Αφήνομαι...

Έχω φοβερό πιάσιμο παντού… σφίξιμο σε όλο μου το κορμί… αναστάτωση… ζάλη… φόβος… δεν ξέρω ρε γαμώτο… απογοήτευση φυσικά… αυτό το πράγμα δεν φεύγει… ήρθε εδώ για να μείνει… να μείνει για πάντα… γιατί δεν έχω μάθει να διεκδικώ… γιατί είμαι εξαρτημένη… γιατί δεν ξέρω να ζω μόνη… γιατί για ένα λάθος, θα πληρώνω μια ζωή… και το χειρότερο απ’όλα είναι ότι είμαι εγώ αυτή που τιμωρώ τον εαυτό μου...

Τελείωσε η ζωή μου... ας το πάρω απόφαση... μια ζωή σ'αυτό το χάλι θα είμαι... Συμπληρώνω πλέον τέσσερα χρόνια... Τέσσερα χρόνια δίχως ζωή... έγινε χρόνιο... δεν πρόκειται να φύγει ποτέ...

Κουράστηκα να παλεύω... Δεν έχει κανένα νόημα... Αφήνομαι...

Αυτολύπηση; Ναι, αυτολύπηση... Τι σημασία έχει;;;