Άτιτλο και άνευρο...

Πήγα τράπεζες, περίμενα, κόντεψα να λιποθυμήσω αλλά yes!!! τα κατάφερα και δεν λιποθύμησα… ήρθα γραφείο, είμαι σαν κουδούνι, πτώμα από την εξάντληση λες κι έκανα κι εγώ δεν ξέρω τι δουλειές και τώρα έχω μια αφόρητη δυσφορία… αλλά yes!!!

Και τώρα stop η γκρίνια… γιατί είπαμε… σιγά – σιγά την πετάμε στο πυρ το εξώτερον… τι πειράζει αν έχεις και ζάλη και δυσφορία και τρέμουλο και πόνο;;; Ακόμα κι έτσι η ζωή είναι ωραία! Όταν την ζεις βέβαια γιατί όταν δεν την ζεις άστα να πάνε…

Λοιπόν, επειδή προσπαθούμε έστω και με το ζόρι να αισιοδοξήσουμε, επειδή όσο και να λένε κάποιοι ότι αυτό δεν περνάει, ακόμα κι έτσι εγώ πρέπει να ζήσω όσο καλύτερα μπορώ, λοιπόν λέμε και κάνα – δυο καλά είπαμε.

Τις τράπεζες τις βάζω στις νίκες γιατί αν και ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω και να το σκάσω, κάθισα και τα κατάφερα… Τώρα βέβαια καλό είναι αυτό;;; Γιατί κι αλλού αντί να φύγω κάθομαι και την τρώω…

Οι φοβίες είναι καλά κατσικωμένες, τα σωματικά συμπτώματα ακόμα περισσότερο αλλά εγώ oh yes εγώ του δίνω και καταλαβαίνει… ΩΠΑ!!!

Ω! ρε τι μαλακίες γράφω κάθε φορά…

Σας ξεγέλασα!!!

Σας ξεγέλασα!!! Γιούχου!!! Πέσατε μες στην παγίδα μου!!! Μικρά μου κορόιδα!!!

Νομίζατε βρε ότι εγώ θα σταματούσα την γκρίνια;;; Νομίζατε βρε ότι εγώ θα το έσκαγα από τη μόνιμη καρδιοφοβία μου;;; Όχι βέβαια… Εδώ είμαι εγώ…

Μια ωραία κρισάρα εχθές από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ…με συνεχή ταχυκαρδία, ένταση και όλα τα ωραία…

Και σήμερα υποτροπή και χάλι μαύρο… απ’όλες τις απόψεις… κυρίως όμως από τη σιγουριά ότι δεν θα γίνω ποτέ καλά…

Να γράψω χθεσινή νίκη ότι παρά τα έντονα συμπτώματα, δεν φοβήθηκα…

Σημερινή ήττα: έχω χεστεί από το φόβο μου κι είμαι σίγουρη ότι δεν θα γλιτώσω ποτέ… Λυπάμαι πολύ για την ψυχοθεραπεία που με δεν με βοήθησε… Ίσως – ίσως πρέπει να δοκιμάσω τα χάπια… Πόσο πιο χάλια μπορεί να με κάνουν;;;

Ε! εσείς τα λιγοστά φιλαράκια! Να ξέρετε ότι από αυτό το πράγμα δεν γίνεται ποτέ κανείς καλά… Πεθαίνεις κάθε μέρα φίλοι μου, κάθε μέρα από καρδιακό. Μέχρι να γευτείς τον πραγματικό θάνατο, έχεις βιώσει χιλιάδες άλλους θανάτους…

Απελπισία! Μία λέξη που τα περικλείει όλα… Κι οργή… Οργή για εκείνη που με έκανε να πιστέψω ότι θα γλίτωνα από αυτό… κι όταν είδε τα σκούρα με πέταξε… Ήθελα να ‘ξερα ποιος τους δίνει τα πτυχία… ΠΟΙΟΣ;

Βλέπω το σλόγκαν Εγώ θα ζήσω τη ζωή μου… και γελάω πικρά…

Είπαμε και μια μαλακία για να περάσει η ώρα… Δεν πιστεύω να το πιστέψατε κιόλας…

Βράχος ηθικής

Όλα ωραία και καλά, αυτή τη φοβία με το περπάτημα να μην είχα... αλλά είπαμε όχι γκρίνιες, όχι γκρίνιες και όλα θα περάσουν... τι είσαι μωρέ καμιά κότα ή καμιά ογδοντάχρονη γεροντοκόρη;;; Μια χαρά θα περπατήσεις, μια χαρά!!! Γιατί είπαμε, τώρα βάζουμε την αισιοδοξία στη ζωή μας...

