Είπα να το αποφύγω και να μην γράψω σήμερα αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Είμαι κλασικά χάλια, πολύ χάλια ή αλλιώς χαλαρώνω. Γιατί εγώ έτσι χαλαρώνω… Εδώ γελάμε, εάν προλάβουμε και δεν πεθάνουμε…
Όλο μου το στήθος τραβάει, όλο με μεγαλύτερη ένταση στην αριστερή πλευρά. Πίσω ακριβώς από την καρδιά μου αισθάνομαι ένα μούδιασμα να το πω, έναν πόνο κάτι πολύ ενοχλητικό πάντως… Έχω επίσης μεγάλη δυσφορία, ο αέρας δεν μου φτάνει με τίποτα κι ελαφρά ναυτία…
Αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, τα πόδια μου δεν μπορώ να τα πάρω κι όσο κι αν προσπαθώ ν’αποφύγω τις καταστροφικές σκέψεις, είμαι σίγουρη ότι η καρδιά μου θα σταματήσει από λεπτό σε λεπτό.
Έκανα και το λάθος μπήκα και σε διάφορες σελίδες για καρδιακά και αυτό ήτανε. Από στιγμή σε στιγμή περιμένω πότε θα πεθάνω.
Εδώ κι ένα μήνα, το άγχος που με έχει κυριεύσει είναι τόσο έντονο που το κορμί μου δεν έχει καταφέρει να ηρεμήσει ούτε λεπτό.
Κραυγάζω ότι δεν αντέχεται άλλο αυτή η κατάσταση, ότι δεν μπορώ άλλο να πονάω, να μην μπορώ να αναπνεύσω, να ανακατεύεται το στομάχι μου αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω…
Κανείς δεν με ακούει και το χειρότερο είναι ότι δεν με ακούει ούτε ο ίδιος μου ο εαυτός. Χρειάζομαι οπωσδήποτε καμιά εβδομάδα χωρίς σωματικά συμπτώματα για να μπορέσω να αντέξω το νέο γύρο που θα επακολουθήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου