Το πηγάδι βαθαίνει...

Σήμερα είναι μια μέγγενη στο κέντρο του στήθους...
και πολύ μούδιασμα στο κεφάλι...
και μυγάκια...
μετά από ένα ωραίο τριήμερο... υπερ-πάρτυ των συμπτωμάτων...
Να μην δώσω σημασία...
Δεν γίνεται αυτό... για τον απλούστατο λόγο πως δεν γίνεται...
κάθε μέρα το πηγάδι βαθαίνει...

Παρασκευή και 13

Είναι τόσο περίεργο όλο αυτό... Τόσο απίστευτο χάλι... Τόσος πόνος και τόση δυσφορία και τόση αίσθηση λιποθυμίας και τόσο πόδια ζελέ και τόσο όλα...
Μόνο φόβο δεν έχω... όχι τίποτα άλλο, απλώς είμαι σίγουρη ότι σήμερα θα πεθάνω...
και ξέρεις κάτι... σήμερα δεν με πειράζει... Κουράστηκα πολύ να πονάω και να ξοδεύομαι...
Ας πεθάνω... αν ο Θεός θέλησε αυτό το τέλος για μένα... Τι μπορώ να κάνω εγώ;;; Και μήπως τόσον καιρό που παλεύω, τι κατάφερα;;; Μόνο πόνος, πόνος κι άλλος πόνος...
Τάχα διαβάζω τα σάιτς για τις ευτυχίες... Μπούρδες! Απλές μπούρδες!
Όπως οι μαλακίες που γράφω εγώ... μόνο και μόνο για να πείσω τον εαυτό μου και κανέναν άλλον...
Λοιπόν παίδες...
Παρασκευή και 13 σήμερα... Καλή μέρα κατάρρευσης... Έχει και μια αιτιολογία...
Πόνος, δυσφορία, κατάρρευση...

Μπλιαχ - μπλιαχ - μπλιαχ!!!

Ξύπνησα και πάλι με πολύ έντονο πόνο στο στέρνο... ήρθα γραφείο για λίγο καλά και πάλι πολύ χάλια... βλέπω φωτογραφίες από τις παλιές ευτυχισμένες μέρες κι αυτό μου φέρνει απίστευτο πόνο... και ψυχικό και σωματικό...
Αη - Νικόλα σήμερα.... Τελικά ο Αη - Νικόλας θέλησε να μου εντείνει τον πόνο...
Δεν αντέχω άλλο... Η απόφαση ελήφθη... μένει να γίνει πραγματικότητα, αρκεί βέβαια να μην πεθάνω μέχρι τότε...
Φάρμακα σας έρχομαι...

Collapse

Είπα πως θα το κλείσω τούτο το μπλογκ, πως δεν θα ξαναασχοληθώ μαζί του, πως δεν θα ξαναγκρινιάξω αλλά τελικά όλα ψέματα ήταν...
Δεν ήθελα να βγάλω τούτο το χάλι μου στο μπλογκ ευτυχίας.... ίσως να είναι και η τελευταία φορά που γράφω γιατί σήμερα είμαι απίστευτα χάλια... Το τραγικό έχει ξεκινήσει από εχθές αλλά δεν λέει να σταματήσει και σήμερα είμαι στην κυριολεξία για τ'ανάσκελα...
Πώς έφτασα στο γραφείο μόνο εγώ το ξέρω και κανείς άλλος... πως αντέχω ακόμα επίσης μόνο εγώ το ξέρω... Θέλω να γράψω λίγο τα σωματικά μου μήπως και ηρεμήσω λιγάκι:
1. ΦΟΒΕΡΟΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ (μα σε όλο το στήθος, παντού παντού παντού)
2. Όλο το κεφάλι μου μυρμηγκιασμένο (ιδίως στην κορυφή)
3. Ελαφρά δύσπνοια
4. Αίσθημα κατάρρευσης - θανατικού...
Έχω γράψει αμέτρητες φορές για τούτο το απίστευτο αίσθημα θανατικού κι έχω κλαφτεί άλλες τόσες... αλλά αυτό το σημερινό είναι άνω ποταμών... δεν νομίζω ότι έχει ξανασυμβεί...
Ο οργανισμός μ'έχει προειδοποιήσει τόσον καιρό, εγώ αγρόν ηγόραζα και τώρα κάνει αυτόματα collapse!!!
Τα έχω παίξει στην κυριολεξία... Ιδίως αυτό το αίσθημα υπερτραβήγματος στο στήθος...
Λοιπόν μπορεί να μην είναι η καρδιά και να είναι το άγχος... αλλά τι σημασία έχει;;;
Σήμερα του Αγίου Σάββα, ήρθε η ολική κι αμετάκλητη κατάρρευση...

Κλαίω...

Κλαίω! Δεν μπορώ να σταματήσω το κλάμα!
Δεν πήγα στο γραφείο... φυσικά είναι ήττα... γιατί δεν πήγα από φόβο  κι όχι από θέληση... Κρίμα... την προηγούμενη βδομάδα πάλεψα κι είχα καταφέρει μερικά ωραία πράγματα... και σήμερα τα κατέστρεψα όλα... Πάει ο πρωινός καφές... πάει η αίσθηση της μικρής νίκης... πάνε όλα...
πάλι η αίσθηση ότι είσαι ένα σκατό... που δεν μπορείς να κάνεις το πιο απλό πράγμα του κόσμου... δυο βήματα... δυο απλά βήματα δίχως φόβος...
Κλαίω αλλά ακόμη κι αυτό το δάκρυ με δυσκολία βγαίνει...
Φοβάμαι πολύ...
Κάποτε... ήμουν ένα πολύ δυνατό άτομο... κάποτε... πίστευα πως όλα μπορούσα να τα ξεπεράσω... έσφιγγα τα δόντια και πήγαινα μπροστά... δεν άφηνα τους άλλους να καταλάβουν τις αδυναμίες μου, τον πόνο μου... ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΕΠΑΚΡΟ...
Ο Θεός όμως ή ο ίδιος μου ο εαυτός με εκδικήθηκαν... Με την πρώτη νύξη πλέον του εγωισμού, με ρίχνει ξανά στα τάρταρα του τρόμου... να γίνομαι πιο άβουλη και πιο φοβισμένη κι από νεογέννητο...
Αν δεν ταπεινωθείς κυρά μου, αν δεν καταλάβεις την ασημαντότητά σου, τι νομίζεις πώς θα καταφέρεις;;; Μ'έπιασε πάλι έντονο σήμερα κι είμαι μόνη...
Μου λείπει πάρα πολύ η μανούλα μου... Ίσως γι'αυτό και να έγινα χθες και σήμερα έτσι... γιατί τελικά δεν μπορώ χωρίς τη μαμά μου... γιατί δεν έχω ξεφύγει ποτέ από το στάδιο του εξαρτημένου βρέφους...
Κλαίω και φοβάμαι πολύ....

the end

Τι να γράψω;;;
Απλώς ότι σήμερα ο θάνατος είναι πιο κοντά από κάθε άλλη φορά...
Η πιο έντονη κρίση πανικού, αν φυσικά είναι κρίση πανικού και όχι κάτι άλλο...
Τέτοια έντονη δύσπνοια και τέτοιος πόνος...
Δεν μπορώ να γράψω τίποτα μα τίποτα άλλο...
ένα απλό THE END.

Η μέρα με τα πολλά...

Τα αγχωτικά σωματικά συμπτώματα έχουν ένα από τα καλύτερα τους πάρτυ σήμερα!!!
Εννοείται πως σε κάποια άλλη περίπτωση, δεν θα τολμούσα να βγω από την ασφάλεια του καβουκιού μου αλλά σήμερα πίεσα τόσο πολύ τον εαυτό μου γιατί είναι μία πολύ ιδιαίτερη μέρα και πρέπει να φανώ εγώ η δυνατή...
Πάντως μου αξίζουν ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ γιατί κατάφερα κι ήρθα στο γραφείο χωρίς ιδιαίτερη γκρίνια, πήγα και το σκύλο για "κακά", ήπια και καφέ... Νίκες, μικρές νίκες παρά το θανατερόν του πράγματος... Από την άλλη βέβαια, αληθινή νίκη θα είναι το βράδυ, όταν διαπιστώσω πως κατάφερα να βγάλω τη μέρα και να επιστρέψω στο σπίτι μου σώα και αβλαβής...
Για να μην νομίζετε πως είμαι και πολύ καλά και σας χαλάσω τη σούπα, να κάνουμε και το ημερήσιο δελτίο σωματοποίησης:
1. Ξύπνημα - εγερτήριο από τις 4.00 - Ταραράμ!!!
2. Απίστευτο σφίξιμο όλων των μυών του σώματος μου... περιμένω το τηλέφωνο για την ανακοίνωση των ειδήσεων... με αποτέλεσμα πιασμένος αυχένας, τραβηγμένο στήθος, ζάλη
3. Μυγάκια στα μάτια
4. Τρεις φορές στην τουαλέτα μέχρι στιγμής
5. Εσωτερικό τρέμουλο (τώρα έχει ηρεμήσει κάπως) και...
6. Πόδια ζελέ
Α! μην ξεχάσω και το κλασικό πλέον σύμπτωμα της αίσθησης κατάρρευσης - λιποθυμίας - θανατικού και ό,τι άλλο θέλετε όταν περπατάω στο δρόμο...
Εδώ στην καρέκλα, ακόμα την βγάζουμε...
Περιμένω λοιπόν... Ελπίζω μέχρι τις δύο να έχουν ηρεμήσει κάπως γιατί έχω να πάρω και το παιδί από το σχολείο... και σας αφήνω γιατί μια νέα τουαλέτα με περιμένει...
Ciao όμορφοι και όμορφες!!!