Πήραμε τη ζωή μας λάθος...

Έφτασαν οι γιορτές... οι γιορτές που χρόνια ολόκληρα λάτρευα και τώρα τις βλέπω σαν βουνό...
Μου 'ρχεται στο νου ο στίχος του ποιητή 'πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή'...
Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι έχω πάρει τη ζωή μου λάθος, αλλά είμαι τόσο δειλή και δεν μπορώ να την αλλάξω... φοβάμαι ν'ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω και μένω στον πόνο...
Πολλές πολλές μικρές και μεγάλες νίκες έχω κάνει αυτός το 15/θήμερο... Τι ψώνια στην αγορά, τι σε παιχνιδάδικο με φουλ τον κόσμο, τι βραδινές εξόδους, τι ομιλίες μπροστά σε κοινό, τι... τι... τι...
Δεν τις χαίρομαι όμως πολύ γιατί όλες οι νίκες γίνονται με απίστευτο σωματικό πόνο... αυτός ο πόνος στο στήθος δεν λέει να φύγει ρε παιδί μου... Έχει κατσικωθεί για καλά...
Είμαι θυμωμένη, είμαι κουρασμένη αλλά κυρίως είμαι πονεμένη... αυτό το έρμο σφίξιμο στο στήθος, υπάρχει περίπτωση να μ'εγκαταλείψει ποτέ;;;
Ας μην γκρινιάζω όμως συνέχεια... Μίρλα... μίρλα... μίρλα.... Νισάφι πια!
Παίδες, φροντίστε να φτιάξετε μια ζωή που να την αγαπάτε! Κι όχι μια ζωή μίζερη και πονεμένη! Όχι μια ζωή δυστυχισμένη! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ!

Ο δρόμος με τις λεύκες

Στο δρόμο με τις λεύκες… το πρωινό ξύπνημα… η διαδρομή μέχρι το γραφείο… η κουβέντα με τους γνωστούς που συνάντησα…

Ο τρόμος είχε καταβάλει το κορμί και την ψυχή μου… ήξερα ότι είναι η γαμημένη αγοραφοβία κι ότι δεν θα πεθάνω και προφανώς ούτε θα λιποθυμήσω, όμως τελικά η γνώση δεν έχει καμία σχέση με το συναίσθημα.

Το συναίσθημα ήταν φρικτό, φρικτό! Ήξερα πολύ καλά ότι δεν έπρεπε να του ανοίξω την πορτούλα και να χωθεί μέσα και μετά να στρογγυλοκαθίσει, όμως τι τα θες, ο πόλεμος είναι άνισος.

Μάχες κερδίζω, το ξέρω… Είμαι σκληρός αντίπαλος… Δεν εγκαταλείπω εύκολα… Ξέρω ότι ένας από τους δυο μας θα πεθάνει στο τέλος… ελπίζω να μην είμαι εγώ… αυτά τα σωματικά είναι απίστευτα… σκοτώνουν την καθημερινότητά μου… με αναγκάζουν να μην ζω τη ζωή στο μάξιμουμ… όμως ρε γαμημένα, δεν θα σας αφήσω… κάποια μέρα θα σας κερδίσω! Κάποια μέρα θα φοράω το δάφνινο στεφάνι της νίκης!

IQ - EQ

Τρία κομμωτήρια μέσα σε δέκα μέρες, όσο να’ναι, το λες κατόρθωμα… Παρ’όλα αυτά, το συναίσθημα παραμένει πάντα το ίδιο: δυσφορία, αίσθημα λιποθυμίας, τάση φυγής κ.ο.κ.

Το άγχος μου τον τελευταίο καιρό έχει βαρέσει πάνω από κόκκινο, πορφύρα σκέτη λέμε ένα πράγμα, είμαι απίστευτα σφιγμένη που πονάει όλο μου το κορμί (τύφλα να ‘χει η γυμναστική!) και τα ψυχοσωματικά κάνουν ένα τρικούβερτο πάρτι!

Επειδή δεν μπορώ με τίποτα να τα ελέγξω, προσπαθώ τουλάχιστον να ελέγξω την αγοραφοβία, σημειώνοντας μικρές νίκες που ωστόσο αμέσως μετά με αφήνουν ένα ‘κουρέλι’. Ανθίσταμαι σθεναρά και βγαίνω έξω από τις τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου, κάνω και βήματα μόνη μου εννοείται, αλλά η σκιά του φαντάσματος είναι πάντα δίπλα μου… ή μάλλον όχι δίπλα μου, πάνω μου… ιδίως σ’αυτό το στήθος, άστα να πάνε…

Δεν χαίρομαι πολύ με τις νίκες μου γιατί δεν ξέρω αν βοηθάει η συμπεριφορική… αν δεν λυθούν οι βαθύτερες αιτίες, όσο και να πιέζω τον εαυτό μου, οι φοβίες δεν πρόκειται να φύγουν… αυτό το ξέρω κι αυτό είναι που με τρομάζει…

Μπορεί να φανώ ψώνιο μ’αυτό που θα πω, αλλά πιστεύω ότι είναι αλήθεια…

Έχω ένα συγκρουσιακό χαρακτήρα κι από κει ξεκινάνε όλα… Είμαι και έξυπνη και ευαίσθητη… Με άλλα λόγια… υψηλό IQ, χαμηλό EQ... Είναι ο χειρότερος συνδυασμός… Ο συνδυασμός της αυτοκαταστροφής.

ΜΠΑΜ!!! Η βόμβα σιγοκαίει κι ετοιμάζεται να σκάσει…

Καλημέρα χάλι μου γλυκό!!!

Οι ενέργειες μου είναι άστα να πάνε… μαύρο χάλι μαύρο χάλι, είσαι ένα μαύρο χάλι… κάθε μέρα ανακαλύπτεις ότι μπορεί να υπάρχει και χειρότερο… ωραία! Λοιπόν, σήμερα ανακαλύψαμε ένα ακόμα χειρότερο… σε λίγο, όχι πολύ λίγο φαντάζομαι, παίζουν δύο σενάρια… το ένα χειρότερο από τ΄άλλο. Πρέπει να συμβιβαστώ και με τα δύο, αλλά δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο ή ποιο είναι το καλύτερο. Ας ξεκινήσουμε, μήπως γράφοντας ηρεμήσω λίγο και φύγει από πάνω μου αυτό το απίστευτο συναίσθημα…

Το βράδυ ξύπνησα με έναν ξαφνικό έντονο πόνο στο στήθος και αμέσως δυσφορία… Για λίγο το έλεγξα… μετά τραβούσε και πονούσε όλο το στήθος… μετά από λίγο, πέρασε κι αυτό… μετά ήρθε το απίστευτο μπούκωμα… ένας υπέρβαρος ελέφαντας στο στέρνο και αναπνοή με υπερβολική δυσφορία… και τώρα δεν ξέρω… ειλικρινά δεν ξέρω… πόνο πολύ δεν έχω… έχω όμως φοβερή δυσφορία… κόπωση… νομίζω ότι θα λιποθυμήσω…

Δεν φοβάμαι όμως σήμερα… αυτό είναι ένα μεγάλο ατού… αλλά από την άλλη, είμαι υπερβολικά χάλι… ρεύομαι… δεν ξέρω, ρε γαμώτο… θέλω να γράψω για να αποσυντονίσω λίγο την σκέψη μου… αλλά κι αυτή είναι τόσο μπερδεμένη αυτή την στιγμή, που γράφω δίχως νόημα… τα δόντια μου πονάνε… θα πρέπει να τα σφίγγω πολύ το βράδυ…

Δεν το αντέχω άλλο αυτό… δεν είναι ζωή αυτή… δεν χαίρομαι πλέον τίποτα… όλη η σκέψη τριγυρνάει γύρω από τα σωματικά μου συμπτώματα που είναι απίστευτα… ίσως, θα πρέπει να πάρω ένα χαπάκι να μου δώσει λίγη δύναμη, λίγη τόση δα… για να μπορώ να ανταπεξέρχομαι στην καθημερινότητα…

Αν σήμερα είμαι τόσο χάλια, πώς θα είμαι αύριο;;;

Κρίμα πάντως, γιατί χθες το απόγευμα είχα μια νίκη… να τα λέμε κι αυτά… πήγα και πήρα μόνη μου τους βαθμούς από το σχολείο… παρά τον υπερβολικό μου φόβο και τους υπερβολικούς πόνους στο στήθος, ούτε λιποθύμισα ούτε πέθανα… και είπα ότι από δω και πέρα, δεν θα τους φοβάμαι…

Όμως, όμως αυτό το υποσυνείδητο είναι ό,τι πιο ύπουλο υπάρχει… δεν φοβήθηκα, αλλά με έκανε τόσο χάλι από το βράδυ κιόλας που δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για να φοβηθώ ή ακόμα και για να λιποθυμήσω ή να πεθάνω…

Θέλω να γκρινιάξω… έχω ανάγκη να γκρινιάξω… κι εδώ μπορώ να το κάνω… κανείς δεν θα μου πει ‘είσαι γκρινιάρα’… Όταν είμαι πολύ χάλια, έρχομαι ξανά εδώ στο γκρινιάρικο μπλογκ, τα ξαναδιαβάζω όλα και βλέπω ότι υπήρχαν κι άλλες μέρες εξίσου χάλια κι έτσι στανιάρω λίγο και λέω ‘κοριτσάρα κούλαρε λιγάκι, ίσως και να περάσει’… Περνάει για λίγο αλλά μετά ξανάρχεται… πάντα βίαιο, κατακλυσμιαίο και αποκαρδιωτικό…

Δεν τα ήθελα όλα αυτά μαζί… δεν τα ήθελα… δεν μπορούσα να τα αντέξω… τώρα ήρθαν, ας κάνω λίγο υπομονή μήπως και φύγουν… δεν το αντέχω πια αυτό το χάλι, δεν το αντέχω… δώστε μου ένα φαρμακάκι να ηρεμήσω το κουρασμένο μου κορμί, το πονεμένο μου στήθος…

Πολύ ζόρικο αυτό το πράγμα... πολύ ζόρικο... δεν περνάει ρε γαμώτο με τίποτα... αρχίζεις να πιστεύεις στο «μάτι», στην κακή ενέργεια, για να μην τρελαθείς τελείως... αν και προσωπικά, έχω τρελλαθεί...

Δεν τις μπορώ αυτές τις δύσκολες μέρες… δεν τις μπορώ… αλλά δεν μπορώ να κάνω και κάτι άλλο… πρέπει να τις υπομείνω…

?????????

Μια δύσκολη εβδομάδα προηγήθηκε και μια ακόμα πιο δύσκολη είναι μπροστά!!! Δεν νομίζω πλέον ότι θα τα καταφέρω… Έχω ξεπεράσει εδώ και πάρα πολύ καιρό τα όρια μου και το σώμα μου πλέον έχει καταρρεύσει…

Δευτέρα… Η σκέψη και μόνο να βγω έξω από την ασφάλεια του σπιτιού, μου έφερε απίστευτους πόνους στο στήθος και υπερβολικό τρόμο… αν και ξέρω τι μου συμβαίνει, μου ήταν απίστευτα δύσκολο να δρασκελίσω την εξώπορτα του σπιτιού μου… το έκανα… οι πόνοι στο στήθος, η ζαλούρα, η αίσθηση της κατάρρευσης στο φουλ… Κατάφερα κι έφτασα στο γραφείο… Οι πόνοι βέβαια υπερβολικοί… θα τα καταφέρω;;; Η μόνιμη επωδός…

Το κακό είναι ότι μόλις μίλησα στη μάνα που είδα στο δρόμο, η απάντησή της ήταν: «θέλεις να γυρίσεις στη γραφομηχανούλα;», μ’ένα ύφος απαξιωτικό.

«Ναι, θέλω να γυρίσω στη γραφομηχανούλα, αν μπορώ πλέον να ευχαριστιέμαι τη ζωή μου. Ναι, θέλω το τακ – τακ της γραφομηχανούλας, αν μπορώ να περπατάω στο δρόμο χωρίς να πονάω, να πηγαίνω με τις φίλες μου για καφέ και να χαζογελώ ανέμελα, να χορεύω, να τρέχω, να κάνω όνειρα…

Να ονειρεύομαι τρελά πράγματα κι ας μην πραγματοποιηθούν ποτέ, από το να κάνω καθημερινά αυτό το ηλίθιο όνειρο: να καταφέρω κάποτε να περπατάω στο δρόμο χωρίς πόνο και χωρίς φόβο.

Τι κακό δηλαδή έχει η γραφομηχανούλα; Η γραφομηχανούλα είχε γέλιο, είχε ξεγνοιασιά, είχε ζωή…

Η επιτυχία κι η αναγνώριση μόνο πόνο μου έχει φέρει: πόνο σωματικό και ψυχικό.

«Είσαι αχάριστη», μου λένε…

Μπορεί και να είμαι… Αν αχαριστία είναι η επιθυμία μου να περπατάω στο δρόμο χωρίς να φοβάμαι, τότε ναι είμαι αχάριστη!

Αν η επιτυχία είναι συνώνυμο της αγοραφοβίας, δεν την θέλω…

Με μάλωσε άγρια ο γιος μου…πολύ άγρια… εν μέρει έχει δίκιο… από την άλλη, πώς μπορεί να μιλάει χωρίς να ξέρει τις πιέσεις μου;;;

Όταν ο φόβος έχει βγάλει πλοκάμια επάνω σου, δεν φεύγει εύκολα… όμως έχει δίκιο… πολύ δίκιο… πρέπει ν’αλλάξω γιατί κάνω πολύ κακό, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους…

Σιγά – σιγά, βήμα το βήμα, σφίξιμο το σφίξιμο, θ’αλλάξω…

Μάχη τετ - α -τετ

Πήγα και ήρθα... Δύσκολα, απίστευτα δύσκολα... Τα έπαιξα! Τα έπαιξα! Τα κατάφερα, εντάξει... αλλά με απίστευτη δυσκολία... σφίξιμο στο στήθος... σφίξιμο στο κεφάλι... ναυτία... τρέμουλο που ακόμη δεν έχει φύγει...

Η αγοραφοβία... έχει βγάλει πάλι αυτές τις απίστευτες ρίζες της, με κοιτάει και μου χαμογελάει... Ύπουλα... κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να την βλέπω... από τη μια, πρέπει να χαρώ που τα κατάφερα, έστω κι έτσι... από την άλλη, θέλω να κλάψω γιατί είχα πεντακόσια συμπτώματα στο δρόμο κι ακόμα να ηρεμήσω... για να κάνω το αυτονόητο... να πάω την κόρη μου σ'ένα πάρτυ... ήταν δύσκολο... πολύ δύσκολο... κανονικά πρέπει να κάνω την υπέρβαση και να πάω επίσης να την πάρω... από την άλλη, δεν θέλω να πιέσω κι άλλο τον εαυτό μου... μάλλον όμως θα πάω... θα τον φέρω στα όρια του... κι ας πεθάνω... δεν πρέπει να χάσω έστω και την λίγη, τη μικρή αυτοπεποίθηση που μου έχει μείνει... θα πάω να την πάρω... κι ας πεθάνω... εκεί στη μέση του δρόμου... κλαίγοντας και ξερνώντας... αλλά τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να βγω από το καβούκι μου και να μην προσπαθήσω να κρυφτώ σε μια ψεύτικη ασφάλεια... Το πήρα απόφαση... Θα πάω... κι ας ξεράσω...

Κατάθλιψης συνέχεια...

Έχω ένα μπούκωμα στο στήθος και το καταθλιπτικό συναίσθημα… Τα δάκρυα κυλάνε πολύ πιο εύκολα από άλλες φορές. Βλέπω τα μάτια μου υγρά και θλιμμένα. Αισθάνομαι εγκλωβισμένη, ανήμπορη να δραπετεύσω από τη φυλακή που η ίδια έχτισα στον εαυτό μου… κι αυτό το μπούκωμα… ουφ! Ουφ!

Υποτίθεται ότι όλα αυτά ήρθαν για να μου πουν ότι πήρα τη ζωή μου λάθος… όλα αυτά θα ήταν ωραία, αν μπορούσα να τα’ακούσω… αν ήμουν δυνατή για να τα’ακούσω και να ανοίξω τα φτερά μου…

Όμως όλα αυτά, έρχονται για να με τιμωρήσουν… για να με πατήσουν… για να κάνουν την καθημερινότητά μου ακόμα πιο δύσκολη… τον ανήφορο ακόμα πιο ανήφορο…

Δεν μου αρέσει καθόλου όταν ξυπνάω έτσι… αλλά δυστυχώς δεν ξυπνάω ποτέ κι αλλιώς… το σύμπτωμα μόνο αλλάζει… τη μια είναι πόνος στο στήθος, την άλλη δυσφορία, την επομένη ναυτία… Ένα πράγμα παραμένει σταθερό: η απόγνωση, η αίσθηση ότι δεν θα ξεφύγω ποτέ από αυτό…

ΝΑΙ! Γιατί αρνούμαι να δω την πραγματικότητα; Πρέπει να την δω… Γιατί και τότε που δεν την είδα μόνο κακό προκάλεσα στον εαυτό μου… ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ! ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΒΑΤΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ που όσο δεν την καταπολεμώ, ποτίζει καθημερινά με δηλητήριο το κορμί και την ψυχή μου και με σκοτώνει λίγο – λίγο. Λίγο – λίγο αλλά σταθερά…

Πόνο δεν έχω σήμερα… αλλά έχω μια ελαφριά ζαλούρα, ένα τράβηγμα από την αριστερή πλευρά και δυσφορία… πολύ δυσφορία θα έλεγα… αυτόν τον ελέφαντα που έρχεται κάθεται στο στήθος σου και δεν λέει να φύγει…

Μου ήρθε απίστευτη δυσφορία ξαφνικά… ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!!! Εδώ στο στέρνο… Δεν φοβάμαι… αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να την ανεχτώ… Νομίζω ότι θα λιποθυμήσω… Δεν μου φτάνει ο αέρας με τίποτα…

Μου τη δίνουν όλοι και όλα…

Μάτια θλιμμένα

Εχθές... ξαφνική κρισάρα το απόγευμα... Σήμερα πήγα να το παίξω "αρρωστούλα" και να την πέσω στο κρεβάτι... Να μην πολεμήσω... Να χωθώ κάτω από το πάπλωμα και να κλαίω τη μοίρα μου...
Μετά με μάλωσα... Άγρια... Δεν είσαι πια μικρή, ηλίθια! Κι έτσι με πολύ πόνο (σωματικό και ψυχικό), πήρα τα πόδια μου και ήρθα στο γραφείο...
Δεν είμαι στα καλύτερα μου αλλά δεν το μετάνιωσα... Πρέπει να μεγαλώσω... Πρέπει να ζήσω λίγο ρε γαμώτο πριν πεθάνω...
Τουλάχιστον δεν αφέθηκα τελείως στις μαύρες σκέψεις... Μόνο λίγο... Έκλεψα και λίγη ζεστή αγκαλιά της κόρης μου... Την κλέβω κρυφά - κρυφά... Με ηρεμεί... Μου αρέσει... Μου δίνει
δύναμη... Με κρατάει ζωντανή... Με κρατάει να μην πέσω από το χείλος του γκρεμού...
Έβλεπα τα μάτια μου σήμερα... Υγρά... Θλιμμένα...
Πότε θα χαμογελάσουν άραγε αυτά τα μάτια;;;
Πότε θα βρω το θάρρος και τη δύναμη να βγω έξω από το μαγγανοπήγαδο της αυτολύπησης;
Πότε θα σταματήσω να πονάω στο στήθος; Πότε;;;

Ελευθερία...

ΠΟΝΑΑΑΑΑΑΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!

Το στήθος μου τραβάει υπερβολικά, έχω μια ελαφρά δυσφορία και το στομάχι είναι ψιλοσκατά… Ιδίως αυτή η γαμημένη αριστερή μου πλευρά, μ’έχει πεθάνει.

Παίρνω βαθιές ανάσες, προσπαθώ να μην πέσω στην παγίδα του πανικού… απλώς υπομένω κι υποφέρω… κι έτσι όλα είναι στη συνηθισμένη τους τάξη… στη συνηθισμένη τους απραξία…

Εγώ κλαίγομαι, δεν κάνω τίποτα, ξανακλαίγομαι, πνίγομαι… όλα ήρεμα κι ωραία λοιπόν! Αισθάνομαι εγκλωβισμένη από παντού… στην κυριολεξία από παντού… ώρες – ώρες είμαι τόσο ηλίθια και ψυχαναγκαστική που κατάφερα κι έκανα ακόμα και την απόλαυση μου καταναγκαστικό έργο…

Οι ώμοι του ενήλικα τα ‘χουν παίξει από το βάρος που κουβαλούνε επάνω τους και το παιδί κραυγάζει να βγει έξω… όχι όμως το ήσυχο παιδί… εκείνο το κακό, το άτακτο, που κάνει όλο ζημιές, που σε βασανίζει, που θέλεις να το διαολοστείλεις αλλά παιδί είναι και δεν μπορείς να το κάνεις…

Ξέρω ότι θα πεθάνω από το άχθος των υποχρεώσεων που κουβαλάω επάνω μου… όσο και να μην θέλω, δεν μπορώ να μην μοιρολατρήσω, δεν μπορώ να μην θυμώσω…. Γιατί να μην έχω ζήσει κάποια χρόνια, πραγματικά ανέμελα, πραγματικά ελεύθερα;;;

Κάποια μου είχε πει κάποτε, ότι η έννοια της ελευθερίας έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις στο μυαλό… την έχω μεγενθύνει, την έχω ωραιοποιήσει, μου έχει γίνει εμμονή… Ίσως… Ίσως, γιατί ποτέ δεν την είχα… Ίσως…

Πολλά καρπούζια!

Αυτό το πράγμα στήθος…. Αμάν πια!!! Πόνο σήμερα δεν έχω… αλλά είναι δυσφορία, κάψιμο, κάτι τσιμπήματα… οι γνωστές μαλακίες…

Επόμενο είναι… πάλι έχω φορτωθεί με διάφορα κι έχω αγχωθεί στο έπακρο… μόνη μου τα καταφέρνω έτσι και μετά γκρινιάζω… αφού η φτιάξη μου δεν είναι για τόσα ‘πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη’, εγώ γιατί δεν την ακούω;;;

Μέχρι μια μέρα που θα πέσω κάτω και θα τα κακαρώσω και θα τελειώνω μια και καλή μ’αυτή την ιστορία….

Alert!!! Alert!!!

Alert! Alert!

Όλος ο οργανισμός σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης! Το άγχος έχει φτάσει στο απροχώρητο… Προσπαθώ να κρατάω τις φοβίες μου σ’ένα ανεκτό επίπεδο γιατί ξέρω ότι είναι alert – alert από άγχος…

Όμως τα σωματικά συμπτώματα είναι τόσο έντονα που πάλι περιορίζουν τη ζωή μου κι η πόρτα είναι πάντα μισάνοιχτη για το φόβο: όλο μου το κορμί πονάει… κι όταν λέμε πόνο εννοούμε πόνο… για το δε στήθος δεν το συζητάμε, πονάει σαν τρελό… σφίγγει… πρέπει να πιέζω πολύ τα δόντια μου γιατί επίσης πονάνε και σε λίγο με βλέπω γρια – φαφουτίτσα με όλο αυτό το αίμα που τρέχει από τα ούλα μου…

Έχω κάτι περίεργους μυικούς σπασμούς – οι χειρότεροι εκεί στην περιοχή της καρδιάς – και το στομάχι το πρωί ήταν σκατά… τώρα ίσιαξε κάπως… έχω φτάσει στο σημείο 0 – πολύ φοβάμαι όμως ότι υπάρχει και υπό το μηδέν και τότε μάγκα μου τι κάνουμε;;;

Ήταν ανάγκη να γίνει μπροστά μου;;;

Δεν ξέρω τι να πω… Τα ‘χω παίξει… Ακόμα και τα λόγια και η γραφή, τα πάντα φαντάζουν δίχως λύση στην απελπισία που με τυλίγει αυτή την στιγμή… Κάνω έναν αγώνα με νύχια και με δόντια, να κρατηθώ και να μην καταρρεύσω… κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή και κάθε λεπτό, παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις…

Σήμερα σηκώνομαι μετά από ένα πολύ δύσκολο όνειρο με τρία μεγάλα φίδια που θέλουν να με κατασπαράξουν… ο φόβος μεγάλος… τρόμος… φοβερός πόνος στο στήθος, σιγουριά του καρδιακού και με τα χίλια ζόρια βγαίνω από το σπίτι… είμαι σίγουρη πλέον ότι ο θάνατος μου είναι κοντά… προσπαθώ ν’αποδιώξω την σκέψη με τη λογική ότι είναι μόνο η διαταραχή του πανικού που με ταλανίζει…

Και;;;;; ΤΟΜΠΟΛΑ!!!!!!!!!!! Κοριτσάκι μπουουουου! Να φοβηθείς ακόμα πιο πολύ… να καταρρεύσεις μια ώρα αρχύτερα…. Χα! Χα! Χα!

Μόλις βγαίνω από την πολυκατοικία, στην πόρτα ακριβώς, ένας γέρος πεσμένος να έχει λιποθυμήσει, να μην μπορούμε να τον συνεφέρουμε, μόλις συνέρχεται να ξαναχάνεται, το πρόσωπό του κατακίτρινο, χλωμό, δίχως σταγόνα χρώματος επάνω του, ένα αγκομαχητό αγωνίας σαν την ψυχή που βγαίνει, το χρώμα και το άρωμα του θανάτου… Μπροστά μου… στα μάτια μου… στην ταραγμένη μου ψυχή… στο παιγμένο μυαλό μου… Πώς θέλεις δηλαδή να είμαι τώρα;;; Πώς;;;

Ο φόβος της μοναξιάς...

Ψάχνω συνέχεια να βρω άκρες, ψυχαναλύομαι μόνη μου ή τουλάχιστον προσπαθώ γιατί τελικά η σοβαρή προσπάθεια ψυχανάλυσης μου με ειδικό έπεσε στο κενό. Δεν ξέρω αν έφταιγα εγώ, εκείνη… δεν έχει σημασία άλλωστε, αυτό το κυνήγι ευθυνών δεν βγάζει πουθενά…

Συνειδητοποιώ ότι ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ίσως ο φόβος της εγκατάλειψης, ο φόβος του να μείνω μόνη, ο φόβος ότι θα είμαι απροστάτευτη κι ευάλωτη… ορμώμενη από το φόβο μου αυτό κάνω εξαρτησιογόνες τοξικές σχέσεις, οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές που στο τέλος με εγκλωβίζουν, με πνίγουν αλλά φυσικά δεν έχω το σθένος να φύγω γιατί φοβάμαι…

Πώς και πότε ξεκίνησε όλο αυτό… το ξέρω πλέον καλά… όταν η μάνα μου μ’εκβίαζε ότι αν δεν ήμουν καλό παιδί θα φύγει κι έκανε εκείνη τις απίστευτες κινήσεις, να εξαφανίζεται κι εγώ μωρό – πράγμα να κλαίω…

Ξαφνικό!

Μου ήρθε πολύ ξαφνικό... προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου... να μην πέσω πάλι στο μαγγανοπήγαδο του τρόμου... μιλούσα στο τηλέφωνο, μια ξαφνική απίστευτη δυσφορία στο στέρνο και μετά πόνος... προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία ότι είναι πάλι μία από τις γνωστές μαλακίες... είμαι και μόνη μου, δεν πρέπει να φοβηθώ... για ν'απασχολήσω το μυαλό μου, κάθισα εδώ και γράφω... δεν είναι έμφραγμα γλυκιά μου, δεν είναι κάτι κακό, είναι μόνο μια μαλακία που κάποτε θα φύγει... σε ένα χρόνο, σε πέντε χρόνια, σε δέκα, όταν πεθάνεις, αλλά κάποτε θα φύγει... Πόνος, δυσφορία, αναστάτωση... δεν θέλω να γράψω άλλο... έτσι κι αλλιώς...

Γνώριμος συγκάτοικος...

 Η μαλακία πήγε να με πιάσει πρωινιάτικο αλλά προσπάθησα να επιβληθώ στον εαυτό μου. Δεν τον άφησα να φοβηθεί. Τα κατάφερα. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Απλώς μου υπενθυμίζει ότι ο δρόμος είναι πολύ δύσκολος. Ότι αυτός ο απαίσιος συγκάτοικος που έχει κατσικωθεί στο σβέρκο μου, στο στήθος μου για να ακριβολογούμε κιόλας, δεν λέει να φύγει.

Βαρέθηκα να τον κουβαλάω αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο. Απλώς τον αποδέχομαι και προσπαθώ να χαίρομαι τις στιγμές που αποικοιμιέται και χαλαρώνει κάπως… έτσι μπορώ κάπως ν’αναπνεύσω…

Προσευχή...

Είμαι πολύ χάλια σήμερα… απίστευτα χάλια… μια ακόμα χάλια μέρα και η σιγουριά του θανάτου να καιροφυλακτεί… πόσο ακόμα να αντέξω η κακομοίρα… πόσο;;; Φοβερό σφίξιμο στο στήθος… απίστευτο… η ανάσα βγαίνει με πολύ δυσκολία… ναυτία… και φόβος… ΤΡΟΜΟΣ… ΤΡΟΜΟΣ… ΤΡΟΜΟΣ….

Και τώρα κι ένα χασμουρητό… πολύ δύσκολη η σημερινή μέρα… έτσι ξύπνησα… με το που άνοιξα τα μάτια μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί… Μια προσευχή… μια προσευχή πριν πεθάνω γιατί δεν αντέχω άλλο, γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο ν’απασχολήσω το ταραγμένο μου μυαλό…

Θε Μου,

Είναι ο θάνατος αυτός που πλησιάζει…

Με τις δαγκάνες του σφίγγει το κορμί μου…

Ξεριζώνει την καρδιά μου,

Πνίγει τα πνευμόνια μου

Μου στέλνει για παρέα

Τον καλύτερό του φίλο,

Τον ΦΟΒΟ…

Ανήμπορη, μικρή κι ανασφαλής

Κάθομαι εδώ και κλαίγομαι

Κρύβομαι μέσα στο καβούκι μου

Προσπαθώντας να γλυτώσω

Από τα βρωμερά φτερά του

Όμως εκείνος είναι τόσο δυνατός

Πανίσχυρος και θαρραλέος

Μ’αρπάζει και με συνθλίβει

Με βασανίζει καθημερινά

Κι εγώ κλαίω και τον παρακαλώ

Σκότωσε με αμέσως…

Μη με βασανίζεις

Σε εκλιπαρώ…

Απαισιοδοξία...

Τα έχω σχεδόν όλα αλλά προσπαθώ να μην πανικοβληθώ… Δεν τον γουστάρω άλλο τον φόβο… Τον μπούχτισα, τον βαρέθηκα… Με διέλυσε… Πολύ απλά δεν ζω… γιατί με το φόβο αγκαλιά δεν ζεις… Βλέπω τη ζωή να κυλά μέσα από τα χέρια μου κι εγώ απλώς θεατής την βλέπω να φεύγει… Είμαι πλέον πολύ κουρασμένη για να την κυνηγήσω… Κουράστηκα να την πιάνω κι αυτή όλο να φεύγει… όλο να το σκάει… κουράστηκα…

Λοιπόν για να δούμε γιατί τέτοια απαισιοδοξία πρωινιάτικα… για να δούμε τι σωματικό έχουμε σήμερα:

-        ναυτία

-        ελαφρύ πιάσιμο στο στήθος

-        το αριστερό χέρι έχει κουλαθεί

-        το κεφάλι είναι βαρύ (500 πίεση ένα πράγμα)

-        ελαφρά ζαλούρα (ελαφρά)

-        κόπωση…

και διάφορα άλλα που θα πάνε και θα ‘ρθουν και θα μου θυμίζουν διαρκώς ότι η χαρά κι η ευτυχία είναι για άλλους…

Περαστικά σου Σταμάτη!

Φυσικά και μ’ επηρέασε η είδηση του Σταμάτη. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου το πόρισμα. Αυτό που φοβόταν επί δέκα χρόνια, το έπαθε... την ώρα που θεωρητικά δεν φοβόταν... την ώρα που το είχε ξεπεράσει... την ώρα που είχα αρχίσει ξανά να ζει... Δεν είναι τραγική ειρωνία;;; Φυσικά και είναι...

Και σήμερα ο φόβος ξαναεμφάνισε το πρόσωπό του... όχι ότι είχε εξαφανιστεί και ποτέ δηλαδή αλλά υπάρχουν μέρες που κάνει κι ένα μικρό ρεπό. Δεν απεργεί ποτέ βέβαια. Είναι πολύ δουλευτάρης. Εργασιομανής. Ένα τέτοιο πράγμα.

Τέλος πάντων... Πού πήγε αυτή η αισιοδοξία με την οποία είπα ότι θα μπολιάσω τον εαυτό μου;;; Στον κάδο των σκουπιδιών... Στον κάλαθο των αχρήστων...

Μήπως είμαι κουφή;;;

Λοιπόν!!! Αισθάνομαι πολύ μα πάρα πολύ περίεργα αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα. Πολύ έντονο πιάσιμο στο στήθος, το αριστερό μου χέρι είναι σαν νεκρό και δυσφορία… το πρωί και το στομάχι ήταν ‘άστα να πάνε’ αλλά τώρα εντάξει καλύτερα…

Το σώμα μου κραυγάζει! Τι άλλο να μου πει το έρμο; Εγώ, μου λέτε γιατί δεν το ακούω;;;

my precious...

My precious... τι έκανα σήμερα η γυναίκα… δύο τράπεζες απανωτές και μάλιστα η μία από τις δύο η Εθνική… Αν αυτό δεν είναι νίκη, τότε τι είναι;;;

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, τα συμπτώματα ήταν απίστευτα… φοβερή ζάλη κι αίσθημα λιποθυμίας, πόνος και σφίξιμο στο στήθος, μούδιασμα και πολύ έντονο αίσθημα φυγής…

Σημασία όμως έχει ότι δεν φοβήθηκα… είναι το μόνο που έχει σημασία… ότι βίωσα όλο αυτό το χάλι σχεδόν στωικά… ότι δεν πεθαίνω… ότι το ξέρω ότι είναι αυτό… ένα ‘σκάσε και κολύμπα’ βρε παιδάκι μου…

Ξέρω ποιο είναι το ιδανικό βέβαια… αλλά δεν έχει σημασία… σημασία έχει πως σε αυτό το ματς Φιφίκα – Φόβος, σημειώσατε ένα…

Τώρα ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Καλή σας μέρα!

Αφήνομαι...

Έχω φοβερό πιάσιμο παντού… σφίξιμο σε όλο μου το κορμί… αναστάτωση… ζάλη… φόβος… δεν ξέρω ρε γαμώτο… απογοήτευση φυσικά… αυτό το πράγμα δεν φεύγει… ήρθε εδώ για να μείνει… να μείνει για πάντα… γιατί δεν έχω μάθει να διεκδικώ… γιατί είμαι εξαρτημένη… γιατί δεν ξέρω να ζω μόνη… γιατί για ένα λάθος, θα πληρώνω μια ζωή… και το χειρότερο απ’όλα είναι ότι είμαι εγώ αυτή που τιμωρώ τον εαυτό μου...

Τελείωσε η ζωή μου... ας το πάρω απόφαση... μια ζωή σ'αυτό το χάλι θα είμαι... Συμπληρώνω πλέον τέσσερα χρόνια... Τέσσερα χρόνια δίχως ζωή... έγινε χρόνιο... δεν πρόκειται να φύγει ποτέ...

Κουράστηκα να παλεύω... Δεν έχει κανένα νόημα... Αφήνομαι...

Αυτολύπηση; Ναι, αυτολύπηση... Τι σημασία έχει;;;

Ταξιδάκι αναψυχής...

Ετοιμάζομαι για το ταξίδι... την κατάβαση των Θεσσαλονικέων στην Αθήνα... όμως... αχ! αυτό το όμως... αντί να πανηγυρίζω από τη χαρά μου για το ταξίδι... είμαι σφιγμένη και φοβάμαι και χιλιάδες σωματικά... κούραση απίστευτη... σφίξιμο στο στήθος... βάρος στο κεφάλι... ζαλούρα... ελαφρά δύσπνοια... και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλες μαλακίες...
Με έχει κουράσει όλο αυτό... απορώ κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου γιατί γράφω εδώ αφού δεν έχει καμία απολύτως σημασία... έλα μου ντε... ciao!

Δοξάστε με!

Μάγκες, δοξάστε με! Χειροκροτήστε με! Πείτε είσαι και η πρώτη!

Ναι, ναι… Έκανα πράγματα σήμερα… Θαρραλέα και μοναδικά…

Βέβαια, δεν παίρνουν και πολύ αέρα τα μυαλά μου γιατί δεν ήταν εύκολο, αλλά δικαιούμαι ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ!!!

Γιατί; Γιατί ξύπνησα πρωί, πήγα τη μικρή σχολείο, πήγα για αίμα, πήγα για καφέ, επέστρεψα γραφείο και όλα αυτά… περπάτησα… περπάτησα… περπάτησα…

Με πολλά σωματικά φυσικά… σφίξιμο στο στήθος και ξερόβηχα αλλά τα κατάφερα, τα κατάφερα, ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!

Είναι μια νίκη όπως και να το κάνουμε… Κάποτε θα έρθει κι αυτή η ευλογημένη μέρα που δεν θα το σκέφτομαι καθόλου… Μέχρι στιγμής, μπορώ να πω ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ!!!

Φοβερή δυσφορία... Δεν αντέχεται!!!

Είμαι απίστευτα χάλια… απίστευτα χάλια… απίστευτα χάλια… έχω υπερβολική μα υπερβολική μα υπερβολική δυσφορία και ναυτία… προσπαθώ λίγο να το εκλογικεύσω για να μην παραλύσω πάλι από το φόβο μου…

Άραγε με ενοχλεί τόσο πολύ;;; Άραγε είμαι τόσο θυμωμένη μαζί του που δεν θέλω ούτε να μ’ακουμπάει; Άραγε φταίει αυτός που δεν καταλαβαίνει τις ανάγκες μου;;;. Έχω φοβερή μα απίστευτη δυσφορία στο στήθος… δεν έχω πανικοβληθεί ακόμα αλλά είμαι σίγουρη ότι θα γίνει αργότερα… Θε Μου, αν είναι αυτό τι θα κάνω;;; Δεν θα γλιτώσω ποτέ;;; Πού θα βρω τη δύναμη ν’απεμπλακώ;;; Θα είμαι πάντα έτσι;;; Ω! τι με ενόχλησε τώρα και είμαι τόσο μα τόσο χάλια;;; Κι αν δεν είναι ψυχοσωματικό;;; Αν πράγματι έχω κάτι οργανικό και δεν το έχουν βρει τόσον καιρό όπως της Κατερίνας;;; Ω! Θε Μου! Λες να είναι θάνατος αυτή τη στιγμή;;; Ή να είναι το κλασικό πεθαίνω καθημερινά;;; Ω! Θε Μου! Ω! Θε Μου!

Πόνος δεν υπάρχει αλλά υπάρχει φοβερή δυσφορία… μα φοβερή… Θε Μου, σώσε Με! Πόσο άλλο να εκλιπαρήσω;;;;;;;;;;;;;

Ωραία... πεθαίνω... αλλά αν είναι κάντο γρήγορα... δεν είναι ανάγκη να αισθάνομαι όλο αυτό... δεν μου αξίζει... ας πεθάνω μια και καλή, αρκεί να μην έχω αυτή την έντονη δυσφορία... έλα τι περιμένεις;;; Πάρε με, αλλά φτάνει πια! Φτάνει!!!

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ!!!

Σήμερα καίγομαι! Φλέγομαι! Το πρόσωπό μου δηλαδή, φουντώνει και ξεφουντώνει...
Κάτι μου θυμίζει αυτό... κάτι σε κλιμακτήριο... Σε λίγο θα κυκλοφορώ με τις βεντάλιες
ανά χείρας... En tout cas...
και σφίξιμο στο στέρνο... και... και... και...
όμως εγώ προσπαθώ να διατηρήσω την αισιοδοξία μου... και κάπως τα καταφέρνω...
γιατί το έχω βάλει σκοπό να νικήσω τον ίδιο μου τον εαυτό...
ή μήπως αντί να τον νικήσω, να τον αγαπήσω;;;
Φιλάκια (ματς - μουτς) στα μουτράκια!!!!

Όλο για πιο ψηλά ανεβάσματα!!!

Ξεκίνησε πολύ χάλια η μέρα με πολλά σωματικά κι ακόμα περισσότερο φόβο...
Όμως αμέσως μπήκα στα μηνύματα ενός πολύ καλού μου φίλου, πήρα θάρρος
και τώρα είμαι καλά...
Γιατί όταν έχεις φίλους, ακόμα κι άγνωστους, δεν αισθάνεσαι μόνος...
Σ'ευχαριστώ my friend...
I keep walking...
Όλο για πιο ψηλά ανεβάσματα!!!

Άγχος...

Είναι πάλι περίεργο αυτό που αισθάνομαι…

Το αισθάνομαι ότι είναι από άγχος αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα… απίστευτο σφίξιμο… τόσο σφίξιμο που δεν μπορώ να αναπνεύσω με τίποτα…

Ζαλούρα απίστευτη…σίγουρη κατάρρευση…αλλά αυτό που με απασχολεί είναι που έχω να πάω το απόγευμα τη μικρή για εμβόλιο… τέλος πάντων…θα γίνει κι αυτό…

Τρεις υπέροχες μέρες!!!

Ήταν τρεις υπέροχες μέρες!!!
Τρεις μέρες γεμάτες, με υπέροχα συναισθήματα, με εκείνο το απίστευτο συναίσθημα
που σου χαρίζει ο έρωτας και η ελευθερία...
Ήταν υπέροχα... ήταν όλα αυτά που θα ήθελα να είχε η ζωή μου... Και είμαι πολύ χαρούμενη
που το έζησα... Πέταγα στα ουράνια!!!
Και τώρα επιστροφή πίσω... και φυσικά είμαι του θανατά... πόνος απίστευτος στο στήθος,
υπερβολική κόπωση, αίσθημα λιποθυμίας... ό,τι θέλεις έχει ο μπαξές...
τουλάχιστον όμως αν πεθάνω τώρα, έχω ζήσει τρεις καλές μέρες...
Γιατί να μην είναι πάντα έτσι;;; Γιατί;;;

Hello!!!

Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή πήγαν καλά... υπήρχαν συμπτωματάκια αλλά όπως το λέω συμπτωματάκια...
Σήμερα βέβαια, εννοείται ότι ξύπνησα με φοβερή φοβία, με δυσφορία, με πόνο στο αριστερό χέρι και τώρα ιδρώνω... αλλά στο πρόγραμμα είναι όλο αυτό... δεν εξαλείφονται όλα από τη μια στιγμή στην άλλη... εγώ μάχομαι για τη ζωή μου και θα την κερδίσω...

Άτιτλο και άνευρο...

Πήγα τράπεζες, περίμενα, κόντεψα να λιποθυμήσω αλλά yes!!! τα κατάφερα και δεν λιποθύμησα… ήρθα γραφείο, είμαι σαν κουδούνι, πτώμα από την εξάντληση λες κι έκανα κι εγώ δεν ξέρω τι δουλειές και τώρα έχω μια αφόρητη δυσφορία… αλλά yes!!!

Και τώρα stop η γκρίνια… γιατί είπαμε… σιγά – σιγά την πετάμε στο πυρ το εξώτερον… τι πειράζει αν έχεις και ζάλη και δυσφορία και τρέμουλο και πόνο;;; Ακόμα κι έτσι η ζωή είναι ωραία! Όταν την ζεις βέβαια γιατί όταν δεν την ζεις άστα να πάνε…

Λοιπόν, επειδή προσπαθούμε έστω και με το ζόρι να αισιοδοξήσουμε, επειδή όσο και να λένε κάποιοι ότι αυτό δεν περνάει, ακόμα κι έτσι εγώ πρέπει να ζήσω όσο καλύτερα μπορώ, λοιπόν λέμε και κάνα – δυο καλά είπαμε.

Τις τράπεζες τις βάζω στις νίκες γιατί αν και ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω και να το σκάσω, κάθισα και τα κατάφερα… Τώρα βέβαια καλό είναι αυτό;;; Γιατί κι αλλού αντί να φύγω κάθομαι και την τρώω…

Οι φοβίες είναι καλά κατσικωμένες, τα σωματικά συμπτώματα ακόμα περισσότερο αλλά εγώ oh yes εγώ του δίνω και καταλαβαίνει… ΩΠΑ!!!

Ω! ρε τι μαλακίες γράφω κάθε φορά…

Σας ξεγέλασα!!!

Σας ξεγέλασα!!! Γιούχου!!! Πέσατε μες στην παγίδα μου!!! Μικρά μου κορόιδα!!!

Νομίζατε βρε ότι εγώ θα σταματούσα την γκρίνια;;; Νομίζατε βρε ότι εγώ θα το έσκαγα από τη μόνιμη καρδιοφοβία μου;;; Όχι βέβαια… Εδώ είμαι εγώ…

Μια ωραία κρισάρα εχθές από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ…με συνεχή ταχυκαρδία, ένταση και όλα τα ωραία…

Και σήμερα υποτροπή και χάλι μαύρο… απ’όλες τις απόψεις… κυρίως όμως από τη σιγουριά ότι δεν θα γίνω ποτέ καλά…

Να γράψω χθεσινή νίκη ότι παρά τα έντονα συμπτώματα, δεν φοβήθηκα…

Σημερινή ήττα: έχω χεστεί από το φόβο μου κι είμαι σίγουρη ότι δεν θα γλιτώσω ποτέ… Λυπάμαι πολύ για την ψυχοθεραπεία που με δεν με βοήθησε… Ίσως – ίσως πρέπει να δοκιμάσω τα χάπια… Πόσο πιο χάλια μπορεί να με κάνουν;;;

Ε! εσείς τα λιγοστά φιλαράκια! Να ξέρετε ότι από αυτό το πράγμα δεν γίνεται ποτέ κανείς καλά… Πεθαίνεις κάθε μέρα φίλοι μου, κάθε μέρα από καρδιακό. Μέχρι να γευτείς τον πραγματικό θάνατο, έχεις βιώσει χιλιάδες άλλους θανάτους…

Απελπισία! Μία λέξη που τα περικλείει όλα… Κι οργή… Οργή για εκείνη που με έκανε να πιστέψω ότι θα γλίτωνα από αυτό… κι όταν είδε τα σκούρα με πέταξε… Ήθελα να ‘ξερα ποιος τους δίνει τα πτυχία… ΠΟΙΟΣ;

Βλέπω το σλόγκαν Εγώ θα ζήσω τη ζωή μου… και γελάω πικρά…

Είπαμε και μια μαλακία για να περάσει η ώρα… Δεν πιστεύω να το πιστέψατε κιόλας…

Βράχος ηθικής

Όλα ωραία και καλά, αυτή τη φοβία με το περπάτημα να μην είχα... αλλά είπαμε όχι γκρίνιες, όχι γκρίνιες και όλα θα περάσουν... τι είσαι μωρέ καμιά κότα ή καμιά ογδοντάχρονη γεροντοκόρη;;; Μια χαρά θα περπατήσεις, μια χαρά!!! Γιατί είπαμε, τώρα βάζουμε την αισιοδοξία στη ζωή μας...

Λοιπόν για να είμαι ειλικρινής, εχθές έκανα μια παρασπονδία...μπήκα σε σάιτ με ψυχοσωματικά και τώρα τρώγομαι για να μπω αλλά εντάξει μέχρι στιγμής... βράχος... βράχος ηθικής...

Λοιπόν κι επειδή είπαμε ότι τώρα θα λέμε μόνο τα ωραία όσο σκατά κι αν συμβαίνουν γύρω μας...

Χθεσινή νίκη ή ωραία στιγμή: Στο μπαλκόνι η συζήτηση με το γιο μου...

Και το σημερινό πρωινό ξύπνημα ήταν σχετικά εύκολο... χωρίς εκείνη τη χθεσινή παράλογη δυσφορία...

Τέρμα οι εμμονές, τέρμα τα ψυχοσωματικά, είμαι πλέον καλά γιατί εγώ θα τη ζήσω τη ζωή μου!!!!!!!

Φιλάκια στα μουτράκια!!!!!!!!!!

Εγώ θα ζήσω!!!

Έντονη μα πολύ έντονη δυσφορία από το πρωί… ένας ελέφαντας πατάει πάνω στο στήθος και η ανάσα δύσκολα βγαίνει… υπάρχει κι ένας πόνος – πιάσιμο αριστερά στα πλευρά αλλά Οκ, δεν δίνω σημασία… και μια ελαφριά ζάλη…

Όμως το πήρα απόφαση… δεν θέλω πλέον αυτό το blog να είναι ένα blog μίρλας και κακομοιριάς και γκρίνιας και… και… και…

Δεν θέλω να γκρινιάζω σαν όλους αυτούς που μονίμως τους φταίνε οι άλλοι και δεν αναγνωρίζουν ποτέ τη δική τους ευθύνη… Δεν θέλω… Απλώς δεν θέλω… Εντάξει λοιπόν, την έχω τη δυσφοριούλα μου, όμως αυτό πλέον υπάρχει εδώ και τέσσερα – πέντε χρόνια οπότε είμαστε ΟΚ.

Τώρα αποφάσισα να το αλλάξω το μότο μου και να κάνω τον εαυτό μου με το ζόρι αισιόδοξο… Θα τον κοπανήσω κάτω και θα τον κάνω με το ζόρι να γίνει καλά… Ή θα γίνω καλά ή θα πεθάνω… τέτοιες μεσοβέζικες καταστάσεις δεν μασάω πλέον…

Λοιπόν, κάθε μέρα λοιπόν θα γράφω εδώ ένα θετικό πράγμα που μου συνέβη την προηγούμενη… έστω κι αν είναι μια σταλιά… θα γράφω μια μικρή μου νίκη… και θ’αποφύγω και τη μεγάλη γκρίνια (μόνο μια μικρή, θα κρατήσω…)

Σταματάω να μπαίνω στα σάιτς τόσο τα καρδιολογικά όσο και τα ψυχολογικά… Finito... Δεν ξαναπηγαίνω σε γιατρό. Τελεία και παύλα. Αν είναι να πεθάνω ας πεθάνω όρθια, χορεύοντας, πίνοντας, διασκεδάζοντας, πηγαίνοντας την κόρη μου σχολείο… όχι πάντως σ’ένα κρεβάτι κλαίγοντας είτε είναι αυτό κρεβάτι σπιτιού είτε νοσοκομείου.

Αρχίζει η μεταστροφή μου… Εγώ θα γίνω καλά… Το μότο μου όταν με πιάνουν οι μαλακίες είναι πλέον ‘ΕΓΩ ΘΑ ΖΗΣΩ’!

Ναι ρε κουφάλες, εγώ θα ζήσω!!!

Φιλάκια πολλά στα μουτράκια!!!!

Υ.Γ. Χθεσινή νίκη;;; Δύο νίκες παρακαλώ!!! Και καφέ στης Αγγέλας και πίτσα με τους κουμπάρους… ώπα!!!

Χαμένο κορμί, με φωνάζουν κι αλήτη!

Εχθές γκρίνιαζα και σήμερα ήρθε το χειρότερο… δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που ένιωσα κι αυτό που νιώθω… ΤΡΟΜΟΣ – Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ… Ένας φόβος που με διαπέρασε ολόκληρη (κορμί – ψυχή – μυαλό)… Τα ‘παιξα… Το μυαλό μου ένα κουβάρι… σίγουρη ότι δεν θα βγω από αυτή την κόλαση… δεν ξέρω πια τι φταίει… οι οικονομικές υποχρεώσεις – η κρίση της μέσης ηλικίας – το ότι είμαστε συνέχεια όλοι μαζί – οι παιδικές μου ανασφάλειες – η καταπίεση του… τι;;; Δεν ξέρω… Το μόνο που ξέρω ότι σήμερα αυτό που μου συνέβη ήταν τραγικό… Και σωματικά και ψυχικά και συναισθηματικά… δεν ξέρω πια πώς να το διαχειριστώ… δεν ξέρω σε ποιον πάνω να επενδύσω… συναισθηματικά είμαι ακάλυπτη… και είμαι θυμωμένη πολύ θυμωμένη… ιδίως με την ψυχολόγα που αντί να με βάλει σε μια σειρά, τα ανακάτεψε όλα, τα έκανε ένας χάος στο μυαλό και στην ψυχή μου και μετά πέταξε… μου είπε ‘εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια για σένα’… τόσο καλή επαγγελματίας, μα τόσο καλή…

Είμαι χάλια… πολύ χάλια… δεν πιστεύω ούτε στα χημικά φάρμακα ούτε στην ομοιοπαθητική ούτε στην ψυχοθεραπεία πλέον… Είμαι μια χαμένη υπόθεση, ένα χαμένο κορμί, μια χαμένη ψυχή…

HOW SICK!

Μ’έπιασε πάλι η μαλακία, μ’έπιασε!!! Πάλι αυτή η τρελλή παράλογη φοβία ότι όταν θα περπατήσω θα πεθάνω από την καρδιά μου (πόσο άρρωστο Θε Μου είναι όλο αυτό… νομίζω ότι είναι η χειρότερη φοβία γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν δεν περπατήσεις…) και μέχρι να φτάσω στο γραφείο τα έπαιξα… ενώ κι εδώ που είμαι δεν είμαι και πολύ καλύτερα… το στομάχι είναι εντελώς σκατά και περιμένω την στιγμή που η καρδιά μου θα σταματήσει και θα δω τα ραδίκια ανάσκελα… γιατί δεν φεύγει ποτέ αυτή η εμμονή του καρδιακού;;; Γιατί;;; και μάλιστα του καρδιακού που προκαλείται από ένα απλό περπάτημα… αυτή τη στιγμή και υπερβολική ζάλη έχω, και ναυτία έχω και σφίξιμο στο στήθος έχω και αναστάτωση έχω και σιγουριά εμφράγματος έχω…

Απ’όλα έχω βρε… γιατί είμαι σίγουρη ότι αφού περπάτησα 500 μέτρα, κούρασα την καρδιά μου και θα πεθάνω. HOW SICK! HOW SICK! Όμως δεν είναι μόνο το μυαλό… γιατί στο σώμα το βιώνω όλο αυτό μέχρι το έπακρο…

Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου… προσπαθώ να μην πανικοβληθώ… προσπαθώ να επιβληθώ στο μυαλό μου… αλλά φυσικά και δεν μπορώ… φυσικά ο τρόμος είναι πιο δυνατός από μένα… φυσικά…

Θα σκάσω…. Γιατί ρε γαμώτο αυτή η εμμονή με το καρδιακό και το περπάτημα;;; Γιατί αυτή η γαμημένη η σύνδεση;;; Ξεκόλλα μυαλό!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ουφ! Ουφ! Ουφ! Βαθιές ανάσες… Υπομονή! Δεν πεθαίνεις γλύκα… κάποια στιγμή θα ξημερώσει και για σένα μια άσπρη μέρα… Πού θα πάει ρε γαμώτο;;; Πού θα πάει;;; Δεν μπορεί κάθε μέρα να είναι έτσι… Δεν μπορεί…

Σκάσε μικρή… μη λες τέτοιες κουβέντες… γιατί μπορεί να είναι και χειρότερη… Γι’αυτό ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ!!!

Έχει πάει μία το μεσημέρι… το χάλι συνεχίζεται και δεν λέει να περάσει… με τίποτα μα με τίποτα… ίσα – ίσα… γίνεται χειρότερο… εννοείται ότι είναι μουδιασμένη όλη η αριστερή μου πλευρά… σ’αυτό δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία… φοβερή δυσφορία στο στέρνο… στεναχώρια – πλάκωμα – δυσφορία…. Νομίζω ότι έχω και ταχυκαρδία… πάντως δεν αισθάνομαι καθόλου καλά… τι μαλακία πάλι κι αυτή η σημερινή;;;

Δώστε μου μια ζεστή αγκαλιά!!!

Όλοι με μαλώνουν γιατί αισθάνομαι έτσι… νομίζουν ότι δεν προσπαθώ… σας παρακαλώ μη με μαλώνετε… πρώτη απ’όλους εγώ μαλώνω και τιμωρώ τον εαυτό μου… σας παρακαλώ, δώστε μου μια μικρή ζεστή αγκαλιά κι εγώ θα βρω το κουράγιο και θα σηκωθώ...
Αυτό το πράγμα βγάζει συνέχεια ρίζες και κλαδιά... στα πόδια, στο κεφάλι, στο στομάχι, στα έντερα, στην καρδιά, στους μύες, στα μάτια, στην ομιλία, παντού...
Ναι, έχω ανάγκη την προσοχή... Ναι έχω ανάγκη την αγκαλιά... Ναι έχω ανάγκη ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, ένα κάτι... ήμουν σε πολλά πράγματα μόνη... δεν μπορώ να το παλεύω άλλο κι αυτό μόνη... γιατί έχω αντιληφθεί ότι όλοι έχουν κουραστεί μαζί μου... εδώ έχω κουραστεί εγώ δεν θα έχουν κουραστεί οι άλλοι... εδώ με πέταξε η ψυχολόγα από την ψυχοθεραπεία δεν θα με πετάξουν οι άλλοι... Γαμώ τα πτυχία που τους δίνουν! Άκου τι είπε: "δεν θα γίνω εγώ η πιπίλα σου"...
Εντάξει μαντάμ, μην γίνεται η πιπίλα μου... Δεν μπορώ όμως να μην κακιώσω και να μη σου δώσω ευχή και κατάρα να μη σου συμβεί ποτέ αυτό το χάλι... γιατί τότε θα με θυμηθείς... αλλά δυστυχώς τότε είναι πολύ αργά...

Τα κατάφερα!

Μεσημέρι!!! Υπερβολική ζέστη!
Ήρθα μόνη μου από το γραφείο στο σπίτι... περπατώντας γρήγορα βέβαια για να μη με πιάσουν πάλι τα ανομολόγητα... μπήκα στον κρεοπώλη... μπήκα και στο σούπερ... κι όταν μπήκα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας πανηγύριζα σαν μικρό παιδί: "Τα κατάφερα!".
Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να κλάψω...
Να χαρώ που κέρδισα ακόμα μια μικρή νίκη ή
να κλάψω που δεν μπορώ να κάνω το αυτονόητο...
Ας μην μιζεριάσω, κι ας κλείσω αυτό την ανάρτηση μ'ένα αισιόδοξη μήνυμα:
"ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ! ΝΙΚΗΣΑ!"

Σήμερα πεθαίνω;;;

Λοιπόν… έχουμε και λέμε… αυτό το πράγμα αποκλείεται να είναι μόνο μία απλή νεύρωση ή παθολογικό άγχος… δεν το δέχομαι με τίποτα… υπάρχει σίγουρα οργανικό υπόβαθρο και σε λίγο θα με δω στα θυμαράκια ή στα επείγοντα με ενδοφλέβιες παντού να προσπαθούν να με σώσουν από το θάνατο…

Απίστευτος πόνος και σφίξιμο στο στήθος, απίστευτος… δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου έξω… κάθε βήμα και είμαι σίγουρη ότι θα σωριαστώ στο έδαφος… δεν με κρατάνε τα πόδια μου με τίποτα… το στομάχι μου… ο θάνατος… πόσο ακόμα να παλέψω;;; και κυρίως τι να παλέψω;;; Γιατί Θε Μου, με βασανίζεις;;; Συγχώρεσέ με Θε Μου… Ξέρω ότι δεν πρέπει να ξεστομίζω τέτοιες κουβέντες… όμως, είμαι χάλια σήμερα… πολύ χάλια… δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, η γαμημένη Δευτέρα, το γεγονός ότι επέστρεψα Θεσσαλονίκη… δεν ξέρω… σημασία έχει ένα και μόνο γεγονός… ότι είμαι απίστευτα μα απίστευτα χάλια…

Α ρε κυρα – Καλλιόπη!!!

Πάλι ένα χάλι… πάλι ένα χάλι… γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;;; γιατί σωματοποιώ ότι ακούω;;; η κυρά – Καλλιοπίτσα έπαθε ξαφνικά έμφραγμα… αυτό ήταν… άντε πάλι οι φόβοι μου για τα καρδιακά και μάλιστα κατακαλόκαιρο… και φυσικά καταλαβαίνεις πως είμαι σήμερα… πόνος στο στήθος… ναυτία… ζάλη… κομάρες… τα πόδια μου δεν κινούνται… Α ρε κυρα – Καλλιόπη πώς το κατάλαβες ότι ήταν καρδιακό κι όχι κρίση πανικού;;; Πώς μπορείς να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο;;;

Τα έχω παίξει… είμαι σίγουρη ότι παθαίνω το έμφραγμα… τόσο διαταραγμένη είμαι… πήγα να πιάσω το σφυγμό μου δεν τον ένιωσα και ξαφνικά έντονο σφίξιμο στο στήθος, ιδίως η αριστερή μου πλευρά… αυτή την στιγμή πεθαίνω!!! Ciao!!!!!!!!

Κι όμως δεν είναι ψυχοσωματικό… δεν είναι άγχος… είναι η καρδούλα μου…

Θέλω τόσο πολύ μα τόσο απεγνωσμένα να την πάρω αυτή την στιγμή τηλέφωνο και να ακούσω τη φωνή της… να μου πει «έλα βρε κορίτσι μου, που χάθηκες, όλα είναι εντάξει, μη φοβάσαι γλυκιά μου, ένα μικρό πισογύρισμα είναι, πάντως δεν είναι η καρδιά σου…»

Α! ρε κυρα – Καλλιόπη, τι ασκούς του Αιόλου άνοιξες σήμερα!!!

Λοιπόν, ας πω τα συμπτωματάκια μου και πείτε μου μετά αν όλα αυτά δεν είναι δείγμα άμεσου εμφράγματος: σφίξιμο στο στήθος ωσάν χταπόδι ιδίως από την αριστερή πλευρά, ελαφρά δύσπνοια, ξερόβηχας, φόβος, το αριστερό μου χέρι ψιλομουδιασμένο… Ιδρώνω… τώρα μου έρχεται κι εμετός… είμαι σίγουρη για το θανατικό μου… πεθαίνω γλύκα… να πω στον άντρα μου να με πάει στα επείγοντα ή να περιμένω εδώ αργά και βασανιστικά το θάνατό μου;;; να πάω να βρω το Δημιουργό Μου;;; Α! ρε κυρα – Καλλιοπίτσα, α ρε κυρα – Καλλιοπίτσα!!!

Θέλω να μιλήσω με την Έλενα επειγόντως… θέλω ν’ακούσω τη φωνή της… να με καλμάρει… να μου πει ότι δεν πεθαίνει… όμως και την κυρα – Καλλιόπη της είπαν ότι δεν πεθαίνει οι ίδιοι οι γιατροί κι εκείνη πέθαινε… πώς να εμπιστευτείς τον κόσμο;;; ποιον να εμπιστευτείς;;; ξανακυλώ… πλέον πεθαίνω… είναι σίγουρο… το σώμα μου τα έχει όλα… έντονη ναυτία… ιδρώτας… πόνος στην αριστερή πλευρά του στήθους… ναυτία… είναι έμφραγμα… πεθαίνω…

Ας τα βάλω σε μια σειρά, μήπως και ηρεμήσω λίγο… μήπως δώσω στον εαυτό μου μία όαση ηρεμίας αν και δεν το βλέπω γιατί από το βράδυ έτσι είμαι:

1. άκουσα το έμφραγμα της κυρα – Καλλιόπης που βασανιζόταν κι αυτή από πανικούς
2. ήρθε η μαμά και μετά από μια βδομάδα απουσίας θέλω να τραβήξω την προσοχή της
3. είναι η 40^η μέρα απεξάρτησης από την Έλενα και χρειάζομαι μια καλή αφορμή για να την πάρω τηλέφωνο που τόσο το θέλω
4. δεν έχω γίνει ποτέ καλά
5. δεν είναι τίποτα απ’όλα τα παραπάνω… είναι αληθινό έμφραγμα του κερατά και τώρα γλύκα μου πεθαίνεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Σκέψου τις τελευταίες σου ευχές!!!!!!!!!

Μια ιστορία

Τρία χρόνια αυτή η κατάσταση… τρία ολόκληρα χρόνια που δεν ζω… βέβαια αν το καλοσκεφτώ, σχεδόν πάντα έτσι ήταν… απλώς τα συμπτώματα ήταν πιο ήρεμα… δεν τα αντιμετώπισα όταν έπρεπε και τώρα θέριεψαν κι έκαναν κατάληψη σε όλο μου το είναι…

Για σκέψου μικρή μου… για σκέψου… μια σταλιά σκατό ήσουν και το στομάχι σου βασανιζόταν από μια συνεχή ναυτία κι εμετούς… γι’αυτό έπαιρνες το Primeran... στις πρώτες τάξεις του δημοτικού ήσουν… καταλάβαινες ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και δεν ήξερες πώς να το αρθρώσεις και το στομάχι σου αντιδρούσε… λίγο μετά την εγκυμοσύνη έπαθες την πρώτη κρίση πανικού… στο νοσοκομείο… και μια ηρεμιστική ένεση σε έφερε αμέσως στα συγκαλά σου… κανείς όμως τότε δεν σου μίλησε για κρίση πανικού, για άγχος, για όλα αυτά τα ωραία… στο κάτω – κάτω ήσουν μόνο δεκαοχτώ, ποιος να πιστέψει τα προβλήματα που είχες;;; Ο καφές είπανε κι έτσι έκοψες μαχαίρι τον καφέ και πίστεψες ότι τα προβλήματα σου λύθηκαν… όμως τίποτα δεν λύθηκε… όλα ήταν μέσα σου κι όλο σε καταδίωκαν… λίγο πριν το χωρισμό… οι απίστευτοι πονοκέφαλοι… οι ημικρανίες που κανένα αναλγητικό δεν μπορούσε να τις εξαφανίσει… μέχρι που χώρισες κι οι πονοκέφαλοι όπως ξαφνικά εμφανίστηκαν έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκαν… κι ύστερα … ύστερα… κάθε φορά που είχες μια σεξουαλική σχέση, μια βδομάδα πριν εμφανιστεί η περίοδος σου, αισθανόσουν όλα μα όλα τα συμπτώματα μιας πιθανής εγκυμοσύνης: ναυτία, εμετοί, ζάλη, ακόμα κι αίσθημα λιποθυμίας… μέχρι που έβλεπες το αίμα να ρέει μέσα από τα πόδια σου κι αμέσως απελευθερωνόσουν και ζούσες μια ήρεμη εβδομάδα μέχρι να ξανακυλίσεις… και μετά ήρθε η εποχή των επίμονων εμετών… κάθε πρωί, με το που άνοιγες τα μάτια, η πρώτη κίνηση που έκανες ήταν να τρέξεις στο μπάνιο και να ξεράσεις τη βραδινή χολή σου… μισή ώρα παιδευόσουν να βγάλεις τα υγρά από το άδειο στομάχι σου… κι όλο το πρωινό νηστική μέχρι να φτάσει το μεσημέρι και να καταφέρεις να βάλεις μια μπουκιά στο στόμα… κι ως δια μαγείας το βράδυ εξαφανίζονταν όλα… και μετά ήρθε η εποχή, η δύσκολη… όταν ο γιος μπήκε στο γυμνάσιο ξαφνικά θυμήθηκαν όλοι ότι εσύ ήσουν η μάνα του κι ότι στα δύσκολα μόνο εσύ έχεις λόγο… και η γκρίνια γκρίνια γιατί εκείνη στο μεγαλώνει κι έχει χάσει τη ζωή της… και μ’όλα αυτά ακόμα περισσότερες ενοχές… και να οι πρώτοι πόνοι στην καρδιά, να οι φοβεροί πόνοι στο στήθος, να οι χαλασμένες οι μπλούζες από το τρίψιμο στο πονεμένο μέρος μήπως και ηρεμήσει ο πόνος… ένας πόνος συνεχής, δίχως τέλος και έλεος και ο καρδιολόγος να σου λέει ότι προέρχεται από την πλάτη κι εσύ να μην το πιστεύεις γιατί κόντευες να πεθάνεις… να πας να πιάσεις το τιμόνι και το κεφάλι ολόκληρο να μουδιάζει, το στόμα να ξεραίνεται, το οπτικό σου πεδίο όλο και να λιγοστεύει μέχρι τη στιγμή που λες ‘πεθαίνω’ κι άρον – άρον παρατάς το αυτοκίνητο στην άκρη και βγαίνεις μόνη έξω να πάρεις λίγο αέρα… η κρίση των τριάντα λες, όμως δυο χρόνια φυτοζωείς… κάθε βράδυ κλαις και λες ‘Θε Μου, όλη η ζωή μου έτσι θα βγει;;; μέσα στον πόνο;;;’ και μια ωραία πρωία δίχως καν να το καταλάβεις ο πόνος έχει εξαφανιστεί, εσύ γίνεσαι και πάλι εσύ και πλέον παίρνεις την εκδίκησή σου… θα γίνεις ξανά μητέρα… θα γίνεις μητέρα πλέον γιατί το θέλεις εσύ κι όχι κανένας άλλος… θα είσαι έγκυος και πλέον δεν θα ντρέπεσαι… θα περπατάς με την κοιλιά μπροστά και θα καμαρώνεις… θα είσαι μία κανονική έγκυος κι όταν θα γεννήσεις κανείς δεν θα έρθει να σου κλέψει την καρδιά σου… κανείς δεν θα σου πει να δώσεις το παιδί σου… θα έχεις δίπλα σου τον άντρα σου που θα καμαρώνεις… θα είσαι μια κανονική γυναίκα κι όχι μια τρομαγμένη και μόνη έφηβη… και περνάνε μερικά χρόνια ήρεμα… εντάξει με λίγες αναγούλες και με λίγες δυσφορίες αλλά αυτά είναι πταίσματα μπροστά σ’αυτά που έχεις τραβήξει και ξαφνικά μια καλοκαιρινή μέρα όλα αλλάζουν… καθημερινά ένας μικρός θάνατος... μικρές στιγμές αναλαμπές ζωής για να μου θυμίζουν ότι κάποτε γεννήθηκα κι εγώ άνθρωπος... ας σαπίσω τώρα στη φυλακή μου...

Ξανακύλισα!!!

Ξανακύλισα… ξανακύλισα… ξανακύλισα… ξανακύλισα… όσο κι αν το περιμένεις, το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο και χειρότερο… ξανακύλισα…. Κι εκνευρίζομαι γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα… γιατί το σώμα μου πάλι με προδίδει… για να έρθω από το σπίτι μέχρι το γραφείο τα έπαιξα… απ’όλες τις πλευρές… τα πόδια μου δεν με κρατούσαν… φοβερή κόπωση… σφίξιμο στο στήθος… ζαλούρα… φοβία πάλι με την καρδιά μου… γιατί ρε γαμώτο αντιδρώ κατ’αυτό τον τρόπο;;; γιατί;;; επειδή η μαμά μου έμεινα κάτω;;; επειδή πάλι το καλοκαίρι αποδεικνύεται αντί μια εποχή χαλάρωσης μια εποχή όπου όλα τα στραβά συμβαίνουν;;; ξανακύλισα… και το ξανακύλισμα είναι χειρότερο γιατί δεν ξέρεις αν θα ξανασηκωθείς… είναι πάντα εδώ για να σου θυμίζει ότι ποτέ δεν θα γίνεις καλά… Μισώ το καλοκαίρι, μισώ τη ζέστη, μισώ τα πάντα… λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι πίσω απ’όλα αυτά δεν κρύβεται το παραμικρό ίχνος οργανικότητας… το κακομαθημένο παιδί έχει βγει πάλι έξω θυμωμένο και πεισμωμένο κι αποζητά αυτό που του ανήκει, αυτό που δεν του έχει δοθεί ποτέ: την προσοχή που του αναλογεί… αισθάνομαι ότι η προσοχή της ήταν πάντα στους άλλους εκτός από μένα… το ξέρω ότι το θέμα είναι δικό μου κι ότι πρέπει να το λύσω αλλά το υποσυνείδητο είναι πολύ πολύ πιο δυνατό από μένα… εγώ έχω καταστραφεί… έτσι θα ζω με εκατό μέρες κάτω και με μία νορμάλ μέχρι να έρθει ο μαύρος θάνατος και να τελειώνει αυτό το μαρτύριο… ξανακύλισα… έγινα ξανά το μαύρο ζόμπι που στο ένα βήμα είναι σίγουρο ότι θα καταρρεύσει… ξανακύλισα… έγινα ξανά εκείνη που κανείς δεν καταλαβαίνει ότι πλέον δεν της έχουν απομείνει δυνάμεις… ξανακύλισα και δεν ξέρω αν θα σηκωθώ ξανά ποτέ…

Η ζέστη θέλει να μ'αποτελειώσει!!!

Το μαύρο χάλι ξαναγύρισε… Είμαι απίστευτα παιγμένη αυτή την στιγμή και δεν ξέρω τι να κάνω… Τα σωματικά συμπτώματα είναι πολλά μα πάρα πολλά αλλά από την άλλη δεν θέλω ν’αφήσω το φόβο να κάνει κατάληψη στο κορμί και στην ψυχή μου… είναι η κούραση και η ένταση των ημερών που τώρα κάνει την εμφάνισή της, είναι η ζέστη που είναι υπερβολική για τα κυβικά μου, είναι η νεύρωση που φυσικά δεν με έχει εγκαταλείψει ποτέ απλώς έκανε πίσω για λίγες μέρες για να μου θυμίσει ότι υπάρχει κι αυτή η πλευρά της ζωής… είναι όλα αυτά κι άλλα τόσα για να θυμάμαι… να μην παίρνουν τα μυαλά μου αέρα… να μην νομίζω ότι αυτό το πράγμα θεραπεύεται τελικά…

Έχω έντονη ναυτία, δυσφορία, μα έντονη δυσφορία στο στέρνο κι ο αέρας δεν μου φτάνει… όλα μου τα μέλη (πόδια και χέρια) πέφτουν σαν νεκρά και με δυσκολία μπορώ να τα κουνήσω… έχω και μια ελαφριά πολύ ελαφριά ζαλούρα στο κεφάλι… κι ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι παρά το κλιματιστικό… κι ο φόβος παραμονεύει… τον αισθάνομαι από πίσω μου από μπρος μου από πάνω μου… παραμονεύει για να μου πει ότι αυτά τα συμπτώματα δεν είναι συμπτώματα ψυχολογικά αλλά συμπτώματα 100% οργανικά… το στομάχι μου τα ‘χει παίξει αυτή την στιγμή… έτσι βέβαια σηκώθηκα για να είμαι ειλικρινής… τέλος πάντων… ή θα ξεράσω… ή θα λιποθυμήσω… ή θα πεθάνω… ή θα την σκαπουλάρω… για να δούμε και σήμερα…

Δεν θέλω να ξανακυλήσω...

Αισθάνομαι πολύ πολύ κουρασμένη… φυσικό είναι… όταν δεν είμαι φοβισμένη, όλα τα υπόλοιπα δεν μ’ενδιαφέρουν… απλώς οι μέρες είναι τόσο γεμάτες… ψυχικά και σωματικά… ίσως να είναι και καλύτερα έτσι… νομίζω ότι διαχειρίζομαι πολύ πιο εύκολα τις δύσκολες καταστάσεις από τις νορμάλ… στις δυσκολίες, βάζω τον αυτόματο πιλότο και τρέχω… στις εύκολες, ταβλιάζομαι στο κρεβάτι και κλαίγομαι… δεν χαίρομαι τίποτα… τέλος πάντων… είμαι στη φάση της ανάρρωσης… στη φάση που παλεύω με νύχια και με δόντια τον ίδιο μου τον εαυτό… στη φάση που με τίποτα δεν θέλω να ξανακυλήσω πίσω…

Είμαι γεμάτη αέρααααααααα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όλο κάτι περίεργα βγάζω… ώστε ο πανικός και η φοβία να καταλάβουν ξανά την ψυχή και την καρδιά μου… εγώ ανθίσταμαι αλλά δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι συνέχεια σε μία κατάσταση πολέμου με τον ίδιο μου τον εαυτό, με το ίδιο μου το σώμα… όλοι οι μύες στο στήθος, στην πλάτη, στον αυχένα είναι απίστευτα σφιγμένοι και πονάνε… θεωρώ ότι από τους βαθιούς αναστεναγμούς έχω γεμίσει ένα κάρο αέρα που δεν τον χρειάζονται τα πνευμόνια μου κι ότι ξαφνικά λιποθυμώ, χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου… μια ξαφνική δύσπνοια… αλλά την σκαπουλάρω… την πήγαινα καλά τη μέρα αλλά τώρα κάτι μου την χάλασε… δεν ξέρω τι… πάλι πάει να μπουκάρει η φοβία γι’αυτό το ξαφνικό σταμάτημα της αναπνοής, σε συνδυασμό με τον πόνο στο στήθος, με… με… με… φυσώ, ξεφυσώ, βαθιές ανάσες και τώρα γαμώτο πάει να τρυπώσει ο φόβος… καλά τον πολεμάω τόσες μέρες… μην ξαναμπείς τώρα please!!!!! Όχι τώρα ξανά… σφίχτηκε ξανά απότομα το στήθος, κόπηκε για κλάσματα του δευτερολέπτου η αναπνοή κι ένας απότομος βήχας με έβγαλε από αυτή την κατάσταση… το σώμα είναι σε κατάσταση alert... μέχρι και η Αφροδίτη κατάλαβε στο τηλέφωνο ότι φυσώ και ξεφυσώ συνέχεια… πρέπει προς το παρόν να διορθώσω την αναπνοή μου… έχω και ξαφνική δύσπνοια, δυσφορία… τι στο διάολο… υπομονή… θα περάσει κι αυτό… αν και τώρα μου έρχεται και ναυτία… δεν αντέχω άλλο…

Για να δούμε...

Μου ήρθε ξαφνική έντονη δυσφορία… σαν κάτι από το στομάχι… σαν κάτι… μια μαλακία πάντως… δεν της δίνω ιδιαίτερη σημασία για να μην με πάρει από κάτω… η μέρα είναι μεγάλη ακόμα κι έχω πολλά να κάνω…

Τα κατάφερα και πήγα κομμωτήριο… έβαψα και το μαλλί… δυο ώρες εκεί… δεν μπορώ να πω, καλά τα κατάφερα… δεν ήταν εύκολο αλλά δεν ήταν ακατόρθωτο… δεν με έπιασε εκείνο το έντονο κύμα φυγής όπως την προηγούμενη φορά ούτε τα σωματικά συμπτώματα ήταν τόσο τρομερά… Ήταν μια νίκη κι αυτό…

Τώρα υπάρχει και συνέχεια… η αισθητικός… το απόγευμα στην παραλία… να δούμε πως θα την βγάλω τη μέρα…

Γιατί Θε Μου, σε ορισμένους ανθρώπους τα αυτονόητα δεν είναι αυτονόητα;;;

Ένα χρόνο, φυτοζωώ...

Ζεις;;; με ρωτάει ο φίλος από εδώ… και του απαντώ… όχι εδώ κι ένα χρόνο δε ζω… φυτοζωώ… κάθε μέρα είναι ένας εφιάλτης… κάθε μέρα πιστεύω ότι πεθαίνω και μάλιστα από την καρδιά μου… είμαι τόσο σίγουρη ότι θα με προδώσει η καρδιά μου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα….

Σήμερα έχει φοβερή ζέστη… καθάριζα το ψυγείο και ξαφνικά μου ήρθε έντονη δυσφορία και ναυτία και όλα… έχω συνδυάσει την κίνηση, την οποιαδήποτε κίνηση με την κούραση και το έμφραγμα… δεν ξέρω πως έχει γίνει αυτή η σύνδεση… σημασία όμως έχει ότι ή έχει γίνει και δεν αλλάζει ή ότι πράγματι υπάρχει πρόβλημα… γιατί πάντα με την παραμικρή κίνηση με πιάνουν αυτά τα απαίσια συμπτώματα… είμαι σίγουρη πλέον ότι δεν μου απομένει και πολύ ζωή και είμαι και μικρή ακόμα γαμώτο… σαρανταδύο… δεν είμαι πια και τόσο μεγάλη… δεν ξέρω τι αμαρτίες πληρώνω Θε Μου… Σε παρακαλώ πολύ, απάλλαξέ με από το μαρτύριο τούτο… Σε παρακαλώ… Τρία χρόνια αργού βασανιστικού θανάτου είναι πάρα πολλά… «Δεν είναι η καρδούλα σου, είναι η ψυχούλα σου», είχε πει η καρδιολόγος κι όμως εγώ δεν την πιστεύω… Είναι η καρδούλα μου γιατί αυτή τα παίζει στα δύο βήματα, γιατί αυτή χτυπάει σαν τρελή, γιατί αυτή χάνει το ρυθμό της, γιατί αυτή πιέζει το στήθος μου, γιατί αυτή μου φέρνει αυτή τη ναυτία, γιατί αυτή θα με σκοτώσει…

Θε Μου, εάν πιστεύεις ότι υπάρχει κι ο ελάχιστος λόγος για να με σώσεις, Σε παρακαλώ μην το καθυστερείς άλλο… Έχω λιώσει…