Κομμάτια...

Κομμάτια… Αισθάνομαι κομμάτια…

Βέβαια, τα κατάφερα γιατί τα έκανα όλα όσα ήταν να κάνω, αλλά με ζάλη, ανακατωσούρα, ξερόβηχα και διάφορα άλλα ωραία… Α! να μην ξεχάσω κι ένα αίσθημα ότι τα πνευμόνια μου είναι γεμάτα με κάτι και κλασσικά πόνους στο στήθος.

Ας το εκλογικεύσουμε λίγο, μήπως βρούμε και κάποια άκρη:

1. Πήγα εγώ μόνη μου στο σχολείο, τέταρτη μέρα σερί κι αυτό μου την έδωσε. Σκέψεις, ότι ο μαλάκας της υπόθεσης είμαι πάντα εγώ. Ότι εγώ πρέπει να το κάνω θέλω δεν θέλω, ενώ οι άλλοι μόνο όταν θέλουν. Μόνο τότε. Κατά τ’άλλα, κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
2. Στο σχολείο με περίμενε guess who? Δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία γιατί επειδή θέλει να κάνει κάτι με το πρωινό της, εμφανίζεται από το πουθενά.
3. Έπρεπε να πάω στο κέντρο να πληρωθώ. Δεν ήθελα να πάω εγώ, δεν είναι κάτι που μου αρέσει. Έπρεπε όμως να το κάνω γιατί ο τραπεζικός λογαριασμός είναι μηδενικός και τα έξοδα μέχρι το τέλος του μήνα στοιβάζονται για άλλη μια φορά.
4. Με αγχώνει το επικείμενο ταξίδι. Αντί να με χαροποιεί με αγχώνει αφάνταστα. Σκέφτομαι τις αντιδράσεις μου μέσα στο αεροπλάνο (βλέπεις, ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται και η αγοραφοβία), το πώς θα περάσουμε εκεί, το κλίμα που θα επικρατεί, την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί και η κρίση ήταν κρισάρα…
5. Η αναγνώριση θα είναι αυτή που θα επιθυμούσα ή θα με ρίξουν στα τάρταρα;;;

Δεν πεθαίνω, όμως δεν αισθάνομαι και καλά. Βαρέθηκα τα σωματικά συμπτώματα, βαρέθηκα αυτή τη μαλακία που δέρνει τον εγκέφαλο μου. Όλα τα βιβλία ψυχολογίας λένε ότι το προκαλώ μόνη μου, όταν όμως δεν έχεις συνείδηση του πως το προκαλείς, δεν μπορείς να το παλέψεις. Μόνο λίγο ξεκουράζεσαι… μόνο λίγο…

Το στομάχι μου διαμαρτύρεται, η ναυτία δεν λέει να περάσει και στο πίσω μέρος του μυαλού μου παραμονεύει ο φόβος. Θέλω να ξεράσω, να ξεράσω όλη αυτή τη βρωμιά που έχει κολλήσει μέσα μου και με ταλαιπωρεί. Έχω αρχίσει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου με αυτό που βιώνω κι αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα… Να κλάψω; Να τσιρίξω; Να ξεράσω; Να ξαπλώσω; Να παλέψω για μια ακόμα φορά; Να αφεθώ να πεθάνω; Τι; Τι;

Θέλω τόσο το blog μου να το δουν κι άλλοι και δεν έχω καταλάβει πως μπορώ να το καταφέρω αυτό. Ίσως κάποτε τα καταφέρω… Ίσως κάποτε λέω με περηφάνια στα εγγόνια μου, «Κάποτε υπήρξα νευρωτική, όμως τώρα είμαι καθαρή».

Αλήθεια, έχει γλιτώσει κανείς από αυτό το πράμα; ΄Η μόνο για λίγο ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά;