Ζεις;;; με ρωτάει ο φίλος από εδώ… και του απαντώ… όχι εδώ
κι ένα χρόνο δε ζω… φυτοζωώ… κάθε μέρα είναι ένας εφιάλτης… κάθε μέρα πιστεύω ότι
πεθαίνω και μάλιστα από την καρδιά μου… είμαι τόσο σίγουρη ότι θα με προδώσει η
καρδιά μου κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα….
Σήμερα έχει φοβερή ζέστη… καθάριζα το ψυγείο και ξαφνικά μου
ήρθε έντονη δυσφορία και ναυτία και όλα… έχω συνδυάσει την κίνηση, την οποιαδήποτε
κίνηση με την κούραση και το έμφραγμα… δεν ξέρω πως έχει γίνει αυτή η σύνδεση…
σημασία όμως έχει ότι ή έχει γίνει και δεν αλλάζει ή ότι πράγματι υπάρχει πρόβλημα…
γιατί πάντα με την παραμικρή κίνηση με πιάνουν αυτά τα απαίσια συμπτώματα… είμαι
σίγουρη πλέον ότι δεν μου απομένει και πολύ ζωή και είμαι και μικρή ακόμα γαμώτο…
σαρανταδύο… δεν είμαι πια και τόσο μεγάλη… δεν ξέρω τι αμαρτίες πληρώνω Θε Μου…
Σε παρακαλώ πολύ, απάλλαξέ με από το μαρτύριο τούτο… Σε παρακαλώ… Τρία χρόνια
αργού βασανιστικού θανάτου είναι πάρα πολλά… «Δεν είναι η καρδούλα σου, είναι η
ψυχούλα σου», είχε πει η καρδιολόγος κι όμως εγώ δεν την πιστεύω… Είναι η καρδούλα
μου γιατί αυτή τα παίζει στα δύο βήματα, γιατί αυτή χτυπάει σαν τρελή, γιατί
αυτή χάνει το ρυθμό της, γιατί αυτή πιέζει το στήθος μου, γιατί αυτή μου φέρνει
αυτή τη ναυτία, γιατί αυτή θα με σκοτώσει…
Θε Μου, εάν πιστεύεις ότι υπάρχει κι ο ελάχιστος λόγος για
να με σώσεις, Σε παρακαλώ μην το καθυστερείς άλλο… Έχω λιώσει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου