Ξανακύλισα!!!

Ξανακύλισα… ξανακύλισα… ξανακύλισα… ξανακύλισα… όσο κι αν το περιμένεις, το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο και χειρότερο… ξανακύλισα…. Κι εκνευρίζομαι γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα… γιατί το σώμα μου πάλι με προδίδει… για να έρθω από το σπίτι μέχρι το γραφείο τα έπαιξα… απ’όλες τις πλευρές… τα πόδια μου δεν με κρατούσαν… φοβερή κόπωση… σφίξιμο στο στήθος… ζαλούρα… φοβία πάλι με την καρδιά μου… γιατί ρε γαμώτο αντιδρώ κατ’αυτό τον τρόπο;;; γιατί;;; επειδή η μαμά μου έμεινα κάτω;;; επειδή πάλι το καλοκαίρι αποδεικνύεται αντί μια εποχή χαλάρωσης μια εποχή όπου όλα τα στραβά συμβαίνουν;;; ξανακύλισα… και το ξανακύλισμα είναι χειρότερο γιατί δεν ξέρεις αν θα ξανασηκωθείς… είναι πάντα εδώ για να σου θυμίζει ότι ποτέ δεν θα γίνεις καλά… Μισώ το καλοκαίρι, μισώ τη ζέστη, μισώ τα πάντα… λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι πίσω απ’όλα αυτά δεν κρύβεται το παραμικρό ίχνος οργανικότητας… το κακομαθημένο παιδί έχει βγει πάλι έξω θυμωμένο και πεισμωμένο κι αποζητά αυτό που του ανήκει, αυτό που δεν του έχει δοθεί ποτέ: την προσοχή που του αναλογεί… αισθάνομαι ότι η προσοχή της ήταν πάντα στους άλλους εκτός από μένα… το ξέρω ότι το θέμα είναι δικό μου κι ότι πρέπει να το λύσω αλλά το υποσυνείδητο είναι πολύ πολύ πιο δυνατό από μένα… εγώ έχω καταστραφεί… έτσι θα ζω με εκατό μέρες κάτω και με μία νορμάλ μέχρι να έρθει ο μαύρος θάνατος και να τελειώνει αυτό το μαρτύριο… ξανακύλισα… έγινα ξανά το μαύρο ζόμπι που στο ένα βήμα είναι σίγουρο ότι θα καταρρεύσει… ξανακύλισα… έγινα ξανά εκείνη που κανείς δεν καταλαβαίνει ότι πλέον δεν της έχουν απομείνει δυνάμεις… ξανακύλισα και δεν ξέρω αν θα σηκωθώ ξανά ποτέ…