Χτύπησα το κεφάλι μου!!!

Είμαι χαζή, είμαι ηλίθια, είμαι φαντασιόπληκτη, είμαι υποχόνδρια ή απλώς βλέπω αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι;

Τι ήταν να συμβεί αυτό; Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να διατηρήσω την ψυχική μου ηρεμία κι έρχεται αυτό το γεγονός για να με αποσυντονίσει τελείως!!! Για να με ρίξει ξανά στα τάρταρα, για να μην ξέρω αν θα ζήσω ή αν θα πεθάνω τις επόμενες ώρες, για να γίνω ξανά δέσμια του φόβου μου, για να εμφανιστούν όλα μα όλα τα ανάλογα σωματικά συμπτώματα κι εγώ να μην ξέρω αν είναι αληθινά ή για μια ακόμη φορά κατασκεύασμα του νου μου;;;

Πόσο μακριά θα πάει πλέον αυτή η βαλίτσα; Για πόσον καιρό πια θα παιδεύομαι; Γιατί να πεθαίνω κάθε μέρα, κάθε λεπτό; Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;;; Γιατί;;;;;

Εσύ, περιπλανώμενε διαβάτη, που ίσως πέσεις πάνω σ’αυτό το κακομοιριασμένο blog ίσως ν’αναρωτηθείς για ποιο πράγμα μιλάω τούτη τη στιγμή.

Απλό. Απλούστατο. Σηκώθηκα το πρωί, μια χαρά. Δίχως την παραμικρή σωματοποίηση. Ούτε στομάχι, ούτε στήθος, ούτε κεφάλι, ούτε τίποτα. Μόνο κάτι μικρά νεύρα, που αυτά είναι πταίσματα. Κι ενώ επιτέλους, είπα, ευτυχώς, ένα καλό ξύπνημα, χτύπησα το κεφάλι μου κατά λάθος σ’ένα ράφι. Τι ήταν να το χτυπήσω;;; Από εκείνη την στιγμή άρχισαν όλα. Μα όλα!!!! Πόνος στο κεφάλι, ζάλη, ναυτία, αστάθεια…. Όλα μα όλα τα συμπτώματα μιας σοβαρής κάκωσης στον εγκέφαλο. Α! και πόνο στα μάτια!!! Πώς να είμαι σίγουρη ότι το χτύπημα δεν ήταν σοβαρό; Να κάνω τι; Να τρέξω στο νοσοκομείο; Να περιμένω να περάσουν αυτές οι περίφημες 48 ώρες;;; 48 ώρες μ’αυτή την αγωνία, θα το δημιουργήσω το αιμάτωμα μόνη μου.

Μα γιατί, γιατί μου συμβαίνει αυτό; Είναι δυνατόν όλα αυτά τα συμπτώματα να είναι μόνο αποκυήματα του μυαλού μου; Πιάνω το κεφάλι μου και πονάει. Ηρεμώ για λίγο και η ναυτία επανέρχεται. Μια ελαφρά ζαλούρα.

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να ηρεμήσει αλλά αυτό είναι αδύνατο. Δεν ξέρω πια τι να κάνω. Δεν ξέρω γιατί το μυαλό μου δημιουργεί τόσο εύκολα καταστροφικά σενάρια και τα ζει κιόλας. Ο πόνος, η ζάλη, το μούδιασμα, η ναυτία είναι όλα πραγματικά. Γιατί γαμώτο δεν μπορεί να ζήσει την καλή πλευρά της ζωής;

Πέρασαν έξι ώρες. Να αρχίσω να ηρεμώ ή όχι ακόμα; Όχι ακόμα. Στο Internet διάβασα ότι οι πιο κρίσιμες ώρες είναι από τις 8-12 ώρες. Θα περάσω όλη μου τη μέρα έτσι. Για να δούμε. Το κεφάλι μου έχει σφιχτεί.

Ωχ! Θε Μου! Βοήθησε την ταλαίπωρη δούλη Σου!!!