Πονάω!!!!!!!!

Τέτοιος πόνος στο στήθος, άλλο πράγμα… Διάθεση κατεβασμένη, νομίζω ότι θα λιποθυμήσω… Δεν αντέχεται πλέον αυτό το πράγμα. Έχω φτάσει να θεωρώ ότι είναι η χειρότερη ασθένεια γιατί γιατρειά δεν υπάρχει… Υποφέρω… Ξυπνάω με πόνους, συνεχίζω με δύσπνοιες, με τάσεις λιποθυμίας και τελειώνω με τη βεβαιότητα του θανάτου: ότι από στιγμή σε στιγμή θα σωριαστώ στο πάτωμα.

Δεν ξέρω τι περιμένω από το σημερινό ραντεβού: τα πάντα και τίποτα. Είμαι πεπεισμένη ότι δεν θα μου προσφέρει τίποτα, αλλά από την άλλη η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Κι όσο ζει κανείς, ελπίζει. Κι εγώ ακόμα ζω, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ξέρω πια τι να πω. Είναι ανυπόφορο αυτό το συναίσθημα. Ανυπόφορο.

Από τη μια στεναχωριέμαι που δεν έχει μπει κανείς στο blog μου να διαβάσει τον πόνο μου αλλά κι από την άλλη, τι να μπει να κάνει; Να δει μία που γκρινιάζει συνέχεια ότι υποφέρει το σώμα της;;; Εγώ η ίδια βρίσκω κουραστικό τον εαυτό μου, φαντάσου οι άλλοι. Δεν θέλω πλέον να παίρνω ούτε την Χ. γιατί πιστεύω ότι πλέον με βρίσκει γραφική. Πρέπει να παλέψω μόνη μου, με όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, όμως είναι τόσο δύσκολο για τον απλούστατο λόγο ότι πλέον δεν έχω δυνάμεις. Κυλάω ξανά προς τον πάτο, το αισθάνομαι και δεν βρίσκω τίποτα για να γαντζωθώ.