Λοιπόν για να είμαι ειλικρινής, εχθές έκανα μια παρασπονδία...μπήκα σε σάιτ με ψυχοσωματικά και τώρα τρώγομαι για να μπω αλλά εντάξει μέχρι στιγμής... βράχος... βράχος ηθικής...

Λοιπόν κι επειδή είπαμε ότι τώρα θα λέμε μόνο τα ωραία όσο σκατά κι αν συμβαίνουν γύρω μας...

Χθεσινή νίκη ή ωραία στιγμή: Στο μπαλκόνι η συζήτηση με το γιο μου...

Και το σημερινό πρωινό ξύπνημα ήταν σχετικά εύκολο... χωρίς εκείνη τη χθεσινή παράλογη δυσφορία...

Τέρμα οι εμμονές, τέρμα τα ψυχοσωματικά, είμαι πλέον καλά γιατί εγώ θα τη ζήσω τη ζωή μου!!!!!!!

Φιλάκια στα μουτράκια!!!!!!!!!!

Εγώ θα ζήσω!!!

Έντονη μα πολύ έντονη δυσφορία από το πρωί… ένας ελέφαντας πατάει πάνω στο στήθος και η ανάσα δύσκολα βγαίνει… υπάρχει κι ένας πόνος – πιάσιμο αριστερά στα πλευρά αλλά Οκ, δεν δίνω σημασία… και μια ελαφριά ζάλη…

Όμως το πήρα απόφαση… δεν θέλω πλέον αυτό το blog να είναι ένα blog μίρλας και κακομοιριάς και γκρίνιας και… και… και…

Δεν θέλω να γκρινιάζω σαν όλους αυτούς που μονίμως τους φταίνε οι άλλοι και δεν αναγνωρίζουν ποτέ τη δική τους ευθύνη… Δεν θέλω… Απλώς δεν θέλω… Εντάξει λοιπόν, την έχω τη δυσφοριούλα μου, όμως αυτό πλέον υπάρχει εδώ και τέσσερα – πέντε χρόνια οπότε είμαστε ΟΚ.

Τώρα αποφάσισα να το αλλάξω το μότο μου και να κάνω τον εαυτό μου με το ζόρι αισιόδοξο… Θα τον κοπανήσω κάτω και θα τον κάνω με το ζόρι να γίνει καλά… Ή θα γίνω καλά ή θα πεθάνω… τέτοιες μεσοβέζικες καταστάσεις δεν μασάω πλέον…

Λοιπόν, κάθε μέρα λοιπόν θα γράφω εδώ ένα θετικό πράγμα που μου συνέβη την προηγούμενη… έστω κι αν είναι μια σταλιά… θα γράφω μια μικρή μου νίκη… και θ’αποφύγω και τη μεγάλη γκρίνια (μόνο μια μικρή, θα κρατήσω…)

Σταματάω να μπαίνω στα σάιτς τόσο τα καρδιολογικά όσο και τα ψυχολογικά… Finito... Δεν ξαναπηγαίνω σε γιατρό. Τελεία και παύλα. Αν είναι να πεθάνω ας πεθάνω όρθια, χορεύοντας, πίνοντας, διασκεδάζοντας, πηγαίνοντας την κόρη μου σχολείο… όχι πάντως σ’ένα κρεβάτι κλαίγοντας είτε είναι αυτό κρεβάτι σπιτιού είτε νοσοκομείου.

Αρχίζει η μεταστροφή μου… Εγώ θα γίνω καλά… Το μότο μου όταν με πιάνουν οι μαλακίες είναι πλέον ‘ΕΓΩ ΘΑ ΖΗΣΩ’!

Ναι ρε κουφάλες, εγώ θα ζήσω!!!

Φιλάκια πολλά στα μουτράκια!!!!

Υ.Γ. Χθεσινή νίκη;;; Δύο νίκες παρακαλώ!!! Και καφέ στης Αγγέλας και πίτσα με τους κουμπάρους… ώπα!!!

Χαμένο κορμί, με φωνάζουν κι αλήτη!

Εχθές γκρίνιαζα και σήμερα ήρθε το χειρότερο… δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που ένιωσα κι αυτό που νιώθω… ΤΡΟΜΟΣ – Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ… Ένας φόβος που με διαπέρασε ολόκληρη (κορμί – ψυχή – μυαλό)… Τα ‘παιξα… Το μυαλό μου ένα κουβάρι… σίγουρη ότι δεν θα βγω από αυτή την κόλαση… δεν ξέρω πια τι φταίει… οι οικονομικές υποχρεώσεις – η κρίση της μέσης ηλικίας – το ότι είμαστε συνέχεια όλοι μαζί – οι παιδικές μου ανασφάλειες – η καταπίεση του… τι;;; Δεν ξέρω… Το μόνο που ξέρω ότι σήμερα αυτό που μου συνέβη ήταν τραγικό… Και σωματικά και ψυχικά και συναισθηματικά… δεν ξέρω πια πώς να το διαχειριστώ… δεν ξέρω σε ποιον πάνω να επενδύσω… συναισθηματικά είμαι ακάλυπτη… και είμαι θυμωμένη πολύ θυμωμένη… ιδίως με την ψυχολόγα που αντί να με βάλει σε μια σειρά, τα ανακάτεψε όλα, τα έκανε ένας χάος στο μυαλό και στην ψυχή μου και μετά πέταξε… μου είπε ‘εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια για σένα’… τόσο καλή επαγγελματίας, μα τόσο καλή…

Είμαι χάλια… πολύ χάλια… δεν πιστεύω ούτε στα χημικά φάρμακα ούτε στην ομοιοπαθητική ούτε στην ψυχοθεραπεία πλέον… Είμαι μια χαμένη υπόθεση, ένα χαμένο κορμί, μια χαμένη ψυχή…

HOW SICK!

Μ’έπιασε πάλι η μαλακία, μ’έπιασε!!! Πάλι αυτή η τρελλή παράλογη φοβία ότι όταν θα περπατήσω θα πεθάνω από την καρδιά μου (πόσο άρρωστο Θε Μου είναι όλο αυτό… νομίζω ότι είναι η χειρότερη φοβία γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν δεν περπατήσεις…) και μέχρι να φτάσω στο γραφείο τα έπαιξα… ενώ κι εδώ που είμαι δεν είμαι και πολύ καλύτερα… το στομάχι είναι εντελώς σκατά και περιμένω την στιγμή που η καρδιά μου θα σταματήσει και θα δω τα ραδίκια ανάσκελα… γιατί δεν φεύγει ποτέ αυτή η εμμονή του καρδιακού;;; Γιατί;;; και μάλιστα του καρδιακού που προκαλείται από ένα απλό περπάτημα… αυτή τη στιγμή και υπερβολική ζάλη έχω, και ναυτία έχω και σφίξιμο στο στήθος έχω και αναστάτωση έχω και σιγουριά εμφράγματος έχω…

Απ’όλα έχω βρε… γιατί είμαι σίγουρη ότι αφού περπάτησα 500 μέτρα, κούρασα την καρδιά μου και θα πεθάνω. HOW SICK! HOW SICK! Όμως δεν είναι μόνο το μυαλό… γιατί στο σώμα το βιώνω όλο αυτό μέχρι το έπακρο…

Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου… προσπαθώ να μην πανικοβληθώ… προσπαθώ να επιβληθώ στο μυαλό μου… αλλά φυσικά και δεν μπορώ… φυσικά ο τρόμος είναι πιο δυνατός από μένα… φυσικά…

Θα σκάσω…. Γιατί ρε γαμώτο αυτή η εμμονή με το καρδιακό και το περπάτημα;;; Γιατί αυτή η γαμημένη η σύνδεση;;; Ξεκόλλα μυαλό!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ουφ! Ουφ! Ουφ! Βαθιές ανάσες… Υπομονή! Δεν πεθαίνεις γλύκα… κάποια στιγμή θα ξημερώσει και για σένα μια άσπρη μέρα… Πού θα πάει ρε γαμώτο;;; Πού θα πάει;;; Δεν μπορεί κάθε μέρα να είναι έτσι… Δεν μπορεί…

Σκάσε μικρή… μη λες τέτοιες κουβέντες… γιατί μπορεί να είναι και χειρότερη… Γι’αυτό ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ!!!

Έχει πάει μία το μεσημέρι… το χάλι συνεχίζεται και δεν λέει να περάσει… με τίποτα μα με τίποτα… ίσα – ίσα… γίνεται χειρότερο… εννοείται ότι είναι μουδιασμένη όλη η αριστερή μου πλευρά… σ’αυτό δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία… φοβερή δυσφορία στο στέρνο… στεναχώρια – πλάκωμα – δυσφορία…. Νομίζω ότι έχω και ταχυκαρδία… πάντως δεν αισθάνομαι καθόλου καλά… τι μαλακία πάλι κι αυτή η σημερινή;;;