Μία από τα ίδια

Πάρα πολύ δύσκολο Σαββατοκύριακο.

Γεμάτο σωματικά συμπτώματα, με το φόβο να καραδοκεί σε κάθε μου βήμα.

Κι εγώ να το παλεύω συνέχεια, να ομφαλοσκοπώ συνέχεια, αλλά αυτή η κατάσταση πλέον με έχει φέρει στα όρια μου. Δεν αντέχεται. Τι να το κάνω, αν είναι από άγχος, όταν υποφέρω συνέχεια; Όταν το στήθος μου είναι έτοιμο να σπάσει από τους πόνους, όταν ξαφνικές σουβλιές σουβλίζουν κάθε μέρος του κορμιού μου, όταν αισθάνομαι ότι η καρδιά μου σταματά ή ότι χτυπά τελείως άρρυθμα, όταν δεν μπορώ να αναπνεύσω, όταν είμαι σίγουρη ότι θα σωριαστώ στο πάτωμα κι ότι κανείς δεν θα βρίσκεται δίπλα μου για να με βοηθήσει.

Πολύ κουραστικό αυτό. Κι όσο κι αν λέω στον εαυτό μου «κάνε υπομονή, σε λίγο θα περάσει», περνάνε όμορφες στιγμές και χρόνια κι εγώ τα χάνω και δεν τα χαίρομαι. Και μετά τα βάζω με τον εαυτό μου που άφησα να μου συμβεί ξανά το ίδιο πράγμα, όμως την στιγμή της κρίσης, τη στιγμή που τα σωματικά συμπτώματα κατακλύζουν το κορμί μου εγώ είμαι ανήμπορη και δεν ξέρω τι να κάνω.

Δεν ξέρω αν τελικά βοηθάει το ψάξιμο του εαυτού μας. Στο τέλος, ανακαλύπτεις πράγματα, θεωρείς ότι σε ενοχλούν όλοι και όλα, αισθάνεσαι εγκλωβισμένος και πιστεύεις ότι για μια ζωή θα βρίσκεσαι στο έρμαιο των σωματικών συμπτωμάτων. Αυτό πραγματικά με έχει καταρρακώσει. Δεν αντέχω άλλο. Δεν εξυπηρετεί πλέον τίποτα η ψυχολογική αιτία των συμπτωμάτων. Ο πόνος, η δυσφορία, η δύσπνοια είναι παναχού παρόντες. Κουράστηκα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά κουράστηκα. Δεν ξέρω τι άλλο πλέον να κάνω. Οι αντοχές μου έχουν εξανεμιστεί.

Είναι πια τόσο μεγάλο έγκλημα να αισθάνομαι καλά;