Περνάει η ώρα...

Περνάει η ώρα και γίνομαι χειρότερα. Ζαλίζομαι, έχω ναυτία, νομίζω ότι δεν μπορώ να περπατήσω καλά. Βάρος στο κεφάλι, λες και σηκώνω ένα σιδερένιο αμόνι.
Γιατί να μου συμβεί αυτό λίγο πριν τις γιορτές; Γιατί να πρέπει να τρέχω σε νοσοκομεία; Ή μήπως να ξαπλώσω σ'έναν καναπέ και να περιμένω το θάνατο;;;;
Έχουν περάσει κοντά επτά ώρες. Δεν είναι αρκετές. Πρέπει να περάσει τουλάχιστον το 24ωρο. Αποκλείεται να αντέξω. Δεν νομίζω ότι είμαι καλά. Το χτύπημα στο κεφάλι διετάρραξε τον ήδη διαταραγμένο μου εγκέφαλο. Αυτό ήταν. Το τέλος. Λίγο πριν προλάβω να δω το 2011. Από ένα απλό χτύπημα στο ράφι.
Συμβουλή: Προσέχετε που βιδώνετε τα ράφια σας. Μπορείτε να την πάθετε σαν κι εμένα. Μπορείτε να πεθάνετε τόσο άδικα. Όλα γυρίζουν, όλα πονάνε, όλα με κάποιον τρόπο λένε αντίο. Εγώ, από ένα απλό χτύπημα στο ράφι.

Χτύπησα το κεφάλι μου!!!

Είμαι χαζή, είμαι ηλίθια, είμαι φαντασιόπληκτη, είμαι υποχόνδρια ή απλώς βλέπω αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι;

Τι ήταν να συμβεί αυτό; Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να διατηρήσω την ψυχική μου ηρεμία κι έρχεται αυτό το γεγονός για να με αποσυντονίσει τελείως!!! Για να με ρίξει ξανά στα τάρταρα, για να μην ξέρω αν θα ζήσω ή αν θα πεθάνω τις επόμενες ώρες, για να γίνω ξανά δέσμια του φόβου μου, για να εμφανιστούν όλα μα όλα τα ανάλογα σωματικά συμπτώματα κι εγώ να μην ξέρω αν είναι αληθινά ή για μια ακόμη φορά κατασκεύασμα του νου μου;;;

Πόσο μακριά θα πάει πλέον αυτή η βαλίτσα; Για πόσον καιρό πια θα παιδεύομαι; Γιατί να πεθαίνω κάθε μέρα, κάθε λεπτό; Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;;; Γιατί;;;;;

Εσύ, περιπλανώμενε διαβάτη, που ίσως πέσεις πάνω σ’αυτό το κακομοιριασμένο blog ίσως ν’αναρωτηθείς για ποιο πράγμα μιλάω τούτη τη στιγμή.

Απλό. Απλούστατο. Σηκώθηκα το πρωί, μια χαρά. Δίχως την παραμικρή σωματοποίηση. Ούτε στομάχι, ούτε στήθος, ούτε κεφάλι, ούτε τίποτα. Μόνο κάτι μικρά νεύρα, που αυτά είναι πταίσματα. Κι ενώ επιτέλους, είπα, ευτυχώς, ένα καλό ξύπνημα, χτύπησα το κεφάλι μου κατά λάθος σ’ένα ράφι. Τι ήταν να το χτυπήσω;;; Από εκείνη την στιγμή άρχισαν όλα. Μα όλα!!!! Πόνος στο κεφάλι, ζάλη, ναυτία, αστάθεια…. Όλα μα όλα τα συμπτώματα μιας σοβαρής κάκωσης στον εγκέφαλο. Α! και πόνο στα μάτια!!! Πώς να είμαι σίγουρη ότι το χτύπημα δεν ήταν σοβαρό; Να κάνω τι; Να τρέξω στο νοσοκομείο; Να περιμένω να περάσουν αυτές οι περίφημες 48 ώρες;;; 48 ώρες μ’αυτή την αγωνία, θα το δημιουργήσω το αιμάτωμα μόνη μου.

Μα γιατί, γιατί μου συμβαίνει αυτό; Είναι δυνατόν όλα αυτά τα συμπτώματα να είναι μόνο αποκυήματα του μυαλού μου; Πιάνω το κεφάλι μου και πονάει. Ηρεμώ για λίγο και η ναυτία επανέρχεται. Μια ελαφρά ζαλούρα.

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να ηρεμήσει αλλά αυτό είναι αδύνατο. Δεν ξέρω πια τι να κάνω. Δεν ξέρω γιατί το μυαλό μου δημιουργεί τόσο εύκολα καταστροφικά σενάρια και τα ζει κιόλας. Ο πόνος, η ζάλη, το μούδιασμα, η ναυτία είναι όλα πραγματικά. Γιατί γαμώτο δεν μπορεί να ζήσει την καλή πλευρά της ζωής;

Πέρασαν έξι ώρες. Να αρχίσω να ηρεμώ ή όχι ακόμα; Όχι ακόμα. Στο Internet διάβασα ότι οι πιο κρίσιμες ώρες είναι από τις 8-12 ώρες. Θα περάσω όλη μου τη μέρα έτσι. Για να δούμε. Το κεφάλι μου έχει σφιχτεί.

Ωχ! Θε Μου! Βοήθησε την ταλαίπωρη δούλη Σου!!!

ημερήσιο δελτίο σωματοποίησης

Τόσος πόνος, τόσος φόβος, τόση ανασφάλεια, τόσες ενοχές….

Μα γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Γιατί δεν αφήνομαι ελεύθερη να χαρώ το επικείμενο ταξίδι; Γιατί να με βαραίνουν οι ενοχές εάν περάσω καλά;

Η γνώση δεν βοηθάει. Ίσως να επιδεινώνει το πρόβλημα γιατί το σωματικά μου συμπτώματα γίνονται όλο και χειρότερα. Ψυχονευρωτική, φοβική, ενοχική, ψυχικά άρρωστη…

Το δελτίο σωματοποίησης της ημέρας περιλαμβάνει:

• Πόνο στο στήθος
• Δύσπνοια
• Αέρια
• Διάρροια
• Ναυτία
• Ζάλη
• Ιλίγγους
• Φοβία καρδιακού

Λείπει  κάτι άλλο;;;

Ο φόβος έχει κυριεύσει το σώμα μου!!!

Πλησιάζει η μέρα κι εγώ όλο και φοβάμαι περισσότερο. Ο φόβος μ’έχει κυριεύσει και το χειρότερο είναι ότι το σώμα μου παίζει άσχημα παιχνίδια μαζί μου. Οι μυς στο στήθος και στην πλάτη τόσο τραβηγμένοι που θαρρείς θα σπάσουν, το στομάχι είναι κάπως, υπάρχουν στιγμές που δεν μου φτάνει ο αέρας και νομίζω ότι θα λιποθυμήσω, είναι στιγμές που νομίζω ότι η καρδιά μου σταματάει, είναι στιγμές που ανεβαίνω το αίμα στο κεφάλι μου και λέω «τώρα έρχεται το εγκεφαλικό». Και υπάρχουν και τα πιο ανώδυνα: μυγάκια στα μάτια, εσωτερικός εκνευρισμός.

Το χειρότερο απ’όλα είναι ότι ενώ ξέρω ότι όλα αυτά είναι αποτελέσματα άγχους και φοβίας, για μια ακόμα φορά η διαχείριση τους είναι απίστευτα δύσκολη για μένα. Τώρα πεθαίνω, τώρα θα καταρρεύσω, τώρα θα τα διαλύσω όλα…

Το μυαλό μου ένα κουβάρι, οι σκέψεις ανάκατες με τις ενοχές, ο φόβος με κατατρώει ύπουλα και αποτελεσματικά…

HELP!!!!

Κομμάτια...

Κομμάτια… Αισθάνομαι κομμάτια…

Βέβαια, τα κατάφερα γιατί τα έκανα όλα όσα ήταν να κάνω, αλλά με ζάλη, ανακατωσούρα, ξερόβηχα και διάφορα άλλα ωραία… Α! να μην ξεχάσω κι ένα αίσθημα ότι τα πνευμόνια μου είναι γεμάτα με κάτι και κλασσικά πόνους στο στήθος.

Ας το εκλογικεύσουμε λίγο, μήπως βρούμε και κάποια άκρη:

1. Πήγα εγώ μόνη μου στο σχολείο, τέταρτη μέρα σερί κι αυτό μου την έδωσε. Σκέψεις, ότι ο μαλάκας της υπόθεσης είμαι πάντα εγώ. Ότι εγώ πρέπει να το κάνω θέλω δεν θέλω, ενώ οι άλλοι μόνο όταν θέλουν. Μόνο τότε. Κατά τ’άλλα, κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
2. Στο σχολείο με περίμενε guess who? Δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία γιατί επειδή θέλει να κάνει κάτι με το πρωινό της, εμφανίζεται από το πουθενά.
3. Έπρεπε να πάω στο κέντρο να πληρωθώ. Δεν ήθελα να πάω εγώ, δεν είναι κάτι που μου αρέσει. Έπρεπε όμως να το κάνω γιατί ο τραπεζικός λογαριασμός είναι μηδενικός και τα έξοδα μέχρι το τέλος του μήνα στοιβάζονται για άλλη μια φορά.
4. Με αγχώνει το επικείμενο ταξίδι. Αντί να με χαροποιεί με αγχώνει αφάνταστα. Σκέφτομαι τις αντιδράσεις μου μέσα στο αεροπλάνο (βλέπεις, ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται και η αγοραφοβία), το πώς θα περάσουμε εκεί, το κλίμα που θα επικρατεί, την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί και η κρίση ήταν κρισάρα…
5. Η αναγνώριση θα είναι αυτή που θα επιθυμούσα ή θα με ρίξουν στα τάρταρα;;;

Δεν πεθαίνω, όμως δεν αισθάνομαι και καλά. Βαρέθηκα τα σωματικά συμπτώματα, βαρέθηκα αυτή τη μαλακία που δέρνει τον εγκέφαλο μου. Όλα τα βιβλία ψυχολογίας λένε ότι το προκαλώ μόνη μου, όταν όμως δεν έχεις συνείδηση του πως το προκαλείς, δεν μπορείς να το παλέψεις. Μόνο λίγο ξεκουράζεσαι… μόνο λίγο…

Το στομάχι μου διαμαρτύρεται, η ναυτία δεν λέει να περάσει και στο πίσω μέρος του μυαλού μου παραμονεύει ο φόβος. Θέλω να ξεράσω, να ξεράσω όλη αυτή τη βρωμιά που έχει κολλήσει μέσα μου και με ταλαιπωρεί. Έχω αρχίσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου με αυτό που βιώνω κι αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα… Να κλάψω; Να τσιρίξω; Να ξεράσω; Να ξαπλώσω; Να παλέψω για μια ακόμα φορά; Να αφεθώ να πεθάνω; Τι; Τι;

Θέλω τόσο το blog μου να το δουν κι άλλοι και δεν έχω καταλάβει πως μπορώ να το καταφέρω αυτό. Ίσως κάποτε τα καταφέρω… Ίσως κάποτε λέω με περηφάνια στα εγγόνια μου, «Κάποτε υπήρξα νευρωτική, όμως τώρα είμαι καθαρή».

Αλήθεια, έχει γλιτώσει κανείς από αυτό το πράμα; ΄Η μόνο για λίγο ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά;

Συνεχής αγώνας...

Έρχεται και φεύγει. Ηρεμώ για λίγο και ξανάρχεται. Βρίσκομαι σε ένα ρινγκ. Ένας συνεχής αγώνας για να νικήσεις το θρανίο. Υπάρχουν μόνο μικρές στιγμές ανάπαυλας. Πάω να ηρεμήσω και δεν με αφήνουν ή εν πάσει περιπτώσει δεν αφήνω εγώ τον εαυτό μου. Πώς να τον αφήσω να ηρεμήσει όταν οι υποχρεώσεις συνεχώς με κυνηγούν. Έκανα αμάν να πληρωθούν τα πάντα σήμερα τέλος του μήνα. Και μόλις είπα ουφ!, άρχισα να σκέφτομαι όλα όσα έρχονται να πληρωθούν μέσα στο Δεκέμβριο.

Έχω μεγάλη εσωτερική αναστάτωση αυτή τη στιγμή. Ίσως να φταίει και ο καφές. Μάλλον πρέπει να τον κόψω ξανά. Θέλω να ηρεμήσω, να μην σκέφτομαι καμιά υποχρέωση, καμιά εκκρεμότητα. Θέλω…

Ένα μάτσο χάλια

Σήμερα είμαι πολύ, μα πολύ χάλια. Δεν ξέρω γιατί. Ξεκίνησε από εχθές το βράδυ. Διάθεση μηδέν, δυσφορία, όλοι οι μυς σφιγμένοι, τα μάτια μου κάνουν μυγάκια, απίστευτη κούραση, πόνος οξύς στην πλάτη. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ότι πέρσι η τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου ήταν η χειρότερη και αυτή που με οδήγησε στην ψυχοθεραπεία και τώρα την αναβιώνω. Δεν την βγάζω καθαρή, με τίποτα. Δεν φοβάμαι, τα σωματικά συμπτώματα όμως είναι τόσο μα τόσο έντονα, που με έχουν ρημάξει. Θα καταρεύσω…

Υφέρπων φόβος....

Υφέρπων φόβος… από το πρωί.

Προσπαθώ να τον ξορκίσω, να μην τον αφήσω να με καταλάβει. Να μην τον αφήσω να με τρομοκρατήσει για ένα ενδεχόμενο καρδιακό. Μ’έχει κουράσει αυτή η κατάσταση. Δεν αντέχω άλλο να φοβάμαι, δεν αντέχω άλλο να τρέμω μπροστά σε κάθε σύσπαση των μυών μου, σε κάθε άρρυθμο χτύπο της καρδιάς μου.

Φοβάμαι…

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...

Χιλιάδες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου από την στιγμή που θα ξυπνήσω. Δεν προλαβαίνω ν’ανοίξω το μάτι μου και η απειλητική σκέψη του «πως θα βγει η μέρα μου» έχει ήδη τρυπώσει. Δεν μπορώ να πω καν καλημέρα στον εαυτό μου. Μια ήρεμη, ευχάριστη καλημέρα.

Παρ’όλα αυτά, έχω αποφασίσει ότι μόνο εγώ μπορώ να θεραπεύσω τον εαυτό μου. Κανείς άλλος. Όποιος ήταν να βοηθήσει μέχρι τώρα, βοήθησε. Από δω και πέρα είναι η Φοβίτσα που θα πολεμήσει τους προσωπικούς της δαίμονες. Ξεκίνησα λοιπόν, φορώντας το κραγιόν μου και την καινούρια μου μπλούζα. Α! και την κοντή μου φούστα. Κι ας ήθελα να χωθώ πάλι στο τριμμένο μου τζιν, άβαφη κι άχρωμη. Ξεκινώ την αλλαγή, την προσωπική μου μάχη, αλλάζοντας απ’έξω. Ακόμα κι αν αυτό δεν το κάνω με ευχαρίστηση…

Μια φοβική σε κρίση!!!

Αποδέχομαι ότι είμαι φοβική και ψυχονευρωτική. Αποδέχομαι ότι είμαι ένα άτομο γεμάτο ανασφάλειες. Ένα άτομο που κάθε μέρα βγάζει και μια νέα φοβία. Ένα άτομο που πλέον αδυνατεί να ευχαριστηθεί τη ζωή του και ζει μέσα στη μιζέρια και στη μίρλα, μέσα στο σωματικό και τον ψυχικό πόνο.

Έχω απογοητευτεί. Ξαφνικές σκοτοδίνες, τάση λιποθυμίας, δύσπνοια, βάρος στο στήθος, αναγούλες, όλα μαζί. Κι έχει προστεθεί και η αγοραφοβία. Και τι έγινε πού τα ξέρω όλα αυτά; Και τι έγινε που ξέρω από πού πηγάζουν; Και τι έγινε που ξέρω ότι δεν κινδυνεύει η σωματική μου ακεραιότητα; NADA. Τίποτα εις το πηλίκον. Η ψυχοθεραπεία δεν βοήθησε. Μόνο βραχυπρόσθεσμα. Μακρυπρόθεσμα έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα. Έχω δοκιμάσει τα πάντα. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει είναι τα φάρμακα. Δεν τα δαιμονοποιώ πλέον. Εάν είναι η μόνη λύση να κάνω την καθημερινότητα μου υποφερτή, δέχομαι να τα δοκιμάσω. Αλλά και πάλι είμαι σίγουρη ότι δεν είναι αυτή η λύση. Γιατί αν ήταν αυτή η λύση δεν θα υπήρχε κανένας φοβικός. Θα έπαιρναν όλοι το χαπάκι τους και όλοι θα ήταν ΟΚ.

Είμαι τόσο κουρασμένη ψυχικά από αυτή τη μαλακία. Εγκλωβισμένη. Κι αυτή η συνεχής οικονομική ανασφάλεια μ’έχει πλέον τσακίσει. Δεν έχω δυνάμεις. Τις έχω κατασπαταλήσει όλες.

Άθελα μου προσπαθώ να μη δυσαρεστήσω κανέναν. Σ’ένα συνεχές κυνηγητό, να τους φροντίσω όλους. Συνεχώς να αισθάνομαι ότι κάτι έχει μείνει πίσω. Συνεχώς να είμαι στην τσίτα από το φόβο να κρατηθούν οι ισορροπίες. Να προσπαθώ με χίλιους τρόπους ν’αποφύγω εκείνο το βλέμμα της αποδοκιμασίας, εκείνη την γκριμάτσα της δυσαρέσκειας. Κι εγώ να τσακίζομαι όλο και περισσότερο, να πιέζομαι ανάμεσα στις δαγκάνες μιας τανάλιας και να είμαι ανήμπορη να ξεφύγω. Γιατί πλέον οι φοβίες μου με έχουν ξεπεράσει και είμαι ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε μόνη μου. Έχω πείσει ότι χρειάζομαι κάποιον δίπλα μου και δεν μπορώ να κουνηθώ χωρίς το φοβικό σύντροφό μου. Τα ξέρω όλα. Έχω επίγνωση όλων όσων μου συμβαίνουν. Λύση όμως δεν υπάρχει.

Το μόνο που αποφάσισα εχθές είναι να αποδεχθώ τη φοβία μου. Να αποδεχθώ την κατάσταση μου όσο ήρεμα γίνεται. Δεν θέλω πλέον να την παλέψω. Τρία χρόνια τώρα την παλεύω και άκρη δεν βρήκε. Ίσα – ίσα, σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Όλο σκέψεις που τελικά δεν βγάζουν πουθενά και περισσότερο σε μπερδεύουν.

Αποφάσισα να μην ξαναμπώ σε σάιτ που ο κάθε πικραμένος λέει τον πόνο του. Τελικά δεν με βοηθάει. Με κάνει χειρότερα. Γιατί κανέναν δεν βλέπω να έχει αποδεσμευτεί από τη φοβία του και τα σωματικά του συμπτώματα. Ο ένας λέει στον άλλον τον πόνο του, του δίνει κουράγιο αλλά so what? Παραμένει κολλημένος εκεί και συνεχίζει να υποφέρει.