Φοβερή δυσφορία... Δεν αντέχεται!!!

Είμαι απίστευτα χάλια… απίστευτα χάλια… απίστευτα χάλια… έχω υπερβολική μα υπερβολική μα υπερβολική δυσφορία και ναυτία… προσπαθώ λίγο να το εκλογικεύσω για να μην παραλύσω πάλι από το φόβο μου…

Άραγε με ενοχλεί τόσο πολύ;;; Άραγε είμαι τόσο θυμωμένη μαζί του που δεν θέλω ούτε να μ’ακουμπάει; Άραγε φταίει αυτός που δεν καταλαβαίνει τις ανάγκες μου;;;. Έχω φοβερή μα απίστευτη δυσφορία στο στήθος… δεν έχω πανικοβληθεί ακόμα αλλά είμαι σίγουρη ότι θα γίνει αργότερα… Θε Μου, αν είναι αυτό τι θα κάνω;;; Δεν θα γλιτώσω ποτέ;;; Πού θα βρω τη δύναμη ν’απεμπλακώ;;; Θα είμαι πάντα έτσι;;; Ω! τι με ενόχλησε τώρα και είμαι τόσο μα τόσο χάλια;;; Κι αν δεν είναι ψυχοσωματικό;;; Αν πράγματι έχω κάτι οργανικό και δεν το έχουν βρει τόσον καιρό όπως της Κατερίνας;;; Ω! Θε Μου! Λες να είναι θάνατος αυτή τη στιγμή;;; Ή να είναι το κλασικό πεθαίνω καθημερινά;;; Ω! Θε Μου! Ω! Θε Μου!

Πόνος δεν υπάρχει αλλά υπάρχει φοβερή δυσφορία… μα φοβερή… Θε Μου, σώσε Με! Πόσο άλλο να εκλιπαρήσω;;;;;;;;;;;;;

Ωραία... πεθαίνω... αλλά αν είναι κάντο γρήγορα... δεν είναι ανάγκη να αισθάνομαι όλο αυτό... δεν μου αξίζει... ας πεθάνω μια και καλή, αρκεί να μην έχω αυτή την έντονη δυσφορία... έλα τι περιμένεις;;; Πάρε με, αλλά φτάνει πια! Φτάνει!!!