Κάπως...

Είμαι κάπως… Όχι ότι πεθαίνω κιόλας, αλλά είμαι κάπως… Όλα μαζί… Ευχάριστα μεν, αλλά όλα μαζί και το αδύναμο νευρικό μου σύστημα δεν μπορεί να τα διαχειριστεί. Κι επαναστατεί επάνω στο σώμα μου.
Καημένο σωματάκι μου, στιγμή δεν μπορείς να ηρεμήσεις…

Ζαλούρα, τάση λιποθυμίας, ελαφρά δύσπνοια, πόνος στο γνωστό αριστερό μέρος της καρδιάς.

Πότε θα σταματήσουν όλα αυτά; Πότε; Το παίζω χαλαρή, ήρεμη κι ωραία, αλλά μόνο εγώ ξέρω τι τραβάει το σώμα μου. Α! ξέχασα και τη ναυτία που έρχεται ανά κύματα. Μια έρχεται, μια φεύγει.

Πόσο με έχει κουράσει όλη αυτή η κατάσταση. Πόσο έχω κουραστεί να μάχομαι τον ίδιο μου τον εαυτό! ΄Ενας πόλεμος δίχως τέλος. Ένας πόλεμος με έναν και μόνο ηττημένο: τον ίδιο μου τον εαυτό…