Τα κατάφερα!

Μεσημέρι!!! Υπερβολική ζέστη!
Ήρθα μόνη μου από το γραφείο στο σπίτι... περπατώντας γρήγορα βέβαια για να μη με πιάσουν πάλι τα ανομολόγητα... μπήκα στον κρεοπώλη... μπήκα και στο σούπερ... κι όταν μπήκα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας πανηγύριζα σαν μικρό παιδί: "Τα κατάφερα!".
Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να κλάψω...
Να χαρώ που κέρδισα ακόμα μια μικρή νίκη ή
να κλάψω που δεν μπορώ να κάνω το αυτονόητο...
Ας μην μιζεριάσω, κι ας κλείσω αυτό την ανάρτηση μ'ένα αισιόδοξη μήνυμα:
"ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ! ΝΙΚΗΣΑ!"

Σήμερα πεθαίνω;;;

Λοιπόν… έχουμε και λέμε… αυτό το πράγμα αποκλείεται να είναι μόνο μία απλή νεύρωση ή παθολογικό άγχος… δεν το δέχομαι με τίποτα… υπάρχει σίγουρα οργανικό υπόβαθρο και σε λίγο θα με δω στα θυμαράκια ή στα επείγοντα με ενδοφλέβιες παντού να προσπαθούν να με σώσουν από το θάνατο…

Απίστευτος πόνος και σφίξιμο στο στήθος, απίστευτος… δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου έξω… κάθε βήμα και είμαι σίγουρη ότι θα σωριαστώ στο έδαφος… δεν με κρατάνε τα πόδια μου με τίποτα… το στομάχι μου… ο θάνατος… πόσο ακόμα να παλέψω;;; και κυρίως τι να παλέψω;;; Γιατί Θε Μου, με βασανίζεις;;; Συγχώρεσέ με Θε Μου… Ξέρω ότι δεν πρέπει να ξεστομίζω τέτοιες κουβέντες… όμως, είμαι χάλια σήμερα… πολύ χάλια… δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, η γαμημένη Δευτέρα, το γεγονός ότι επέστρεψα Θεσσαλονίκη… δεν ξέρω… σημασία έχει ένα και μόνο γεγονός… ότι είμαι απίστευτα μα απίστευτα χάλια…

Α ρε κυρα – Καλλιόπη!!!

Πάλι ένα χάλι… πάλι ένα χάλι… γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;;; γιατί σωματοποιώ ότι ακούω;;; η κυρά – Καλλιοπίτσα έπαθε ξαφνικά έμφραγμα… αυτό ήταν… άντε πάλι οι φόβοι μου για τα καρδιακά και μάλιστα κατακαλόκαιρο… και φυσικά καταλαβαίνεις πως είμαι σήμερα… πόνος στο στήθος… ναυτία… ζάλη… κομάρες… τα πόδια μου δεν κινούνται… Α ρε κυρα – Καλλιόπη πώς το κατάλαβες ότι ήταν καρδιακό κι όχι κρίση πανικού;;; Πώς μπορείς να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο;;;

Τα έχω παίξει… είμαι σίγουρη ότι παθαίνω το έμφραγμα… τόσο διαταραγμένη είμαι… πήγα να πιάσω το σφυγμό μου δεν τον ένιωσα και ξαφνικά έντονο σφίξιμο στο στήθος, ιδίως η αριστερή μου πλευρά… αυτή την στιγμή πεθαίνω!!! Ciao!!!!!!!!

Κι όμως δεν είναι ψυχοσωματικό… δεν είναι άγχος… είναι η καρδούλα μου…

Θέλω τόσο πολύ μα τόσο απεγνωσμένα να την πάρω αυτή την στιγμή τηλέφωνο και να ακούσω τη φωνή της… να μου πει «έλα βρε κορίτσι μου, που χάθηκες, όλα είναι εντάξει, μη φοβάσαι γλυκιά μου, ένα μικρό πισογύρισμα είναι, πάντως δεν είναι η καρδιά σου…»

Α! ρε κυρα – Καλλιόπη, τι ασκούς του Αιόλου άνοιξες σήμερα!!!

Λοιπόν, ας πω τα συμπτωματάκια μου και πείτε μου μετά αν όλα αυτά δεν είναι δείγμα άμεσου εμφράγματος: σφίξιμο στο στήθος ωσάν χταπόδι ιδίως από την αριστερή πλευρά, ελαφρά δύσπνοια, ξερόβηχας, φόβος, το αριστερό μου χέρι ψιλομουδιασμένο… Ιδρώνω… τώρα μου έρχεται κι εμετός… είμαι σίγουρη για το θανατικό μου… πεθαίνω γλύκα… να πω στον άντρα μου να με πάει στα επείγοντα ή να περιμένω εδώ αργά και βασανιστικά το θάνατό μου;;; να πάω να βρω το Δημιουργό Μου;;; Α! ρε κυρα – Καλλιοπίτσα, α ρε κυρα – Καλλιοπίτσα!!!

Θέλω να μιλήσω με την Έλενα επειγόντως… θέλω ν’ακούσω τη φωνή της… να με καλμάρει… να μου πει ότι δεν πεθαίνει… όμως και την κυρα – Καλλιόπη της είπαν ότι δεν πεθαίνει οι ίδιοι οι γιατροί κι εκείνη πέθαινε… πώς να εμπιστευτείς τον κόσμο;;; ποιον να εμπιστευτείς;;; ξανακυλώ… πλέον πεθαίνω… είναι σίγουρο… το σώμα μου τα έχει όλα… έντονη ναυτία… ιδρώτας… πόνος στην αριστερή πλευρά του στήθους… ναυτία… είναι έμφραγμα… πεθαίνω…

Ας τα βάλω σε μια σειρά, μήπως και ηρεμήσω λίγο… μήπως δώσω στον εαυτό μου μία όαση ηρεμίας αν και δεν το βλέπω γιατί από το βράδυ έτσι είμαι:

1. άκουσα το έμφραγμα της κυρα – Καλλιόπης που βασανιζόταν κι αυτή από πανικούς
2. ήρθε η μαμά και μετά από μια βδομάδα απουσίας θέλω να τραβήξω την προσοχή της
3. είναι η 40^η μέρα απεξάρτησης από την Έλενα και χρειάζομαι μια καλή αφορμή για να την πάρω τηλέφωνο που τόσο το θέλω
4. δεν έχω γίνει ποτέ καλά
5. δεν είναι τίποτα απ’όλα τα παραπάνω… είναι αληθινό έμφραγμα του κερατά και τώρα γλύκα μου πεθαίνεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Σκέψου τις τελευταίες σου ευχές!!!!!!!!!

Μια ιστορία

Τρία χρόνια αυτή η κατάσταση… τρία ολόκληρα χρόνια που δεν ζω… βέβαια αν το καλοσκεφτώ, σχεδόν πάντα έτσι ήταν… απλώς τα συμπτώματα ήταν πιο ήρεμα… δεν τα αντιμετώπισα όταν έπρεπε και τώρα θέριεψαν κι έκαναν κατάληψη σε όλο μου το είναι…

Για σκέψου μικρή μου… για σκέψου… μια σταλιά σκατό ήσουν και το στομάχι σου βασανιζόταν από μια συνεχή ναυτία κι εμετούς… γι’αυτό έπαιρνες το Primeran... στις πρώτες τάξεις του δημοτικού ήσουν… καταλάβαινες ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και δεν ήξερες πώς να το αρθρώσεις και το στομάχι σου αντιδρούσε… λίγο μετά την εγκυμοσύνη έπαθες την πρώτη κρίση πανικού… στο νοσοκομείο… και μια ηρεμιστική ένεση σε έφερε αμέσως στα συγκαλά σου… κανείς όμως τότε δεν σου μίλησε για κρίση πανικού, για άγχος, για όλα αυτά τα ωραία… στο κάτω – κάτω ήσουν μόνο δεκαοχτώ, ποιος να πιστέψει τα προβλήματα που είχες;;; Ο καφές είπανε κι έτσι έκοψες μαχαίρι τον καφέ και πίστεψες ότι τα προβλήματα σου λύθηκαν… όμως τίποτα δεν λύθηκε… όλα ήταν μέσα σου κι όλο σε καταδίωκαν… λίγο πριν το χωρισμό… οι απίστευτοι πονοκέφαλοι… οι ημικρανίες που κανένα αναλγητικό δεν μπορούσε να τις εξαφανίσει… μέχρι που χώρισες κι οι πονοκέφαλοι όπως ξαφνικά εμφανίστηκαν έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκαν… κι ύστερα … ύστερα… κάθε φορά που είχες μια σεξουαλική σχέση, μια βδομάδα πριν εμφανιστεί η περίοδος σου, αισθανόσουν όλα μα όλα τα συμπτώματα μιας πιθανής εγκυμοσύνης: ναυτία, εμετοί, ζάλη, ακόμα κι αίσθημα λιποθυμίας… μέχρι που έβλεπες το αίμα να ρέει μέσα από τα πόδια σου κι αμέσως απελευθερωνόσουν και ζούσες μια ήρεμη εβδομάδα μέχρι να ξανακυλίσεις… και μετά ήρθε η εποχή των επίμονων εμετών… κάθε πρωί, με το που άνοιγες τα μάτια, η πρώτη κίνηση που έκανες ήταν να τρέξεις στο μπάνιο και να ξεράσεις τη βραδινή χολή σου… μισή ώρα παιδευόσουν να βγάλεις τα υγρά από το άδειο στομάχι σου… κι όλο το πρωινό νηστική μέχρι να φτάσει το μεσημέρι και να καταφέρεις να βάλεις μια μπουκιά στο στόμα… κι ως δια μαγείας το βράδυ εξαφανίζονταν όλα… και μετά ήρθε η εποχή, η δύσκολη… όταν ο γιος μπήκε στο γυμνάσιο ξαφνικά θυμήθηκαν όλοι ότι εσύ ήσουν η μάνα του κι ότι στα δύσκολα μόνο εσύ έχεις λόγο… και η γκρίνια γκρίνια γιατί εκείνη στο μεγαλώνει κι έχει χάσει τη ζωή της… και μ’όλα αυτά ακόμα περισσότερες ενοχές… και να οι πρώτοι πόνοι στην καρδιά, να οι φοβεροί πόνοι στο στήθος, να οι χαλασμένες οι μπλούζες από το τρίψιμο στο πονεμένο μέρος μήπως και ηρεμήσει ο πόνος… ένας πόνος συνεχής, δίχως τέλος και έλεος και ο καρδιολόγος να σου λέει ότι προέρχεται από την πλάτη κι εσύ να μην το πιστεύεις γιατί κόντευες να πεθάνεις… να πας να πιάσεις το τιμόνι και το κεφάλι ολόκληρο να μουδιάζει, το στόμα να ξεραίνεται, το οπτικό σου πεδίο όλο και να λιγοστεύει μέχρι τη στιγμή που λες ‘πεθαίνω’ κι άρον – άρον παρατάς το αυτοκίνητο στην άκρη και βγαίνεις μόνη έξω να πάρεις λίγο αέρα… η κρίση των τριάντα λες, όμως δυο χρόνια φυτοζωείς… κάθε βράδυ κλαις και λες ‘Θε Μου, όλη η ζωή μου έτσι θα βγει;;; μέσα στον πόνο;;;’ και μια ωραία πρωία δίχως καν να το καταλάβεις ο πόνος έχει εξαφανιστεί, εσύ γίνεσαι και πάλι εσύ και πλέον παίρνεις την εκδίκησή σου… θα γίνεις ξανά μητέρα… θα γίνεις μητέρα πλέον γιατί το θέλεις εσύ κι όχι κανένας άλλος… θα είσαι έγκυος και πλέον δεν θα ντρέπεσαι… θα περπατάς με την κοιλιά μπροστά και θα καμαρώνεις… θα είσαι μία κανονική έγκυος κι όταν θα γεννήσεις κανείς δεν θα έρθει να σου κλέψει την καρδιά σου… κανείς δεν θα σου πει να δώσεις το παιδί σου… θα έχεις δίπλα σου τον άντρα σου που θα καμαρώνεις… θα είσαι μια κανονική γυναίκα κι όχι μια τρομαγμένη και μόνη έφηβη… και περνάνε μερικά χρόνια ήρεμα… εντάξει με λίγες αναγούλες και με λίγες δυσφορίες αλλά αυτά είναι πταίσματα μπροστά σ’αυτά που έχεις τραβήξει και ξαφνικά μια καλοκαιρινή μέρα όλα αλλάζουν… καθημερινά ένας μικρός θάνατος... μικρές στιγμές αναλαμπές ζωής για να μου θυμίζουν ότι κάποτε γεννήθηκα κι εγώ άνθρωπος... ας σαπίσω τώρα στη φυλακή μου...