεύρωση που φυσικά δεν με έχει εγκαταλείψει ποτέ απλώς έκανε πίσω για λίγες μέρες για να μου θυμίσει ότι υπάρχει κι αυτή η πλευρά της ζωής… είναι όλα αυτά κι άλλα τόσα για να θυμάμαι… να μην παίρνουν τα μυαλά μου αέρα… να μην νομίζω ότι αυτό το πράγμα θεραπεύεται τελικά…

Έχω έντονη ναυτία, δυσφορία, μα έντονη δυσφορία στο στέρνο κι ο αέρας δεν μου φτάνει… όλα μου τα μέλη (πόδια και χέρια) πέφτουν σαν νεκρά και με δυσκολία μπορώ να τα κουνήσω… έχω και μια ελαφριά πολύ ελαφριά ζαλούρα στο κεφάλι… κι ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι παρά το κλιματιστικό… κι ο φόβος παραμονεύει… τον αισθάνομαι από πίσω μου από μπρος μου από πάνω μου… παραμονεύει για να μου πει ότι αυτά τα συμπτώματα δεν είναι συμπτώματα ψυχολογικά αλλά συμπτώματα 100% οργανικά… το στομάχι μου τα ‘χει παίξει αυτή την στιγμή… έτσι βέβαια σηκώθηκα για να είμαι ειλικρινής… τέλος πάντων… ή θα ξεράσω… ή θα λιποθυμήσω… ή θα πεθάνω… ή θα την σκαπουλάρω… για να δούμε και σήμερα…

Δεν θέλω να ξανακυλήσω...

Αισθάνομαι πολύ πολύ κουρασμένη… φυσικό είναι… όταν δεν είμαι φοβισμένη, όλα τα υπόλοιπα δεν μ’ενδιαφέρουν… απλώς οι μέρες είναι τόσο γεμάτες… ψυχικά και σωματικά… ίσως να είναι και καλύτερα έτσι… νομίζω ότι διαχειρίζομαι πολύ πιο εύκολα τις δύσκολες καταστάσεις από τις νορμάλ… στις δυσκολίες, βάζω τον αυτόματο πιλότο και τρέχω… στις εύκολες, ταβλιάζομαι στο κρεβάτι και κλαίγομαι… δεν χαίρομαι τίποτα… τέλος πάντων… είμαι στη φάση της ανάρρωσης… στη φάση που παλεύω με νύχια και με δόντια τον ίδιο μου τον εαυτό… στη φάση που με τίποτα δεν θέλω να ξανακυλήσω πίσω…

Είμαι γεμάτη αέρααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όλο κάτι περίεργα βγάζω… ώστε ο πανικός και η φοβία να καταλάβουν ξανά την ψυχή και την καρδιά μου… εγώ ανθίσταμαι αλλά δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι συνέχεια σε μία κατάσταση πολέμου με τον ίδιο μου τον εαυτό, με το ίδιο μου το σώμα… όλοι οι μύες στο στήθος, στην πλάτη, στον αυχένα είναι απίστευτα σφιγμένοι και πονάνε… θεωρώ ότι από τους βαθιούς αναστεναγμούς έχω γεμίσει ένα κάρο αέρα που δεν τον χρειάζονται τα πνευμόνια μου κι ότι ξαφνικά λιποθυμώ, χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου… μια ξαφνική δύσπνοια… αλλά την σκαπουλάρω… την πήγαινα καλά τη μέρα αλλά τώρα κάτι μου την χάλασε… δεν ξέρω τι… πάλι πάει να μπουκάρει η φοβία γι’αυτό το ξαφνικό σταμάτημα της αναπνοής, σε συνδυασμό με τον πόνο στο στήθος, με… με… με… φυσώ, ξεφυσώ, βαθιές ανάσες και τώρα γαμώτο πάει να τρυπώσει ο φόβος… καλά τον πολεμάω τόσες μέρες… μην ξαναμπείς τώρα please!!!!! Όχι τώρα ξανά… σφίχτηκε ξανά απότομα το στήθος, κόπηκε για κλάσματα του δευτερολέπτου η αναπνοή κι ένας απότομος βήχας με έβγαλε από αυτή την κατάσταση… το σώμα είναι σε κατάσταση alert... μέχρι και η Αφροδίτη κατάλαβε στο τηλέφωνο ότι φυσώ και ξεφυσώ συνέχεια… πρέπει προς το παρόν να διορθώσω την αναπνοή μου… έχω και ξαφνική δύσπνοια, δυσφορία… τι στο διάολο… υπομονή… θα περάσει κι αυτό… αν και τώρα μου έρχεται και ναυτία… δεν αντέχω άλλο…

Για να δούμε...

