Εχθές γκρίνιαζα και σήμερα ήρθε το χειρότερο… δεν μπορώ να
περιγράψω αυτό που ένιωσα κι αυτό που νιώθω… ΤΡΟΜΟΣ – Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΤΡΟΜΟΣ… Ένας φόβος
που με διαπέρασε ολόκληρη (κορμί – ψυχή – μυαλό)… Τα ‘παιξα… Το μυαλό μου ένα
κουβάρι… σίγουρη ότι δεν θα βγω από αυτή την κόλαση… δεν ξέρω πια τι φταίει… οι
οικονομικές υποχρεώσεις – η κρίση της μέσης ηλικίας – το ότι είμαστε συνέχεια όλοι
μαζί – οι παιδικές μου ανασφάλειες – η καταπίεση του… τι;;; Δεν ξέρω… Το μόνο
που ξέρω ότι σήμερα αυτό που μου συνέβη ήταν τραγικό… Και σωματικά και ψυχικά
και συναισθηματικά… δεν ξέρω πια πώς να το διαχειριστώ… δεν ξέρω σε ποιον πάνω
να επενδύσω… συναισθηματικά είμαι ακάλυπτη… και είμαι θυμωμένη πολύ θυμωμένη…
ιδίως με την ψυχολόγα που αντί να με βάλει σε μια σειρά, τα ανακάτεψε όλα, τα έκανε
ένας χάος στο μυαλό και στην ψυχή μου και μετά πέταξε… μου είπε ‘εγώ δεν μπορώ
να κάνω τίποτα πια για σένα’… τόσο καλή επαγγελματίας, μα τόσο καλή…
Είμαι χάλια… πολύ χάλια… δεν πιστεύω ούτε στα χημικά φάρμακα
ούτε στην ομοιοπαθητική ούτε στην ψυχοθεραπεία πλέον… Είμαι μια χαμένη υπόθεση,
ένα χαμένο κορμί, μια χαμένη ψυχή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου