Κλαίω...

Κλαίω! Δεν μπορώ να σταματήσω το κλάμα!
Δεν πήγα στο γραφείο... φυσικά είναι ήττα... γιατί δεν πήγα από φόβο  κι όχι από θέληση... Κρίμα... την προηγούμενη βδομάδα πάλεψα κι είχα καταφέρει μερικά ωραία πράγματα... και σήμερα τα κατέστρεψα όλα... Πάει ο πρωινός καφές... πάει η αίσθηση της μικρής νίκης... πάνε όλα...
πάλι η αίσθηση ότι είσαι ένα σκατό... που δεν μπορείς να κάνεις το πιο απλό πράγμα του κόσμου... δυο βήματα... δυο απλά βήματα δίχως φόβος...
Κλαίω αλλά ακόμη κι αυτό το δάκρυ με δυσκολία βγαίνει...
Φοβάμαι πολύ...
Κάποτε... ήμουν ένα πολύ δυνατό άτομο... κάποτε... πίστευα πως όλα μπορούσα να τα ξεπεράσω... έσφιγγα τα δόντια και πήγαινα μπροστά... δεν άφηνα τους άλλους να καταλάβουν τις αδυναμίες μου, τον πόνο μου... ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΕΠΑΚΡΟ...
Ο Θεός όμως ή ο ίδιος μου ο εαυτός με εκδικήθηκαν... Με την πρώτη νύξη πλέον του εγωισμού, με ρίχνει ξανά στα τάρταρα του τρόμου... να γίνομαι πιο άβουλη και πιο φοβισμένη κι από νεογέννητο...
Αν δεν ταπεινωθείς κυρά μου, αν δεν καταλάβεις την ασημαντότητά σου, τι νομίζεις πώς θα καταφέρεις;;; Μ'έπιασε πάλι έντονο σήμερα κι είμαι μόνη...
Μου λείπει πάρα πολύ η μανούλα μου... Ίσως γι'αυτό και να έγινα χθες και σήμερα έτσι... γιατί τελικά δεν μπορώ χωρίς τη μαμά μου... γιατί δεν έχω ξεφύγει ποτέ από το στάδιο του εξαρτημένου βρέφους...
Κλαίω και φοβάμαι πολύ....