Απίστευτη ένταση, εσωτερικός εκνευρισμός, όλοι οι μύες του θώρακα υπερτεντωμένοι, έτοιμοι να σπάσουν και κλασικά η φοβία που με έχει καταβάλει. Φοβία όχι τόσο για την καρδιά (αυτή μάλλον υπάρχει πάντα, έχει γίνει εμμονή πλέον), όσο για το να είμαι καλά το βράδυ και να μην τον απογοητεύσω μια τόσο σημαντική στιγμή για εκείνον.
Ενώ ξέρω ότι όλα αυτά τα απίστευτα σωματικά συμπτώματα μου, είναι αποκλειστικά και μόνο αποκυήματα του αρρωστημένου μου μυαλού και του καταπιεσμένου μου εδώ και χρόνια θυμού, δυστυχώς με ταλαιπωρούν φριχτά κι εγώ στέκομαι ανήμπορη να τα αποδιώξω.
Πάλι ένταση εχθές, πάλι εγώ στη μέση να μην ξέρω ποιανού μέρος να πάρω, πάλι να σφίγγομαι και πάλι να βρίσκομαι σε μια συνεχή κατάσταση πανικού.
Εντάξει θα τις ψάξω και τις ορμόνες, όμως το σώμα μου εκφράζει όσα δεν μπορώ να φωνάξω ή καλύτερα να ουρλιάξω.
Έχω βαρεθεί να είμαι το μπαλάκι ανάμεσα σε όλους, βαρέθηκα να τα περιμένουν όλα από μένα, βαρέθηκα τον ίδιο τουν εαυτού μου που δεν εναντιώνεται, που δεν ουρλιάζει, που δεν κράζει, μήπως και σπάσει τα δεσμά που ο ίδιος από μόνος του έφτιαξε.
Πονάω. Πονάει όλο μου το στήθος και η πλάτη, μέρες τώρα… Πονάει όλο μου το κορμί. Βαρέθηκα να πονάω, βαρέθηκα να βρίσκομαι στην ένταση, βαρέθηκα να μην είμαι ο εαυτός μου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου