Μια ιστορία

Τρία χρόνια αυτή η κατάσταση… τρία ολόκληρα χρόνια που δεν ζω… βέβαια αν το καλοσκεφτώ, σχεδόν πάντα έτσι ήταν… απλώς τα συμπτώματα ήταν πιο ήρεμα… δεν τα αντιμετώπισα όταν έπρεπε και τώρα θέριεψαν κι έκαναν κατάληψη σε όλο μου το είναι…

Για σκέψου μικρή μου… για σκέψου… μια σταλιά σκατό ήσουν και το στομάχι σου βασανιζόταν από μια συνεχή ναυτία κι εμετούς… γι’αυτό έπαιρνες το Primeran... στις πρώτες τάξεις του δημοτικού ήσουν… καταλάβαινες ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και δεν ήξερες πώς να το αρθρώσεις και το στομάχι σου αντιδρούσε… λίγο μετά την εγκυμοσύνη έπαθες την πρώτη κρίση πανικού… στο νοσοκομείο… και μια ηρεμιστική ένεση σε έφερε αμέσως στα συγκαλά σου… κανείς όμως τότε δεν σου μίλησε για κρίση πανικού, για άγχος, για όλα αυτά τα ωραία… στο κάτω – κάτω ήσουν μόνο δεκαοχτώ, ποιος να πιστέψει τα προβλήματα που είχες;;; Ο καφές είπανε κι έτσι έκοψες μαχαίρι τον καφέ και πίστεψες ότι τα προβλήματα σου λύθηκαν… όμως τίποτα δεν λύθηκε… όλα ήταν μέσα σου κι όλο σε καταδίωκαν… λίγο πριν το χωρισμό… οι απίστευτοι πονοκέφαλοι… οι ημικρανίες που κανένα αναλγητικό δεν μπορούσε να τις εξαφανίσει… μέχρι που χώρισες κι οι πονοκέφαλοι όπως ξαφνικά εμφανίστηκαν έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκαν… κι ύστερα … ύστερα… κάθε φορά που είχες μια σεξουαλική σχέση, μια βδομάδα πριν εμφανιστεί η περίοδος σου, αισθανόσουν όλα μα όλα τα συμπτώματα μιας πιθανής εγκυμοσύνης: ναυτία, εμετοί, ζάλη, ακόμα κι αίσθημα λιποθυμίας… μέχρι που έβλεπες το αίμα να ρέει μέσα από τα πόδια σου κι αμέσως απελευθερωνόσουν και ζούσες μια ήρεμη εβδομάδα μέχρι να ξανακυλίσεις… και μετά ήρθε η εποχή των επίμονων εμετών… κάθε πρωί, με το που άνοιγες τα μάτια, η πρώτη κίνηση που έκανες ήταν να τρέξεις στο μπάνιο και να ξεράσεις τη βραδινή χολή σου… μισή ώρα παιδευόσουν να βγάλεις τα υγρά από το άδειο στομάχι σου… κι όλο το πρωινό νηστική μέχρι να φτάσει το μεσημέρι και να καταφέρεις να βάλεις μια μπουκιά στο στόμα… κι ως δια μαγείας το βράδυ εξαφανίζονταν όλα… και μετά ήρθε η εποχή, η δύσκολη… όταν ο γιος μπήκε στο γυμνάσιο ξαφνικά θυμήθηκαν όλοι ότι εσύ ήσουν η μάνα του κι ότι στα δύσκολα μόνο εσύ έχεις λόγο… και η γκρίνια γκρίνια γιατί εκείνη στο μεγαλώνει κι έχει χάσει τη ζωή της… και μ’όλα αυτά ακόμα περισσότερες ενοχές… και να οι πρώτοι πόνοι στην καρδιά, να οι φοβεροί πόνοι στο στήθος, να οι χαλασμένες οι μπλούζες από το τρίψιμο στο πονεμένο μέρος μήπως και ηρεμήσει ο πόνος… ένας πόνος συνεχής, δίχως τέλος και έλεος και ο καρδιολόγος να σου λέει ότι προέρχεται από την πλάτη κι εσύ να μην το πιστεύεις γιατί κόντευες να πεθάνεις… να πας να πιάσεις το τιμόνι και το κεφάλι ολόκληρο να μουδιάζει, το στόμα να ξεραίνεται, το οπτικό σου πεδίο όλο και να λιγοστεύει μέχρι τη στιγμή που λες ‘πεθαίνω’ κι άρον – άρον παρατάς το αυτοκίνητο στην άκρη και βγαίνεις μόνη έξω να πάρεις λίγο αέρα… η κρίση των τριάντα λες, όμως δυο χρόνια φυτοζωείς… κάθε βράδυ κλαις και λες ‘Θε Μου, όλη η ζωή μου έτσι θα βγει;;; μέσα στον πόνο;;;’ και μια ωραία πρωία δίχως καν να το καταλάβεις ο πόνος έχει εξαφανιστεί, εσύ γίνεσαι και πάλι εσύ και πλέον παίρνεις την εκδίκησή σου… θα γίνεις ξανά μητέρα… θα γίνεις μητέρα πλέον γιατί το θέλεις εσύ κι όχι κανένας άλλος… θα είσαι έγκυος και πλέον δεν θα ντρέπεσαι… θα περπατάς με την κοιλιά μπροστά και θα καμαρώνεις… θα είσαι μία κανονική έγκυος κι όταν θα γεννήσεις κανείς δεν θα έρθει να σου κλέψει την καρδιά σου… κανείς δεν θα σου πει να δώσεις το παιδί σου… θα έχεις δίπλα σου τον άντρα σου που θα καμαρώνεις… θα είσαι μια κανονική γυναίκα κι όχι μια τρομαγμένη και μόνη έφηβη… και περνάνε μερικά χρόνια ήρεμα… εντάξει με λίγες αναγούλες και με λίγες δυσφορίες αλλά αυτά είναι πταίσματα μπροστά σ’αυτά που έχεις τραβήξει και ξαφνικά μια καλοκαιρινή μέρα όλα αλλάζουν… καθημερινά ένας μικρός θάνατος... μικρές στιγμές αναλαμπές ζωής για να μου θυμίζουν ότι κάποτε γεννήθηκα κι εγώ άνθρωπος... ας σαπίσω τώρα στη φυλακή μου...