Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

Κρισάρα!!!!!!!!!

Δεν είμαι καλά!!!! Είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω!!!!!!!!! Ο αέρας μου λιγοστεύει, δεν μπορώ να αναπνεύσω κι έχω έντονη δυσφορία στο στήθος. Εντάξει, δεν είναι και το καλύτερο μου, γύρισα από κηδεία, αλλά δεν είμαι καλά. Η μαμά μου είπε ότι έχω φαγωθεί να είμαι άρρωστη. Πόσο λάθος κάνεις μάνα! Δεν αντέχεται πλέον αυτό το μαρτύριο. Δεν αντέχεται. Η δυσφορία είναι τόσο μα τόσο έντονη. Πεθαίνω, το αισθάνομαι και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ.
Γιατί δεν με αφήνει να ησυχάσω αυτό το κωλόπραγμα; Θε Μου, λύτρωσε με από αυτό το μαρτύριο. Είμαι πολύ χάλια αυτή τη στιγμή, μα για πάρα πολύ χάλια. Είμαι τόσο σίγουρη ότι ο θάνατος έρχεται κατ’ευθείαν επάνω μου, που δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Δεν θα με δείτε αύριο εδώ γιατί απλώς θα έχω αποδημήσει και ύστερα θα με πιστέψετε ότι δεν έλεγα μαλακίες, ότι πράγματι δεν ήμουνα καλά, ότι πράγματι κάτι έτρεχε με την καρδιά μου.
Θε μου, Σε παρακαλώ, άκουσε την κραυγή της αγωνίας μου, σώσε με από τούτο το μαρτύριο κι εγώ πιστή σου δούλη. Θε Μου, έχω διαλυθεί και δεν αντέχω άλλο. Η ευχαρίστηση έχει χαθεί από τη ζωή μου γιατί έχει φωλιάσει ο φόβος, γιατί το σώμα μου δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλά. Θε Μου, Σε παρακαλώ, μην επιτείνεις άλλο αυτό το μαρτύριο. Δώσε μου ένα γρήγορο τέλος ή απάλλαξε με από τούτα τα συμπτώματα. Θε Μου, έχεις τόσα ν’ασχοληθείς και σίγουρα δεν είμαι η πρώτη σου προτεραιότητα, ίσως όμως ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά, με δεις και με λυπηθείς.
Λοιπόν, αν και αισθάνομαι τόσο χάλια, μα τόσο χάλια, δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να πεθάνει. Είμαι πολύ μικρή ακόμα για να πεθάνω. Θέλω να ζήσω και θέλω να ζήσω καλά. Όμως η δυσφορία δε φεύγει, παίζει απίστευτα παιχνίδια μαζί μου, έχω κουραστεί από τον ίδιο μου τον εαυτό, δεν ξέρω πλέον κι εγώ τι θέλω.
Θε Μου, πίστεψε με, δεν θέλω πολλά. Μια ήρεμη ζωή χωρίς σωματικά συμπτώματα. Μόνο αυτό. Σε θερμοπαρακαλώ, αν μ’ακούς no more symptoms. No more.
Δεν νομίζω να έχω περάσει άλλη τέτοια κρίση. Ή μάλλον έχω περάσει, αλλά τώρα ξαναήρθε.
Σας αφήνω, αν δεν με ξανακούσετε, μη με ξεχάσετε. Κάποτε υπήρξα κι εγώ.

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Πονάω!!!!!!!!

Τέτοιος πόνος στο στήθος, άλλο πράγμα… Διάθεση κατεβασμένη, νομίζω ότι θα λιποθυμήσω… Δεν αντέχεται πλέον αυτό το πράγμα. Έχω φτάσει να θεωρώ ότι είναι η χειρότερη ασθένεια γιατί γιατρειά δεν υπάρχει… Υποφέρω… Ξυπνάω με πόνους, συνεχίζω με δύσπνοιες, με τάσεις λιποθυμίας και τελειώνω με τη βεβαιότητα του θανάτου: ότι από στιγμή σε στιγμή θα σωριαστώ στο πάτωμα.
Δεν ξέρω τι περιμένω από το σημερινό ραντεβού: τα πάντα και τίποτα. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν θα μου προσφέρει τίποτα, αλλά από την άλλη η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Κι όσο ζει κανείς, ελπίζει. Κι εγώ ακόμα ζω, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ξέρω πια τι να πω. Είναι ανυπόφορο αυτό το συναίσθημα. Ανυπόφορο.
Από τη μια στεναχωριέμαι που δεν έχει μπει κανείς στο blog μου να διαβάσει τον πόνο μου αλλά κι από την άλλη, τι να μπει να κάνει; Να δει μία που γκρινιάζει συνέχεια ότι υποφέρει το σώμα της;;; Εγώ η ίδια βρίσκω κουραστικό τον εαυτό μου, φαντάσου οι άλλοι. Δεν θέλω πλέον να παίρνω ούτε την Χ. γιατί πιστεύω ότι πλέον με βρίσκει γραφική. Πρέπει να παλέψω μόνη μου, με όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, όμως είναι τόσο δύσκολο για τον απλούστατο λόγο ότι πλέον δεν έχω δυνάμεις. Κυλάω ξανά προς τον πάτο, το αισθάνομαι και δεν βρίσκω τίποτα για να γαντζωθώ.

Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011

Το μαύρο χάλι ξαναχτυπά!!!

Είπα να το αποφύγω και να μην γράψω σήμερα αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Είμαι κλασικά χάλια, πολύ χάλια ή αλλιώς χαλαρώνω. Γιατί εγώ έτσι χαλαρώνω… Εδώ γελάμε, εάν προλάβουμε και δεν πεθάνουμε…
Όλο μου το στήθος τραβάει, όλο με μεγαλύτερη ένταση στην αριστερή πλευρά. Πίσω ακριβώς από την καρδιά μου αισθάνομαι ένα μούδιασμα να το πω, έναν πόνο κάτι πολύ ενοχλητικό πάντως… Έχω επίσης μεγάλη δυσφορία, ο αέρας δεν μου φτάνει με τίποτα κι ελαφρά ναυτία…
Αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, τα πόδια μου δεν μπορώ να τα πάρω κι όσο κι αν προσπαθώ ν’αποφύγω τις καταστροφικές σκέψεις, είμαι σίγουρη ότι η καρδιά μου θα σταματήσει από λεπτό σε λεπτό.
Έκανα και το λάθος μπήκα και σε διάφορες σελίδες για καρδιακά και αυτό ήτανε. Από στιγμή σε στιγμή περιμένω πότε θα πεθάνω.
Εδώ κι ένα μήνα, το άγχος που με έχει κυριεύσει είναι τόσο έντονο που το κορμί μου δεν έχει καταφέρει να ηρεμήσει ούτε λεπτό.
Κραυγάζω ότι δεν αντέχεται άλλο αυτή η κατάσταση, ότι δεν μπορώ άλλο να πονάω, να μην μπορώ να αναπνεύσω, να ανακατεύεται το στομάχι μου αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω…
Κανείς δεν με ακούει και το χειρότερο είναι ότι δεν με ακούει ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός. Χρειάζομαι οπωσδήποτε καμιά εβδομάδα χωρίς σωματικά συμπτώματα για να μπορέσω να αντέξω το νέο γύρο που θα επακολουθήσει.

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Μία από τα ίδια

Πάρα πολύ δύσκολο Σαββατοκύριακο.
Γεμάτο σωματικά συμπτώματα, με το φόβο να καραδοκεί σε κάθε μου βήμα.
Κι εγώ να το παλεύω συνέχεια, να ομφαλοσκοπώ συνέχεια, αλλά αυτή η κατάσταση πλέον με έχει φέρει στα όρια μου. Δεν αντέχεται. Τι να το κάνω, αν είναι από άγχος, όταν υποφέρω συνέχεια; Όταν το στήθος μου είναι έτοιμο να σπάσει από τους πόνους, όταν ξαφνικές σουβλιές σουβλίζουν κάθε μέρος του κορμιού μου, όταν αισθάνομαι ότι η καρδιά μου σταματά ή ότι χτυπά τελείως άρρυθμα, όταν δεν μπορώ να αναπνεύσω, όταν είμαι σίγουρη ότι θα σωριαστώ στο πάτωμα κι ότι κανείς δεν θα βρίσκεται δίπλα μου για να με βοηθήσει.
Πολύ κουραστικό αυτό. Κι όσο κι αν λέω στον εαυτό μου «κάνε υπομονή, σε λίγο θα περάσει», περνάνε όμορφες στιγμές και χρόνια κι εγώ τα χάνω και δεν τα χαίρομαι. Και μετά τα βάζω με τον εαυτό μου που άφησα να μου συμβεί ξανά το ίδιο πράγμα, όμως την στιγμή της κρίσης, τη στιγμή που τα σωματικά συμπτώματα κατακλύζουν το κορμί μου εγώ είμαι ανήμπορη και δεν ξέρω τι να κάνω.
Δεν ξέρω αν τελικά βοηθάει το ψάξιμο του εαυτού μας. Στο τέλος, ανακαλύπτεις πράγματα, θεωρείς ότι σε ενοχλούν όλοι και όλα, αισθάνεσαι εγκλωβισμένος και πιστεύεις ότι για μια ζωή θα βρίσκεσαι στο έρμαιο των σωματικών συμπτωμάτων. Αυτό πραγματικά με έχει καταρρακώσει. Δεν αντέχω άλλο. Δεν εξυπηρετεί πλέον τίποτα η ψυχολογική αιτία των συμπτωμάτων. Ο πόνος, η δυσφορία, η δύσπνοια είναι παναχού παρόντες. Κουράστηκα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά κουράστηκα. Δεν ξέρω τι άλλο πλέον να κάνω. Οι αντοχές μου έχουν εξανεμιστεί.
Είναι πια τόσο μεγάλο έγκλημα να αισθάνομαι καλά;

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

Κάπως...

Είμαι κάπως… Όχι ότι πεθαίνω κιόλας, αλλά είμαι κάπως… Όλα μαζί… Ευχάριστα μεν, αλλά όλα μαζί και το αδύναμο νευρικό μου σύστημα δεν μπορεί να τα διαχειριστεί. Κι επαναστατεί επάνω στο σώμα μου.
Καημένο σωματάκι μου, στιγμή δεν μπορείς να ηρεμήσεις…
Ζαλούρα, τάση λιποθυμίας, ελαφρά δύσπνοια, πόνος στο γνωστό αριστερό μέρος της καρδιάς.
Πότε θα σταματήσουν όλα αυτά; Πότε; Το παίζω χαλαρή, ήρεμη κι ωραία, αλλά μόνο εγώ ξέρω τι τραβάει το σώμα μου. Α! ξέχασα και τη ναυτία που έρχεται ανά κύματα. Μια έρχεται, μια φεύγει.
Πόσο με έχει κουράσει όλη αυτή η κατάσταση. Πόσο έχω κουραστεί να μάχομαι τον ίδιο μου τον εαυτό! ΄Ενας πόλεμος δίχως τέλος. Ένας πόλεμος με έναν και μόνο ηττημένο: τον ίδιο μου τον εαυτό…

Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011

Δεύτε τελευταίον ασπασμόν!!!

Σηκώνομαι ξαφνικά κι αισθάνομαι ότι το αριστερό μου πόδι δεν με κρατάει κι αμέσως μου έρχεται ναυτία και είμαι σίγουρη ότι κάτι έχει ο οργανισμός μου και θα πεθάνει από στιγμή σε στιγμή.
Τι αρρωστημένη σκέψη είναι πια αυτή; Γιατί δεν μπορώ να απαλλαγώ από όλα αυτά; Γιατί είμαι σίγουρη ότι είμαι τόσο σοβαρά άρρωστη; Γιατί;
Στην κυριολεξία είμαι ένα μάτσο χάλια. Πρέπει να πάρω αμέσως σβάρνα τους γιατρούς γιατί δεν τη βγάζω καθόλου καθαρή. Πεθαίνω, είμαι τόσο σίγουρη ότι πεθαίνω. Σβήνω από στιγμή σε στιγμή. Λιώνω σαν το κερί. Δεν είμαι καθόλου μα καθόλου καλά και δεν ξέρω πια σε ποιον να το πω.
Λοιπόν για να δούμε τι έχουμε σήμερα:
  1. Φοβερή δυσφορία
  2. Μούδιασμα σχεδόν σε όλο μου το κορμί
  3. Ναυτία
  4. Φούσκωμα
  5. Τάση λιποθυμίας
Δεν αντέχεται πια άλλο αυτή η κατάσταση. Επειδή εχθές πέρασα ωραία τελικά, πρέπει σήμερα να μου βγει ξινό;;;; Όχι ρε πούστη μου, δεν θα τη βγάλω στο κρεβάτι. Θα πεθάνω όρθια. Θα με πάνε στα επείγοντα μόνο όταν καταρρεύσω, χάσω τελείως τις αισθήσεις μου και βρεθώ αντιμέτωπη με αυτό που φοβάμαι περισσότερο. Το θάνατο. Εντάξει, είμαι χάλια, είμαι σκατά, αυτή η μαλακία έχει κυριεύσει όλο μου το είναι.
Τι περισσότερο μπορείς να μου κάνεις πια; Να με σκοτώσεις; Έλα πάρε με, να τελειώνει πια αυτή η ιστορία.
Σε βαρέθηκα. Αφήνομαι στη σατανική σου αγκαλιά και σου λέω έλα σκότωσέ με. Δεν σε φοβάμαι πια. Κάνε με όσο πιο σκατά μπορείς….

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

ΕΝΤΑΣΗ!!!!!!!!!!!!!!!

Απίστευτη ένταση, εσωτερικός εκνευρισμός, όλοι οι μύες του θώρακα υπερτεντωμένοι, έτοιμοι να σπάσουν και κλασικά η φοβία που με έχει καταβάλει. Φοβία όχι τόσο για την καρδιά (αυτή μάλλον υπάρχει πάντα, έχει γίνει εμμονή πλέον), όσο για το να είμαι καλά το βράδυ και να μην τον απογοητεύσω μια τόσο σημαντική στιγμή για εκείνον.
Ενώ ξέρω ότι όλα αυτά τα απίστευτα σωματικά συμπτώματα μου, είναι αποκλειστικά και μόνο αποκυήματα του αρρωστημένου μου μυαλού και του καταπιεσμένου μου εδώ και χρόνια θυμού, δυστυχώς με ταλαιπωρούν φριχτά κι εγώ στέκομαι ανήμπορη να τα αποδιώξω.
Πάλι ένταση εχθές, πάλι εγώ στη μέση να μην ξέρω ποιανού μέρος να πάρω, πάλι να σφίγγομαι και πάλι να βρίσκομαι σε μια συνεχή κατάσταση πανικού.
Εντάξει θα τις ψάξω και τις ορμόνες, όμως το σώμα μου εκφράζει όσα δεν μπορώ να φωνάξω ή καλύτερα να ουρλιάξω.
Έχω βαρεθεί να είμαι το μπαλάκι ανάμεσα σε όλους, βαρέθηκα να τα περιμένουν όλα από μένα, βαρέθηκα τον ίδιο τουν εαυτού μου που δεν εναντιώνεται, που δεν ουρλιάζει, που δεν κράζει, μήπως και σπάσει τα δεσμά που ο ίδιος από μόνος του έφτιαξε.
Πονάω. Πονάει όλο μου το στήθος και η πλάτη, μέρες τώρα… Πονάει όλο μου το κορμί. Βαρέθηκα να πονάω, βαρέθηκα να βρίσκομαι στην ένταση, βαρέθηκα να μην είμαι ο εαυτός μου…