Περνάει η ώρα και γίνομαι χειρότερα. Ζαλίζομαι, έχω ναυτία, νομίζω ότι δεν μπορώ να περπατήσω καλά. Βάρος στο κεφάλι, λες και σηκώνω ένα σιδερένιο αμόνι.
Γιατί να μου συμβεί αυτό λίγο πριν τις γιορτές; Γιατί να πρέπει να τρέχω σε νοσοκομεία; Ή μήπως να ξαπλώσω σ'έναν καναπέ και να περιμένω το θάνατο;;;;
Έχουν περάσει κοντά επτά ώρες. Δεν είναι αρκετές. Πρέπει να περάσει τουλάχιστον το 24ωρο. Αποκλείεται να αντέξω. Δεν νομίζω ότι είμαι καλά. Το χτύπημα στο κεφάλι διετάρραξε τον ήδη διαταραγμένο μου εγκέφαλο. Αυτό ήταν. Το τέλος. Λίγο πριν προλάβω να δω το 2011. Από ένα απλό χτύπημα στο ράφι.
Συμβουλή: Προσέχετε που βιδώνετε τα ράφια σας. Μπορείτε να την πάθετε σαν κι εμένα. Μπορείτε να πεθάνετε τόσο άδικα. Όλα γυρίζουν, όλα πονάνε, όλα με κάποιον τρόπο λένε αντίο. Εγώ, από ένα απλό χτύπημα στο ράφι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου