my precious...

My precious... τι έκανα σήμερα η γυναίκα… δύο τράπεζες απανωτές και μάλιστα η μία από τις δύο η Εθνική… Αν αυτό δεν είναι νίκη, τότε τι είναι;;;

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, τα συμπτώματα ήταν απίστευτα… φοβερή ζάλη κι αίσθημα λιποθυμίας, πόνος και σφίξιμο στο στήθος, μούδιασμα και πολύ έντονο αίσθημα φυγής…

Σημασία όμως έχει ότι δεν φοβήθηκα… είναι το μόνο που έχει σημασία… ότι βίωσα όλο αυτό το χάλι σχεδόν στωικά… ότι δεν πεθαίνω… ότι το ξέρω ότι είναι αυτό… ένα ‘σκάσε και κολύμπα’ βρε παιδάκι μου…

Ξέρω ποιο είναι το ιδανικό βέβαια… αλλά δεν έχει σημασία… σημασία έχει πως σε αυτό το ματς Φιφίκα – Φόβος, σημειώσατε ένα…

Τώρα ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Καλή σας μέρα!

Αφήνομαι...

Έχω φοβερό πιάσιμο παντού… σφίξιμο σε όλο μου το κορμί… αναστάτωση… ζάλη… φόβος… δεν ξέρω ρε γαμώτο… απογοήτευση φυσικά… αυτό το πράγμα δεν φεύγει… ήρθε εδώ για να μείνει… να μείνει για πάντα… γιατί δεν έχω μάθει να διεκδικώ… γιατί είμαι εξαρτημένη… γιατί δεν ξέρω να ζω μόνη… γιατί για ένα λάθος, θα πληρώνω μια ζωή… και το χειρότερο απ’όλα είναι ότι είμαι εγώ αυτή που τιμωρώ τον εαυτό μου...

Τελείωσε η ζωή μου... ας το πάρω απόφαση... μια ζωή σ'αυτό το χάλι θα είμαι... Συμπληρώνω πλέον τέσσερα χρόνια... Τέσσερα χρόνια δίχως ζωή... έγινε χρόνιο... δεν πρόκειται να φύγει ποτέ...

Κουράστηκα να παλεύω... Δεν έχει κανένα νόημα... Αφήνομαι...

Αυτολύπηση; Ναι, αυτολύπηση... Τι σημασία έχει;;;

Ταξιδάκι αναψυχής...

Ετοιμάζομαι για το ταξίδι... την κατάβαση των Θεσσαλονικέων στην Αθήνα... όμως... αχ! αυτό το όμως... αντί να πανηγυρίζω από τη χαρά μου για το ταξίδι... είμαι σφιγμένη και φοβάμαι και χιλιάδες σωματικά... κούραση απίστευτη... σφίξιμο στο στήθος... βάρος στο κεφάλι... ζαλούρα... ελαφρά δύσπνοια... και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλες μαλακίες...
Με έχει κουράσει όλο αυτό... απορώ κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου γιατί γράφω εδώ αφού δεν έχει καμία απολύτως σημασία... έλα μου ντε... ciao!

Δοξάστε με!

Μάγκες, δοξάστε με! Χειροκροτήστε με! Πείτε είσαι και η πρώτη!

Ναι, ναι… Έκανα πράγματα σήμερα… Θαρραλέα και μοναδικά…

Βέβαια, δεν παίρνουν και πολύ αέρα τα μυαλά μου γιατί δεν ήταν εύκολο, αλλά δικαιούμαι ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ!!!

Γιατί; Γιατί ξύπνησα πρωί, πήγα τη μικρή σχολείο, πήγα για αίμα, πήγα για καφέ, επέστρεψα γραφείο και όλα αυτά… περπάτησα… περπάτησα… περπάτησα…

Με πολλά σωματικά φυσικά… σφίξιμο στο στήθος και ξερόβηχα αλλά τα κατάφερα, τα κατάφερα, ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!

Είναι μια νίκη όπως και να το κάνουμε… Κάποτε θα έρθει κι αυτή η ευλογημένη μέρα που δεν θα το σκέφτομαι καθόλου… Μέχρι στιγμής, μπορώ να πω ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ!!!

Φοβερή δυσφορία... Δεν αντέχεται!!!

Είμαι απίστευτα χάλια… απίστευτα χάλια… απίστευτα χάλια… έχω υπερβολική μα υπερβολική μα υπερβολική δυσφορία και ναυτία… προσπαθώ λίγο να το εκλογικεύσω για να μην παραλύσω πάλι από το φόβο μου…

Άραγε με ενοχλεί τόσο πολύ;;; Άραγε είμαι τόσο θυμωμένη μαζί του που δεν θέλω ούτε να μ’ακουμπάει; Άραγε φταίει αυτός που δεν καταλαβαίνει τις ανάγκες μου;;;. Έχω φοβερή μα απίστευτη δυσφορία στο στήθος… δεν έχω πανικοβληθεί ακόμα αλλά είμαι σίγουρη ότι θα γίνει αργότερα… Θε Μου, αν είναι αυτό τι θα κάνω;;; Δεν θα γλιτώσω ποτέ;;; Πού θα βρω τη δύναμη ν’απεμπλακώ;;; Θα είμαι πάντα έτσι;;; Ω! τι με ενόχλησε τώρα και είμαι τόσο μα τόσο χάλια;;; Κι αν δεν είναι ψυχοσωματικό;;; Αν πράγματι έχω κάτι οργανικό και δεν το έχουν βρει τόσον καιρό όπως της Κατερίνας;;; Ω! Θε Μου! Λες να είναι θάνατος αυτή τη στιγμή;;; Ή να είναι το κλασικό πεθαίνω καθημερινά;;; Ω! Θε Μου! Ω! Θε Μου!

Πόνος δεν υπάρχει αλλά υπάρχει φοβερή δυσφορία… μα φοβερή… Θε Μου, σώσε Με! Πόσο άλλο να εκλιπαρήσω;;;;;;;;;;;;;

Ωραία... πεθαίνω... αλλά αν είναι κάντο γρήγορα... δεν είναι ανάγκη να αισθάνομαι όλο αυτό... δεν μου αξίζει... ας πεθάνω μια και καλή, αρκεί να μην έχω αυτή την έντονη δυσφορία... έλα τι περιμένεις;;; Πάρε με, αλλά φτάνει πια! Φτάνει!!!

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ!!!

Σήμερα καίγομαι! Φλέγομαι! Το πρόσωπό μου δηλαδή, φουντώνει και ξεφουντώνει...
Κάτι μου θυμίζει αυτό... κάτι σε κλιμακτήριο... Σε λίγο θα κυκλοφορώ με τις βεντάλιες
ανά χείρας... En tout cas...
και σφίξιμο στο στέρνο... και... και... και...
όμως εγώ προσπαθώ να διατηρήσω την αισιοδοξία μου... και κάπως τα καταφέρνω...
γιατί το έχω βάλει σκοπό να νικήσω τον ίδιο μου τον εαυτό...
ή μήπως αντί να τον νικήσω, να τον αγαπήσω;;;
Φιλάκια (ματς - μουτς) στα μουτράκια!!!!

Όλο για πιο ψηλά ανεβάσματα!!!

Ξεκίνησε πολύ χάλια η μέρα με πολλά σωματικά κι ακόμα περισσότερο φόβο...
Όμως αμέσως μπήκα στα μηνύματα ενός πολύ καλού μου φίλου, πήρα θάρρος
και τώρα είμαι καλά...
Γιατί όταν έχεις φίλους, ακόμα κι άγνωστους, δεν αισθάνεσαι μόνος...
Σ'ευχαριστώ my friend...
I keep walking...
Όλο για πιο ψηλά ανεβάσματα!!!

Άγχος...

Είναι πάλι περίεργο αυτό που αισθάνομαι…

Το αισθάνομαι ότι είναι από άγχος αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα… απίστευτο σφίξιμο… τόσο σφίξιμο που δεν μπορώ να αναπνεύσω με τίποτα…

Ζαλούρα απίστευτη…σίγουρη κατάρρευση…αλλά αυτό που με απασχολεί είναι που έχω να πάω το απόγευμα τη μικρή για εμβόλιο… τέλος πάντων…θα γίνει κι αυτό…

Τρεις υπέροχες μέρες!!!

Ήταν τρεις υπέροχες μέρες!!!
Τρεις μέρες γεμάτες, με υπέροχα συναισθήματα, με εκείνο το απίστευτο συναίσθημα
που σου χαρίζει ο έρωτας και η ελευθερία...
Ήταν υπέροχα... ήταν όλα αυτά που θα ήθελα να είχε η ζωή μου... Και είμαι πολύ χαρούμενη
που το έζησα... Πέταγα στα ουράνια!!!
Και τώρα επιστροφή πίσω... και φυσικά είμαι του θανατά... πόνος απίστευτος στο στήθος,
υπερβολική κόπωση, αίσθημα λιποθυμίας... ό,τι θέλεις έχει ο μπαξές...
τουλάχιστον όμως αν πεθάνω τώρα, έχω ζήσει τρεις καλές μέρες...
Γιατί να μην είναι πάντα έτσι;;; Γιατί;;;

Hello!!!

Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή πήγαν καλά... υπήρχαν συμπτωματάκια αλλά όπως το λέω συμπτωματάκια...
Σήμερα βέβαια, εννοείται ότι ξύπνησα με φοβερή φοβία, με δυσφορία, με πόνο στο αριστερό χέρι και τώρα ιδρώνω... αλλά στο πρόγραμμα είναι όλο αυτό... δεν εξαλείφονται όλα από τη μια στιγμή στην άλλη... εγώ μάχομαι για τη ζωή μου και θα την κερδίσω...