Μου ήρθε ξαφνική έντονη δυσφορία… σαν κάτι από το στομάχι… σαν κάτι… μια μαλακία πάντως… δεν της δίνω ιδιαίτερη σημασία για να μην με πάρει από κάτω… η μέρα είναι μεγάλη ακόμα κι έχω πολλά να κάνω…

Τα κατάφερα και πήγα κομμωτήριο… έβαψα και το μαλλί… δυο ώρες εκεί… δεν μπορώ να πω, καλά τα κατάφερα… δεν ήταν εύκολο αλλά δεν ήταν ακατόρθωτο… δεν με έπιασε εκείνο το έντονο κύμα φυγής όπως την προηγούμενη φορά ούτε τα σωματικά συμπτώματα ήταν τόσο τρομερά… Ήταν μια νίκη κι αυτό…

Τώρα υπάρχει και συνέχεια… η αισθητικός… το απόγευμα στην παραλία… να δούμε πως θα την βγάλω τη μέρα…

Γιατί Θε Μου, σε ορισμένους ανθρώπους τα αυτονόητα δεν είναι αυτονόητα;;;

Ένα χρόνο, φυτοζωώ...

Ζεις;;; με ρωτάει ο φίλος από εδώ… και του απαντώ… όχι εδώ κι ένα χρόνο δε ζω… φυτοζωώ… κάθε μέρα είναι ένας εφιάλτης… κάθε μέρα πιστεύω ότι πεθαίνω και μάλιστα από την καρδιά μου… είμαι τόσο σίγουρη ότι θα με προδώσει η καρδιά μου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα….

Σήμερα έχει φοβερή ζέστη… καθάριζα το ψυγείο και ξαφνικά μου ήρθε έντονη δυσφορία και ναυτία και όλα… έχω συνδυάσει την κίνηση, την οποιαδήποτε κίνηση με την κούραση και το έμφραγμα… δεν ξέρω πως έχει γίνει αυτή η σύνδεση… σημασία όμως έχει ότι ή έχει γίνει και δεν αλλάζει ή ότι πράγματι υπάρχει πρόβλημα… γιατί πάντα με την παραμικρή κίνηση με πιάνουν αυτά τα απαίσια συμπτώματα… είμαι σίγουρη πλέον ότι δεν μου απομένει και πολύ ζωή και είμαι και μικρή ακόμα γαμώτο… σαρανταδύο… δεν είμαι πια και τόσο μεγάλη… δεν ξέρω τι αμαρτίες πληρώνω Θε Μου… Σε παρακαλώ πολύ, απάλλαξέ με από το μαρτύριο τούτο… Σε παρακαλώ… Τρία χρόνια αργού βασανιστικού θανάτου είναι πάρα πολλά… «Δεν είναι η καρδούλα σου, είναι η ψυχούλα σου», είχε πει η καρδιολόγος κι όμως εγώ δεν την πιστεύω… Είναι η καρδούλα μου γιατί αυτή τα παίζει στα δύο βήματα, γιατί αυτή χτυπάει σαν τρελή, γιατί αυτή χάνει το ρυθμό της, γιατί αυτή πιέζει το στήθος μου, γιατί αυτή μου φέρνει αυτή τη ναυτία, γιατί αυτή θα με σκοτώσει…

Θε Μου, εάν πιστεύεις ότι υπάρχει κι ο ελάχιστος λόγος για να με σώσεις, Σε παρακαλώ μην το καθυστερείς άλλο… Έχω λιώσει…