Όλο κάτι περίεργα βγάζω… ώστε ο πανικός και η φοβία να καταλάβουν
ξανά την ψυχή και την καρδιά μου… εγώ ανθίσταμαι αλλά δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι
συνέχεια σε μία κατάσταση πολέμου με τον ίδιο μου τον εαυτό, με το ίδιο μου το
σώμα… όλοι οι μύες στο στήθος, στην πλάτη, στον αυχένα είναι απίστευτα σφιγμένοι
και πονάνε… θεωρώ ότι από τους βαθιούς αναστεναγμούς έχω γεμίσει ένα κάρο αέρα
που δεν τον χρειάζονται τα πνευμόνια μου κι ότι ξαφνικά λιποθυμώ, χάνω τη γη κάτω
από τα πόδια μου… μια ξαφνική δύσπνοια… αλλά την σκαπουλάρω… την πήγαινα καλά
τη μέρα αλλά τώρα κάτι μου την χάλασε… δεν ξέρω τι… πάλι πάει να μπουκάρει η
φοβία γι’αυτό το ξαφνικό σταμάτημα της αναπνοής, σε συνδυασμό με τον πόνο στο
στήθος, με… με… με… φυσώ, ξεφυσώ, βαθιές ανάσες και τώρα γαμώτο πάει να τρυπώσει
ο φόβος… καλά τον πολεμάω τόσες μέρες… μην ξαναμπείς τώρα please!!!!! Όχι τώρα ξανά… σφίχτηκε ξανά
απότομα το στήθος, κόπηκε για κλάσματα του δευτερολέπτου η αναπνοή κι ένας απότομος
βήχας με έβγαλε από αυτή την κατάσταση… το σώμα είναι σε κατάσταση alert... μέχρι και η Αφροδίτη
κατάλαβε στο τηλέφωνο ότι φυσώ και ξεφυσώ συνέχεια… πρέπει προς το παρόν να
διορθώσω την αναπνοή μου… έχω και ξαφνική δύσπνοια, δυσφορία… τι στο διάολο…
υπομονή… θα περάσει κι αυτό… αν και τώρα μου έρχεται και ναυτία… δεν αντέχω άλλο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου